EP.202 คู่อริเก่ามาเป็นสามี

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นสตรีอายุ 61 ปี ผ่านชีวิตที่ยากลำบากมาตลอด แต่ยังไม่เคยพบความสุขที่แท้จริง ท่านอยู่ที่ประเทศอเมริกามา 32 ปี ปัจจุบันพำนักอยู่ในรัฐโคโลราโด ท่านได้รู้จักกับหมู่คณะเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2546 ในงานบวชอุบาสิกาแก้วที่วัดพระธรรมกายแคลิฟอร์เนีย หลังจากได้ฟังธรรมะของคุณพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ชีวิตของท่านก็เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ เพราะที่ผ่านมาทั้งหมดนั้น ชีวิตของท่านเหมือนอยู่ในความมืดมนอนธการ แต่ ณ วันนี้ ท่านได้พบแสงสว่างแล้ว ท่านจึงได้ส่งเรื่องราวชีวิตของท่านมากราบเรียนคุณครูไม่ใหญ่

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม เริ่มต้นตั้งแต่เยาว์วัย คุณพ่อของลูกเป็นนายทหารยศพันเอก แต่เมื่อลูกเกิดได้ไม่นาน คุณพ่อคุณแม่ก็ต้องแยกทางกัน ต่างคนต่างไปมีครอบครัวใหม่ ชีวิตของลูกต้องระหกระเหินไปอยู่กับญาติ ทั้งคุณตา คุณลุง หรือไม่ก็คุณอา ลูกไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดคุณพ่ออีกเลย เพราะถูกภรรยาใหม่ของคุณพ่อกีดกันทุกอย่าง แม้แต่วันที่คุณพ่อเสียชีวิต ลูกก็ไม่มีโอกาสได้ไปดูใจ

ต่อมา เมื่อลูกไปหาคุณแม่ที่บ้านสามีใหม่ของคุณแม่ ลูกก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่น่ากลัวยิ่งกว่า พ่อเลี้ยง ซึ่งเป็นสามีใหม่ของคุณแม่ ได้กระโดดเข้าหาลูกพร้อมกับมีดในมือ ลูกล้มหงายหลังลงไปนอนอยู่กลางพื้นถนนคอนกรีต พ่อเลี้ยงได้นั่งคร่อมลูกไว้และเงื้อมมือถือมีดหมายจะแทงเข้าที่หัวใจ ด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว ลูกใช้มือซ้ายจับปลายมีดไว้ ทำให้คมมีดบาดเข้าที่ซอกมือระหว่างนิ้ว แต่ปลายมีดเฉไปโดนแขนเหนือศอก ซึ่งห่างจากหัวใจไม่ถึง 3 นิ้ว แต่ก่อนที่พ่อเลี้ยงจะจ้วงมีดลงมานั้น ทันใดนั้นเขากลับร้องเสียงหลงเหมือนเห็นอะไรบางอย่างมาหลอกหลอน เขาลุกออกจากตัวลูกและวิ่งหนีไป ร้องเหมือนคนเสียสติ เขาใช้มีดที่ถืออยู่แทงเข้าที่คอหอยของตัวเอง แล้วโยนมีดทิ้งลงคลองข้างบ้าน ฉีกเสื้อยืดสีขาวที่เปื้อนเลือดออก แล้ววิ่งหนีหายไป ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ได้นำลูกส่งโรงพยาบาลตำรวจ

เรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านี้ หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับชาวอเมริกัน แต่ชีวิตคู่กลับไม่เป็นอย่างที่หวัง ลูกถูกสามีทุบตีทำร้ายร่างกายอย่างหนักเกือบเอาชีวิตไม่รอดถึง 3 ครั้ง ชนิดที่ต้องเข้าห้องฉุกเฉิน ครั้งแรกถูกสามีเตะเข้าที่ใบหน้าครึ่งจมูกครึ่งปากด้วยรองเท้าบูท ทำให้ลูกกินข้าวไม่ได้ พูดไม่ได้นานถึง 7 วัน โชคดีที่ขากรรไกรไม่หัก ลูกยังคงอยู่กับสามีต่อมา

