EP.179 บุญอุ้มไว้ก่อนบาปพาไป

ผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนที่ 8 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 10 คน เป็นชาย 5 คน หญิง 5 คน ครอบครัวนี้ คุณแม่เป็นคนแรกที่ได้เข้าวัดพระธรรมกาย โดยท่านมาร่วมหล่อท้องรูปเหมือนหลวงปู่ วัดปากน้ำ ในวันมาฆบูชา ปี พศ 2537 ต่อมาในปี พศ 2539 น้องชายคนสุดท้องของผู้ส่งเคสก็ได้มาบวชเป็นสามเณรธรรมทายาท และอยู่ต่อจนได้บวชเป็นพระภิกษุในปี พศ 2542 ในระหว่างที่น้องชายบวชอยู่ คุณแม่ก็มีโอกาสมาวัดบ่อยขึ้น ด้วยความที่เป็นกัลยาณมิตรที่ดี พระน้องชายจึงคอยประคับประคองคุณแม่จนกลายเป็นผู้นำบุญเต็มตัว และพระน้องชายยังเป็นกัลยาณมิตรให้กับทุกคนในครอบครัวด้วย จนกระทั่งทุกคนเข้าวัดกันหมด ยกเว้นพี่สาวคนโตกับคุณป้า ซึ่งมีเรื่องผิดใจกับคนในบ้านจนต้องแยกตัวออกไปอยู่ต่างหาก

เรื่องราวในครอบครัวของผู้ส่งเคสดำเนินไปตามกาลเวลา สมาชิกส่วนใหญ่ในครอบครัวได้เข้ามาสู่เส้นทางบุญ น้อมนำคำสอนมาปฏิบัติ ยกเว้นแต่พี่สาวคนโตกับคุณป้าที่ยังมีเรื่องคับข้องใจกับคนในบ้าน

ในวันอาทิตย์ที่ 31 สิงหาคม พศ 2546 เหตุการณ์ที่น่าเสียดายก็เกิดขึ้น พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคสได้เสียชีวิต พี่ชายคนนี้เคยบวชพระตามประเพณีชั่วคราวที่วัดใกล้บ้านถึง 2 ครั้ง แต่กระนั้น ท่านก็ยังคงชอบสูบบุหรี่และดื่มสุราเป็นเวลานานกว่า 20 ปี คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่เป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะการบวชเพื่อให้มาเรียนรู้การดำเนินชีวิตในโลก มาหล่อหลอมการเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ เมื่อสิกขาแล้วควรเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของชาวโลก เป็นคฤหัสถ์แก้ว อุบาสกแก้ว แต่หากบวชแล้วยังทำเช่นนี้ เรียกว่าบวชเอาเสียผ้าเหลือง

เมื่อประมาณกลางปี พศ 2545 พี่ชายคนโตเริ่มป่วยเป็นโรคที่เกี่ยวกับปอดและตับ ซึ่งก็เป็นผลมาจากการดื่มสุราและสูบบุหรี่นั่นเอง ผู้ส่งเคสจึงชวนท่านขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ พี่ชายเริ่มเข้าใจวัดมากขึ้น และได้ร่วมทำบุญกับคุณแม่ ท่านเลิกดื่มเลิกสูบในช่วงท้ายของชีวิต ช่วงที่พี่ชายป่วยหนักมาก คุณแม่และน้องๆ ก็ช่วยกันรวบรวมและบอกบุญให้พี่ชายได้ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว ถวายผ้าสังฆาฏิ และทำบุญกฐินสร้างอาคาร 60 ปี พระราชภาวนาวิสุทธิ์ ก่อนที่พี่ชายจะเสียชีวิต คนในครอบครัวพยายามพูดให้ท่านนึกถึงบุญ และเปิดเสียงหลวงพ่อให้ทำสมาธิไปเรื่อยๆ รวมถึงได้นิมนต์พระขึ้นไปรับสังฆทานจากพี่ชายที่เตียงด้วย

ย้อนกลับไปในวัยเด็ก ผู้ส่งเคสเล่าถึงคุณตา คุณตาเป็นคนใจดีแต่ชอบดื่มสุรา สูบบุหรี่ และเจ้าชู้ ในช่วงที่ท่านเสียชีวิต ผู้ส่งเคสและครอบครัวยังไม่ได้เข้าวัด จึงไม่ได้ทำตามหลักวิชชาที่หลวงพ่อสอน คือการพูดเรื่องบุญให้ฟัง แต่ภายหลังเมื่อเข้าวัดแล้วก็ได้สร้างบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ท่านเรื่อยๆ น้าสาวได้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว จารึกชื่อคุณตา อุทิศบุญไว้ให้ท่านด้วย

ส่วนคุณยาย เป็นคนใจบุญและศรัทธาหลวงปู่ วัดปากน้ำอย่างมาก ผู้ส่งเคสไม่เคยเห็นคุณยายทำบาปเลย คุณยายชอบทำบุญกับพระเยอะๆ ก่อนเสียชีวิต ท่านได้ทำบุญเลี้ยงพระ 100 รูป ที่วัดใกล้บ้าน ผู้ส่งเคสพยายามชวนคุณยายมาวัดพระธรรมกาย แต่ท่านสุขภาพไม่ดี จึงได้แต่ชวนร่วมบุญต่างๆ ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อบอก คุณแม่ได้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวให้คุณยายด้วย เมื่อไปเยี่ยม คุณยาย ผู้ส่งเคสก็จะเล่าเรื่องบุญต่างๆ ให้ท่านฟังเสมอ จนกระทั่งเช้าวันที่ 21 กันยายน พศ 2546 คุณยายเริ่มมีอาการไม่ดี น้าสาวจึงตามพี่น้องทั้งหมดไปที่บ้านคุณยาย และนิมนต์พระมารับสังฆทานและผ้าบังสุกุล หลังจากพระกลับไป ครอบครัวก็ได้ชวนกันสวดมนต์และเปิดเทปธรรมะให้คุณยายฟัง จนท่านจากไปด้วยความสงบ

มาถึงเตี่ยของผู้ส่งเคส สมัยก่อนท่านเคยบวชเป็นพระ แต่ท่านบอกว่าไม่มีใครเลี้ยงดูอาม้า จึงต้องลาสิกขามาเลี้ยงดู เป็นความกตัญญูที่ดีมาก จากนั้นก็ได้มาแต่งงานกับคุณแม่ และมีลูกด้วยกัน 10 คน หลังลูกๆ เข้าวัดแล้ว ก็ชวนเตี่ยมาอบรมธรรมทายาท ท่านชอบปฏิบัติธรรมมาก บางครั้งนั่งต่อเนื่องเกือบ 10 ชั่วโมง ท่านบอกว่าท่านนั่งได้ดี แม้ผู้ส่งเคสจะยังเห็นแต่ความมืดเวลาตัวเองนั่ง

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสมีข้อสงสัยใคร่เรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ดังนี้ค่ะ