EP.172 พลัดพรากจากพ่อแม่

ผู้ส่งเคสเป็นหนึ่งในจำนวนพี่น้อง 10 คนของครอบครัว เป็นบุตรคนที่ 7 มีพี่ชาย 3 คน พี่สาว 3 คน และน้องชาย 3 คน คุณพ่ออพยพมาจากเมืองจีนตั้งแต่อายุ 13 ปี ส่วนคุณแม่เป็นคนจีนสัญชาติไทย คุณพ่อไม่ค่อยได้เข้าวัด แต่ทำบุญ ทำทาน และไหว้เจ้าตามโอกาส ส่วนคุณแม่ชอบทำบุญทอดกฐิน ทอดผ้าป่าตามวัดต่างจังหวัด และไหว้พระไหว้เจ้าตามประเพณีจีน ครอบครัวเริ่มเข้าวัดพระธรรมกาย เพราะลูกชายท่านหนึ่งได้บวชที่วัดนี้ และได้เริ่มทำบุญซื้อที่ดินถวายวัด และสร้างพระธรรมกายประจำตัว

คุณพ่อของผู้ส่งเคสมาจากเมืองจีนตั้งแต่อายุ 13 ปี และไม่เคยได้พบหรือรับข่าวสารจากพ่อแม่พี่น้องที่เมืองจีนอีกเลย คุณครูไม่ใหญ่ อธิบายว่า การพลัดพรากนี้เป็นผลจากทั้งบุญและกรรม กรรมที่ทำให้พลัดพรากคือวิบากกรรมในอดีตชาติที่เคยน้อยใจพ่อแม่แล้วหนีออกจากบ้าน ซึ่งกลายเป็นผังสำเร็จติดตัวข้ามชาติมา ส่วนบุญที่เคยสร้างในพระพุทธศาสนาบ้าง ทำให้มีเชื้อบุญที่ดึงดูดให้มาอยู่ในประเทศไทยซึ่งเป็นเมืองพุทธและสามารถสร้างบารมีได้อย่างเต็มที่ เพราะในช่วงนั้น การสร้างบารมีในเมืองจีนไม่สะดวกเท่า

คุณพ่อสูบบุหรี่จัด ต่อมาเปลี่ยนเป็นยาเส้นดิบ และเลิกสูบเมื่ออายุ 75 ปี แต่ไม่ดื่มเหล้าเลย เมื่ออายุ 80 ปี ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งที่ปอดและเข้ารับการรักษา ผู้ส่งเคสและพี่น้องได้พาคุณพ่อมาทำบุญที่วัดบ่อยขึ้น ช่วงหลังคุณพ่อเหนื่อยง่ายและหายใจไม่ค่อยสะดวก จึงไม่ได้มาวัด ขณะรักษาตัวที่บ้าน ลูกๆ พยายามพูดถึงบุญที่พ่อได้ทำไว้ และให้พ่อนอนสมาธิ ตรึกนึกถึงองค์พระหรือดวงแก้ว โดยบอกว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้แข็งแรง คุณพ่อไม่ทราบว่าเป็นมะเร็งปอด และยังหวังว่าจะกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ถึงขนาดไม่ยอมใช้ไม้เท้าทั้งที่เดินไม่ค่อยไหว เพราะรู้สึกว่าอายุ 80 ปียังไม่แก่พอ

อาการคุณพ่อทรุดลงเร็วมากในวันที่ 25 ตุลาคม 2546 จนต้องเข้าโรงพยาบาล แพทย์เตือนให้ทำใจ แต่อาการคุณพ่อกลับดีขึ้น ยิ้มแย้มพูดจา ลูกๆ นั่งสมาธิและอธิษฐานขอให้คุณพ่อมีชีวิตอยู่ร่วมบุญทอดกฐินให้ได้ ซึ่งคุณพ่อเป็นประธานกองบุญ ลูกๆ หมั่นบอกพ่อให้ตรึกถึงองค์พระและดวงแก้ว ซึ่งท่านคุ้นเคยกับการกำพระมหาสิริราชธาตุและดวงแก้วสลับกัน ลูกๆ ยังชอบพูดเล่นว่าให้ไปเวียนรอบเจดีย์ 3 รอบ ซึ่งคุณพ่อจะหัวเราะและต่อรองขอรอบเดียวเพราะเหนื่อย

คุณพ่อมักละเมอจะลุกขึ้น บางครั้งบอกว่าจะไปใส่บาตร หรือไปถวายปัจจัยหลวงพ่อ ท่านอยากไปร่วมงานกฐิน เดินถือผ้าไตร แต่รู้ตัวว่าไม่ไหว จึงยกมือพนมและบอกให้ภรรยาไปแทน ก่อนงาน ลูกชายที่เป็นพระและเพื่อนพระ ได้นำจานดาวเทียมมาติดตั้งที่โรงพยาบาลให้คุณพ่อได้ชมงานกฐินในวันที่ 2 พฤศจิกายน 2546 วันที่ 4 พฤศจิกายน 2546 คุณแม่ได้กลับไปที่โรงพยาบาล บอกพ่อว่านำบุญมาฝาก คุณพ่อยกมืออนุโมทนาสาธุ ต่อมา 2 วัน คุณพ่อก็จากไปอย่างสงบ คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวชมว่าลูกๆ ทำถูกหลักวิชชา เป็นลูกแก้วยอดกตัญญูที่ประคับประคองใจพ่อให้ใสได้ ซึ่งสำคัญมากในช่วงใกล้ตาย

ก่อนสิ้นใจ คุณพ่อทำท่าเหมือนจะพูดอะไรกับคุณแม่ แต่คุณแม่ห้ามไว้เพราะเกรงว่าจะเหนื่อยและไม่คิดว่าพ่อจะจากไป ทำให้คุณแม่ไม่สบายใจ ก่อนสิ้นใจ คุณพ่อพยายามกำพระมหาสิริราชธาตุและดวงแก้ว ลูกๆ ได้พยายามประคับประคองท่านตลอด และบอกให้ท่านนึกถึงบุญกฐินที่เพิ่งผ่านไป

คุณพ่อสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวให้กับพ่อและแม่ของท่าน ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ท่านภูมิใจและหวังว่าจะทดแทนบุญคุณได้ สุขภาพคุณแม่ไม่ค่อยดีนัก ลูกๆ ซื้อปลาปล่อยทุกวันพฤหัสบดีและวันเสาร์ คุณครูไม่ใหญ่ ชมว่าดีมาก ถูกหลักวิชชา ทำให้ใจท่านเกาะเกี่ยวอยู่กับบุญ