ครั้งที่สองหนักขึ้นไปอีก สามีล็อคประตูบ้านและซ้อมลูกทั้งตบทั้งตีเกือบ 2 ชั่วโมง หลังจากนั้น ยังไม่พอ สามีจิกผมลูกเพื่อจะเอาใบหน้าไปย่างกับเตาไฟฟ้า แต่เปลี่ยนใจ เขาเปลี่ยนวิธีทรมานลูกด้วยการบังคับให้นั่งเก้าอี้และมัดมือไพล่หลังติดกับที่พิงเก้าอี้อย่างแน่นหนา แล้วผลักเก้าอี้ให้ล้มหงายหลัง เพื่อให้ศีรษะของลูกฟาดพื้นในห้องครัว

ยังไม่พอแค่นั้น สามีของลูกยังเอาปืนลูกซองซึ่งมีกระสุนอยู่ 8 นัด ออกมาวางไว้ที่โต๊ะ เขาหยิบกระสุนมาเพียงลูกเดียวใส่เข้าไปในปากกระบอกปืน แล้วบอกให้ลูกสวดอ้อนวอนพระเจ้า บอกว่าเป็นลูกสำหรับระเบิดหัวลูก หากโชคดีก็รอด ส่วนอีกลูกสำหรับหัวเขาเอง เพราะไม่ต้องการติดคุกเนื่องจากฆ่าภรรยา ก่อนจะฆ่าลูก เขาให้โอกาสลูกเลือก ให้เลือกจะยิงใครก่อน เขาให้โอกาสลูกสวดอ้อนวอนพระเจ้าก่อนตาย แต่ผู้ส่งเคสตอบกลับไปว่า พระเจ้าช่วยให้รอดตายไม่ได้หรอก ไม่ต้องให้สวดอ้อนวอน ในขณะที่พูดอยู่นั้นเอง พอดีมีเสียงคนเคาะประตูและตะโกนเข้ามาว่าเป็นตำรวจ ตำรวจได้ช่วยชีวิตลูกไว้ได้ทันเวลา ทำให้ลูกหายใจโล่งอก ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้เขียนเคสมาถามในวันนี้

เรื่องราวก็ยังไม่จบ เหตุการณ์ทำร้ายร่างกายครั้งที่สามเกิดขึ้นหลังจากสามีถูกจำคุกเพราะเรื่องซ้อมลูก แต่เขาประกันตัวออกมาได้ เขาขอร้องลูกไม่ให้จากไป เพราะเขาขาดคู่ซ้อม พวกเขาตกลงที่จะแยกกันอยู่ชั่วคราว โดยสามีจะไปทำงานที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย 2 ปี เขาอ้างเหตุผลว่าเพื่อให้ไม่มีเรื่องอีก สามีไปทำงานที่ซาอุฯ จริงๆ 2 ปี พอครบ 2 ปีเขากลับมา พบกันวันแรก เวลาตี 2 เพิ่งกลับจากการดื่มเหล้า พอผู้ส่งเคสเปิดประตูรับ สามีก็เข้าทำร้ายทันที เขาจับลูกลากไปที่เตียงน้ำ แล้วใช้หมอนหนุนศรีษะของลูกกดลงไปที่ใบหน้าอย่างแรง ลูกเหลืออีก 3 วินาทีจะขาดใจตาย ขณะนั้นเอง มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น และมีตำรวจ 2 คนเคาะประตู สามีตกใจกระโดดหนีออกจากตัวลูกและไปเปิดประตู ตำรวจนำสามีไปขังไว้ ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจทันทีว่าพอแล้วกับชีวิตแบบนี้ และเซ็นใบหย่าทันทีในเช้าวันนั้น ลูกได้แจ้งเจ้าหน้าที่ว่าสามีเป็นบุคคลอันตราย และขอคำสั่งศาลห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้ตัวลูกเกิน 100 ฟุต จนกว่าจะตายจากกัน