EP.971 ลูกแสงจันทร์

กราบ นมัสการ คุณครูไม่ใหญ่ ที่เคารพอย่างสูงค่ะ

เรื่องราวนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อ ผู้ส่งเคส ได้นำเรื่องราวชีวิตของ ลูก แสงจันทร์ ทรัพย์ สุฤทธิ์ มากราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ท่านแสงจันทร์เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2513 ที่อำเภอศรีเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นบุตรคนที่สองในจำนวนพี่น้อง 4 คน ท่านเกิดในครอบครัวที่คุณพ่อคุณแม่นับถือพระพุทธศาสนา ซึ่งนับเป็นความโชคดีอย่างยิ่งของท่าน คุณพ่อคุณแม่ได้ปลูกฝังให้ท่านรักการทำบุญกับวัดและฟังธรรมมาตั้งแต่เด็ก โดยจะพาทั้งครอบครัวไปวัดในวันพระและวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาเสมอ การได้ใกล้ชิดวัดทำให้ท่านผูกพันกับวัดและมีศรัทธามั่นคงในพระพุทธศาสนาอย่างยิ่ง ท่านเป็นผู้ที่ทุ่มเททำบุญทุกบุญอย่างเต็มที่ โดยไม่เคยรู้สึกเสียดาย มีแต่ความปลื้มปิติในบุญที่ทำ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า นี่คือลักษณะของผู้ที่ไม่มีความตระหนี่ในใจ ผังจนถูกรื้อออกไปแล้ว และผังรวยถูกเซตโปรแกรมเข้ามา ท่านยังได้ให้ข้อคิดว่า ผู้ที่ใช้บุญเก่าแล้วรวยในปัจจุบัน แต่ตระหนี่ จะกลายเป็นคนเคยรวย แต่ถ้าไม่ตระหนี่ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ก็จะรวยจนเคย

ท่านแสงจันทร์ได้เริ่มสร้างบารมีกับหมู่คณะครั้งแรกเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2539 โดยเพื่อนสนิทที่ทำงานอยู่ที่วัดเป็นผู้ชักชวน ท่านเคยบอกเพื่อนว่า อิจฉาที่เพื่อนได้อยู่แต่วัด และอยากเป็นอย่างนั้นบ้าง ท่านรู้สึกมีความสุขมากทันทีที่มาถึงวัด ความทุกข์กังวลทางโลกหายไปหมดสิ้น ประมาณกลางปี พ.ศ. 2546 ท่านเริ่มทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างจริงจัง ทั้งชักชวนคนทำบุญและเป็นผู้ดูแลเรื่องรถพาผู้มีบุญมาวัดในงานบุญใหญ่ ท่านทำหน้าที่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส คำพูดไพเราะที่ออกมาจากใจด้วยความรักและปรารถนาดี ท่านดูแลผู้ที่ท่านพามาอย่างดีเยี่ยม คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า นี่คือการให้ที่ไม่เสียสตางค์ สร้างมิตรภาพที่ดีงามผ่านรอยยิ้ม คุณสมบัติเด่นของท่านคือ สามารถเข้าหาคนได้ทุกระดับชั้น ไม่ว่าจนหรือรวย โดยไม่เคอะเขิน เพราะไปชวนเขาทำความดี คุณครูไม่ใหญ่ย้ำว่า ชวนคนทำความดีไม่ต้องเกรงใจ ทำให้ท่านเป็นที่รักของคนทั่วไป แม้เจออุปสรรคก็ไม่ย่อท้อ ยึดหลวงพ่อ ยึดบุญ และงานพระศาสนาเป็นหลัก มีความอดทนสูง ด้วยความทุ่มเทของท่าน ทำให้คนมากมายเข้าใจวัดและเป้าหมายชีวิตอย่างถูกต้อง หลายคนได้เป็นผู้นำบุญตามท่าน

นอกจากทำหน้าที่ให้ผู้อื่น ท่านยังเป็นกัลยาณมิตรให้ครอบครัวด้วย ท่านนำลูกชายมาบวช และชักชวนสามีมาบวชอุทิศส่วนกุศลบูชาธรรมหลวงพ่อในปี พ.ศ. 2549

ท่านมีอาชีพค้าขาย โดยเช่าแผงเปิดร้านขายรองเท้าที่อำเภอวิเชียรบุรี ท่านทำควบคู่ไปกับการทำหน้าที่กัลยาณมิตร เมื่อได้รับแจ้งให้ไปทำหน้าที่ ก็จะฝากร้านให้ญาติดูแลแทน บางครั้งท่านก็ไปทำหน้าที่คนเดียว ขับมอเตอร์ไซค์ไปบอกบุญข้ามอำเภอ

กลางปี พ.ศ. 2551 สุขภาพท่านเริ่มแย่ลงด้วยโรคร้ายที่เป็นมานานกว่า 17 ปี ถึงอย่างนั้น ท่านก็ยังไม่หยุดสร้างบารมี งานวิสาขบูชาครั้งที่ 1 ท่านยังพาลูกๆ ลุยฝนโปรยดอกดาวรวยรอบมหาธรรมกายเจดีย์ หลังเสร็จงาน ท่านถามเด็กๆ ว่าจะมาอีกไหม เด็กๆ ตอบว่าจะมาอีก ท่านทำหน้าที่และรักษาตัวเรื่อยมา อาการป่วยทรงกับทรุด จนทรุดหนัก ทานอาหารไม่ได้ และเสียชีวิตในเวลาตี 1 ของวันศุกร์ที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 อายุรวม 38 ปี 11 เดือน ยังไม่ถึง 40 ปี การจากไปของท่านเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ เพราะท่านเป็นสมบัติของพระศาสนา หากท่านยังมีชีวิตอยู่ จะทำประโยชน์ให้พระศาสนาและสังคมได้อีกมาก เหล่ากัลยาณมิตรชาวเพชรบูรณ์และเพื่อนๆ ต่างรู้สึกเสียดายท่านอย่างยิ่ง คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่มีเวร ท้ายที่สุด ผู้ส่งเคสจึงกราบขอความเมตตา คุณครูไม่ใหญ่ ให้ไขข้อข้องใจเกี่ยวกับท่านแสงจันทร์หลังเสียชีวิต ดังนี้: