EP.406 แรงอธิษฐานกรรมบันดาล

เรื่องราวเริ่มต้นจาก ผู้ส่งเคส ซึ่งปัจจุบันอายุ 78 ปี เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝัน ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนเดียวของ คุณแม่ ซึ่งเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่ออายุ 97 ปี ในวัยเด็ก ผู้ส่งเคสไม่ได้อยู่กับคุณแม่ เนื่องจากคุณพ่อคุณแม่แยกทางกันตั้งแต่ผู้ส่งเคสอายุเพียง 2 ขวบ หลังจากนั้นไม่นานคุณพ่อก็เสียชีวิต ผู้ส่งเคสจึงเติบโตมากับคุณย่า และมีความผูกพันกับคุณย่ามากกว่าคุณแม่มาก เมื่อผู้ส่งเคสแต่งงานและมีลูก 4 คน คุณแม่ซึ่งขณะนั้นอายุ 70 กว่าปี จึงได้ย้ายมาอยู่ด้วยที่กรุงเทพฯ แม้จะมีความคิดเห็นขัดแย้งกับคุณแม่บ่อยครั้ง แต่การอยู่ด้วยกันกว่า 20 ปี ทำให้ผู้ส่งเคสมีโอกาสได้ตอบแทนพระคุณและทำหน้าที่ลูกที่ดีได้บ้าง

เมื่อคุณแม่ยังแข็งแรงดี ผู้ส่งเคสได้ให้ท่านท่อง สัมมาอะระหัง ตลอดเวลา ท่านท่องได้คล่อง และผู้ส่งเคสจะช่วยเตือนเมื่อท่านลืม หรือเปิดเทปฝันในฝันให้ฟัง เมื่อคุณแม่เริ่มไม่สบาย ท่านมักจะพูดถึงบุญต่างๆ ที่เคยทำมา เช่น บุญหล่อรูปเหมือนทองคำหลวงปู่สด 3 องค์, บุญกฐินพระราชทาน สร้างอาคารภาวนา, บุญสร้างหอฉันคุณยายอาจารย์ ผู้ส่งเคสจะให้คุณแม่พูดตาม และเมื่อถามว่าทำที่วัดไหน ท่านจะตอบว่า วัดพระธรรมกาย ได้ทันที แม้จะทำบุญมามาก แต่ท่านจำได้ไม่นาน ผู้ส่งเคสจึงต้องทบทวนบุญให้ฟังบ่อยๆ บางครั้งก็เขียนหนังสือตัวโตๆ ให้อ่าน

ในช่วง 2 วันสุดท้ายที่คุณแม่ทานอาหารไม่ได้ ผู้ส่งเคสได้เตรียมผ้าไตรชุดใหญ่และเงิน 10,000 บาท วางบนอกและใส่ในมือคุณแม่ พร้อมทั้งบอกว่านี่คือเงินและผ้าไตรที่คุณแม่ได้ทอดกฐิน ได้บวชหลาน 2 คน และเหลน 1 คน คุณแม่จำชื่อเหลนได้แล้วยิ้ม นอกจากนี้ คุณแม่ยังเคยเป็นเจ้าภาพบวชให้กับคนอื่นอีก 2-3 คน ผู้ส่งเคสย้ำเตือนคุณแม่ว่าวันนี้จะได้ทำบุญสร้างองค์พระ 300,000 องค์ อีกครั้งด้วยมือของท่านเอง แม้ท่านจะพูดไม่ได้แล้ว แต่ท่านยกมือพนมและยิ้มได้ ผู้ส่งเคสพูดซ้ำๆ เช่นนี้หลายครั้ง

เมื่อหลวงพี่มาเยี่ยมที่บ้าน หลวงพี่พูดว่า "โยม อาตมามาเยี่ยมนะ" ผู้ส่งเคสถามคุณแม่ว่า "เห็นพระไหม พระมาเยี่ยม" คุณแม่ยกมือพนมขึ้นเองโดยไม่ต้องบอก ผู้ส่งเคสจับมือคุณแม่ ประคองถวายปัจจัยและผ้าไตรแด่หลวงพี่ บอกคุณแม่ว่าท่านได้ถวายด้วยมือตัวเองแล้ว หลวงพี่อวยพร คุณแม่พนมมือสูงขึ้นและยิ้ม หลังหลวงพี่กลับ ผู้ส่งเคสก็ทบทวนบุญให้คุณแม่ฟังอีก และเปิดเทปทำวัตรเช้าเย็นให้ฟังตลอดคืน รุ่งเช้าก็ทำเช่นเดิม รวมถึงท่อง สัมมาอะระหัง ให้ฟังตลอดเวลา

