EP.291 เศรษฐีที่ดิน

เริ่มต้นเรื่องราวด้วย ผู้ส่งเคส ซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าหน้าที่ประจำช่วยงานวัดมาตั้งแต่ปี 2537 เดิมเป็นผู้ที่มีสุขภาพแข็งแรงดี แต่ในปี 2547 เริ่มมีอาการผิดปกติคือหายใจไม่สะดวก พูดนานๆ แล้วเหนื่อย ไอ และเจ็บท้องเมื่อไอมาก อาการเหล่านี้ทำให้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในวัยเด็กเมื่ออายุ 4-5 ขวบ วันหนึ่งได้เห็นลูกหมาเลียกระป๋องนมด้วยความเอ็นดูและปรารถนาดี อยากให้มันได้กินนมจริงๆ จึงจับหัวลูกหมาใส่เข้าไปในกระป๋องนม โดยไม่คาดคิดว่าการกระทำที่ไม่เจตนาและรู้เท่าไม่ถึงการณ์นี้จะทำให้ลูกหมาตาย ผู้ส่งเคสเป็นผู้ที่รักและมีความสุขกับการสร้างบารมี และได้ทำบุญร่วมกับหมู่คณะมากกว่าสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัว

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อพ่อของ ผู้ส่งเคส เติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น แต่เมื่ออายุได้ 12 ปี ก็ต้องออกมาทำงานเป็นเด็กฝึกงานช่าง จนได้วิชาช่างติดตัว เมื่อพ่อมาทำงานในกรุงเทพฯ ก็ได้พบกับแม่ ซึ่งมีลูกติดมาแล้ว 2 คน ทั้งสองได้ใช้ชีวิตร่วมกัน และมีลูกชายด้วยกันอีก 2 คน คือ ผู้ส่งเคส และน้องชาย

ชีวิตของพ่อและครอบครัวได้เปลี่ยนแปลงไปเมื่อพ่อได้พบวัดพระธรรมกายในวันที่ 1 ธันวาคม ปี 2528 พ่อเล่าว่าเมื่อได้มาวัดก็รู้สึกว่า "ใช่เลย" รู้สึกคุ้นเคยและชอบมาก ตั้งแต่วันนั้น พ่อก็พาครอบครัวมาวัดทุกอาทิตย์ และทำหน้าที่ผู้นำบุญ ผู้นำรถ ชวนคนมาวัดอย่างต่อเนื่อง พ่อเป็นผู้นำบุญที่เข้มแข็ง ขาดการมาวัดไม่เกิน 10 ครั้งใน 10 ปี ทำให้ได้รับอนุญาตให้บวชได้

ในปี 2539 ช่วงที่มีการบวชบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงพ่ออายุครบ 52 ปี พ่อซึ่งขณะนั้นอายุ 48 ปีและมีครอบครัวแล้ว ได้ตัดสินใจมาบวชที่วัดพระธรรมกาย แม้จะจบเพียงแค่ ป.4 พ่อก็ได้รับการคัดเลือกและได้รับไตรพระราชทาน ซึ่งมีเพียงไตรเดียวในรุ่น ทำให้พ่อภาคภูมิใจมาก อย่างไรก็ตาม ด้วยอัธยาศัยที่เป็นคนเจ้า ระเบียบและขี้รำคาญกับเสียงรบกวนต่างๆ เช่น เสียงจิ้งจก ไก่ขันผิดเวลา เสียงเครื่องจักร หรือเสียงพูดคุย ประกอบกับอายุที่มากขึ้น ทำให้การนอนหลับเป็นเรื่องยาก การที่ต้องอยู่ร่วมกับผู้บวชจำนวนมากทำให้พ่อคอยนับวันรอที่จะลาสิกขา แต่เมื่อโครงการบวชจบลง พ่อกลับตัดสินใจอยู่ต่อ ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่าเป็นบุญที่สั่งสมมา ทำให้พ่ออยู่สร้างบารมีต่อมาจนถึงปัจจุบัน รวมได้ 8 พรรษาแล้ว

