EP.169 กรรมประจำอาชีพ ท.องครักษ์

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลเข้าวัดเมื่อเดือนกันยายน พศ 2545 การเข้าวัดของเธอเริ่มขึ้นเพราะสามีกลัวตัวเองจะบาป เนื่องจากเคยคิดไม่ดีกับวัดและแอนตี้วัดอย่างมาก ในวันที่มาวัดครั้งแรก ฝนตกหนักมาก ผู้ส่งเคสต้องฝ่าฝนเพื่อมาถึงจุดนัดพบและได้เข้าวัดสมใจ ได้ถวายเงินกฐินปี 2545 ด้วยตัวเอง รู้สึกดีใจปลาบปลื้มมาก และนึกเสียดายที่ไม่ได้เข้าวัดตั้งแต่เพื่อนชวนเมื่อ 7 ปีก่อน ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสตั้งใจว่าจะไม่เสียเวลาอีกต่อไป และเข้าวัดทุกวันอาทิตย์ รวมถึงทำบุญทุกบุญไม่เคยขาดเลย

หลังจากผู้ส่งเคสเข้าวัดได้เกือบเดือน ลูกสาวคนโตของเธอได้ฝันว่าเดินไปตามถนนและพบพ่อ (สามีของผู้ส่งเคส) นั่งร้องไห้เหมือนคนเสียสติอยู่กลางถนน ลูกสาวเข้าไปจะพาพ่อกลับบ้านแต่พ่อไม่ยอม ทันใดนั้น มีพระภิกษุรูปหนึ่งเดินมาบอกว่า พ่อต้องตายแล้วจะไปเป็นเปรตอยู่ข้างถนนนี้ แต่ยังพอมีทางแก้ไข แล้วท่านก็เดินจากไป ลูกสาวบอกว่าพระท่านสง่างามมาก งดงามเหมือนรูปปั้นทองคำ สว่างไปหมด

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา สามีของผู้ส่งเคสไปทอดกฐินต่างจังหวัดและลื่นหกล้ม หัวกระแทกพื้น ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช อาการหนักมาก พูดไม่ได้ เดินไม่ได้ ผู้ส่งเคสตกใจมากและนึกถึงความฝันของลูกสาว จึงตั้งใจสร้างพระธรรมกาย และผู้ประสานงานแนะนำให้ทำกฐินด้วยเพราะกฐินช่วยได้ทุกเรื่อง แรงมาก ผู้ส่งเคสจึงชวนสามีทำกฐินปี 2545 โดยไม่ได้บอกวัด ให้สามีอธิษฐานจิตขอให้หายป่วย ถ้าหายแล้วจะไปทำบุญที่วัด สามีก็ร่วมทำบุญมาด้วย

ผู้ส่งเคสนำเงินกฐินไปถวายในวันที่ 3 พฤศจิกายน 2545 พอวันรุ่งขึ้นไปเยี่ยมสามีที่โรงพยาบาล ปรากฏว่าสามีลุกขึ้นเดินได้ พูดได้ และขอจะกลับบ้าน บอกว่าหายแล้ว ผู้ส่งเคสไม่ยอมรับกลับ แต่สามีบอกว่าจะนั่งแท็กซี่กลับเอง ผู้ส่งเคสจึงไปบอกหมอ หมอบอกว่าคนไข้ยังไม่หาย ลุกขึ้นเองไม่ได้ พูดไม่ได้ ผู้ส่งเคสยืนยันว่าสามีหายแล้ว หมอจึงมาที่ห้องและให้สามีลองเดิน ลองพูดให้ดู สามีทำได้เป็นปกติ หมอชมว่าเก่งมาก เมื่อสองวันก่อนยังเดินไม่ได้อยู่เลย จึงอนุญาตให้กลับบ้าน ผู้ส่งเคสดีใจตื่นเต้นอัศจรรย์ใจมาก รู้ว่ากฐินช่วยได้จริง ๆ

พอถึงบ้าน ลูกสาวคนโตบอกพ่อว่ารู้แล้วว่าพระที่เห็นในความฝันคือใคร ลูกสาวเห็นท่านในหนังสือชีวิตลิขิตได้ที่ได้รับจากวัดวันกฐิน ลูกสาวชวนพ่อไปวัดเพื่อกราบหลวงพ่อ วันอาทิตย์ที่ 10 พฤศจิกายน 2545 สามีของผู้ส่งเคสจึงได้ไปวัดเป็นครั้งแรก พอนั่งสมาธิได้สักครู่ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น บอกว่าเห็นหลวงปู่และคุณยายเดินเข้ามาหาในสมาธิและยิ้มให้ สามีบอกว่าไม่น่าหลงเชื่อข่าวในหนังสือพิมพ์ที่โจมตีใส่ร้าย ทำให้เข้าใจผิดว่าวัดไม่ดี หลวงพ่อไม่ดี เสียเวลาไปตั้งหลายปี

หลังจากนั้น สามีก็มาวัดทุกวันอาทิตย์ ได้ขึ้นพนา และทำบุญทุกบุญไม่เคยขาดเลย เป็นประธานกฐินปี 2546 สังฆทาน 3,000 วัด บุญหล่อทองคำหลวงปู่ สร้างพระธรรมกายของพระสังฆาธิการ บุญตอกเสาเข็มต้นแรก ต้นสุดท้ายหอฉันคุณยาย สามีรักหลวงปู่และคุณยายมาก พูดถึงทีไรก็ร้องไห้ทุกที

สามีป่วยอีกครั้ง ช็อกจนหมดสติเมื่อเช้าวันอาทิตย์ที่ 20 กรกฎาคม 2546 ขณะเตรียมตัวมาวัด ได้เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลจนถึงวันที่ 23 สิงหาคม 2546 ก็เสียชีวิตในเวลา 1300 น ด้วยหัวใจวายเฉียบพลัน ไตวาย ติดเชื้อในปอดอย่างแรง

คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า เรื่องราวเหล่านี้เหมือนนิยายปรัมปรา จะฟังเป็นนิยายก็ได้ หรือเป็นเรื่องจริงอิงนิยายก็ได้ เพราะชีวิตในสังสารวัฏเป็นเรื่องแปลก คนเราเวียนว่ายตายเกิด เป็นอะไรกันไปสารพัด จากพ่อแม่ลูกสามีภรรยา แล้วก็มาอยู่ในครอบครัวเดียวกัน พอตายก็ต่างคนต่างไป การสอนในโลกมีสองประเภท คือเชื่อเรื่องเวียนว่ายตายเกิด (พุทธ, พราหมณ์) กับไม่เชื่อ (ดูเหมือนศาสนาอื่น) พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านเห็นด้วยญาณทัศนะ ส่วนฤษีโยคีในพราหมณ์ระลึกชาติได้ในระดับหนึ่งตามกำลังฌาน รายการอนุบาลฝันไม่ฝันต้องการเล่าฝันให้ฟังก่อนนั่งธรรมะ เพื่อให้ใจสบาย การนั่งปฏิบัติธรรมจะได้ดี