ผู้ส่งเคสตั้งใจว่าจะไม่พาคุณแม่ไปโรงพยาบาล จะดูแลเช่นนี้จนวาระสุดท้าย และได้ให้ลูกหลานทุกคนมากราบขออโหสิกรรมคุณแม่ ตัวผู้ส่งเคสเองได้กราบขออโหสิกรรมคุณแม่มาหลายครั้งแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน คุณแม่ได้อาเจียนเป็นเลือด ลูกๆ ของผู้ส่งเคสไม่แน่ใจอาการ จึงนำส่งโรงพยาบาล แพทย์ต้องการเจาะคอให้ออกซิเจนและให้อาหาร แต่ผู้ส่งเคสได้สั่งไว้แล้วว่าห้ามทำสิ่งใดทั้งสิ้น ไม่ต้องการให้คุณแม่เจ็บ แพทย์จึงนำคุณแม่เข้าห้อง ICU ผู้ส่งเคสจึงออกมารอ นำเทปสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นเปิดให้คุณแม่ฟังตลอดเวลา

เวลา 1:10 น. ในวันนั้น คุณแม่ก็เสียชีวิต ท่านอายุ 97 ปี แต่ไม่เคยบ่นปวดเมื่อย ไม่เคยล้มหมอนนอนเสื่อนานๆ ป่วยหนักเพียงครั้งสุดท้ายนี้เท่านั้น และไม่ทุรนทุราย

เมื่อครั้งที่คุณแม่แยกทางกับคุณพ่อ คุณแม่ได้มีสามีใหม่ซึ่งมีฐานะดี มีชื่อเสียงทางการค้า อยู่ด้วยกันหลายปีแต่ไม่มีลูก จึงได้ไปขอรับลูกของสามีภรรยาชาวจีนที่ยากจนและมีลูกหลายคนมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม คุณแม่เลี้ยงลูกบุญธรรมด้วยความรักและตามใจมาก ทำให้เขามีนิสัยดื้อและเอาแต่ใจ คุณแม่ให้การศึกษา ให้วิชาชีพ และแบ่งสวนเงาะให้จนเลี้ยงตัวเองได้ ต่อมาลูกบุญธรรมแต่งงานกับชายที่ดีมีอาชีพรับราชการและมีฐานะ มีลูกด้วยกัน 2 คน เมื่อสามีของลูกบุญธรรมย้ายมารับราชการที่กรุงเทพฯ คุณแม่ขายสวนเงาะ ซื้อตึกแถวให้พวกเขาอยู่ ครอบครัวลูกบุญธรรมดูเหมือนสมบูรณ์ ลูกๆ ก็โตเป็นนักศึกษา แต่ต่อมาสามีและลูกบุญธรรมเริ่มระหองระแหงกัน พวกเขาขายตึกแถวไปเช่าบ้านอยู่ แล้วไม่นานก็แยกทางกัน ลูกชายอยู่กับพ่อ ลูกสาวอยู่กับแม่ ผู้ส่งเคสไม่เคยพบลูกบุญธรรมอีกเลยหลังจากนั้น ญาติเล่าว่าลูกบุญธรรมมีสามีใหม่เป็นเด็กหนุ่ม ขับรถซาเล้งขายผลไม้ ปัจจุบันทั้งแม่และลูกสาวมีอาชีพเป็นคนทรงเจ้าแม่อะไรบางอย่าง และอาศัยอยู่ในเพลิงเล็กๆ ผู้ส่งเคสพยายามสอบถามเพื่อจะให้เขามาร่วมงานศพคุณแม่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน

ส่วนตัวผู้ส่งเคสเอง ปัจจุบันอายุ 78 ปี มีอาการเวียนศีรษะ มึนศีรษะ ปวดเมื่อยต้นคอมา 10 กว่าปี แพทย์ตรวจพบว่าหัวใจฉีดเลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน รับประทานยามาเกือบ 15 ปีแล้ว แต่อาการไม่หายขาด