ในอีกด้านหนึ่ง ครอบครัวของผู้ส่งเคสประสบปัญหาต้องย้ายบ้านอยู่บ่อยครั้ง ในปี 2529 บ้านที่พ่อทำงานหนักเก็บเงินสร้างบนที่เช่ามาเกือบ 10 ปี ก็ถูกเจ้าของที่คนใหม่ไล่ให้ออกไปเพื่อทำหมู่บ้าน พ่อจึงซื้อที่ดินและปลูกบ้านหลังที่สอง แต่ก็อยู่ได้เพียงประมาณ 2 ปี ก็ต้องขายบ้านพร้อมที่ดินไป ต่อมาได้ซื้อบ้านหลังที่สามซึ่งเป็นบ้านเก่า สภาพคล้ายบ้านร้าง บรรยากาศทึมๆ ปัจจุบันบ้านหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยของแม่ หลาน และพี่สะใภ้ แต่กำลังจะถูกยึด เนื่องจากพี่สาว (ลูกของแม่กับสามีคนก่อนพ่อ) นำไปใช้ค้ำประกันธุรกิจ แต่พี่สาวถูกฟ้องล้มละลายจากวิกฤตเศรษฐกิจ IMF ทำให้ครอบครัวอาจจะต้องย้ายบ้านอีกครั้ง หรืออาจไม่มีบ้านอยู่เลย

พี่ชายของผู้ส่งเคส (ลูกของแม่กับสามีคนก่อนพ่อ) เป็นคนใจนักเลง รักพวกพ้อง มีลูกน้องมาก ทำหน้าที่คุมคิวรถ มีรายได้ดี เลี้ยงดูครอบครัวได้อย่างสบาย แต่ก็มักสร้างความกังวลใจให้กับแม่ เพราะพี่ชายชอบกลับบ้านดึก บางครั้งนั่งคุมคิวรถ เก็บเงิน หรือพา ลูกน้องไปเลี้ยงตอนกลางคืน และบางครั้งก็ดื่มสุรา แม่กลัวว่าพี่ชายจะไปมีเรื่อง จึงต้องคอยออกไปตามกลับบ้านเสมอ พี่ชายมีภรรยาและลูก 3 คน แต่ใน ปี 2538 เมื่อลูกคนเล็กอายุประมาณ 8 เดือน พี่ชายก็ถูกยิงเสียชีวิตที่คิวรถในระยะประชิด เขาขอชีวิตแล้วแต่ก็ยังถูกยิงซ้ำจนตายคาที่ ลูกน้องที่อยู่ในเหตุการณ์ได้นำมีดมาแทงคนที่ยิงพี่ชายเสียชีวิตเช่นกัน ผู้ยิงก็เสียชีวิตเพราะเมา ทำให้ต้องจัดงานศพพร้อมกันสองศาลา คนละวัด ทราบภายหลังว่าผู้ยิงเป็นญาติผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ที่ต้องการคิวรถ ครอบครัวไม่ได้เอาเรื่อง ถือว่าเป็นกรรมของพี่ชาย

ตัวผู้ส่งเคสเองได้เข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่ประจำช่วยงานวัดตั้งแต่ปี 2537 รู้สึกรักและมีความสุขกับการสร้างบารมี สุขภาพแข็งแรงมาตลอด แต่ในปี 2547 เริ่มรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่สะดวก พูดนานๆ แล้วเหนื่อย ไอ และเจ็บท้องเมื่อไอมาก นึกถึงตอนเด็กๆ อายุประมาณ 4-5 ขวบ เห็นลูกหมาเลียกระป๋องนม ด้วยความปรารถนาดี อยากให้ลูกหมาได้เลียนมในกระป๋อง (ซึ่งตอนแรกมันเลียกระป๋องที่ยังไม่เปิด) ก็เลยรู้สึกเอ็นดู อยากให้หมาได้เลีย นมในกระป๋องจริงๆ จึงจับหัวลูกหมาใส่ลงไปในกระป๋องนม ทำไปด้วยความรัก ความห่วงใย ไม่ได้ตั้งใจให้ร้าย แต่รุ่งขึ้นก็พบว่าลูกหมาตาย โดยมีกระป๋องนมคาอยู่ที่หัว ผู้ส่งเคสจึงเกิดคำถามต่างๆ ขึ้น