EP.221 ถวายภัตตาหาร กลับดุสิตบุรี

ผู้ส่งเคสเป็น "นักรบกองทัพธรรม นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ลูกพระราชคนหนึ่ง" ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีอาชีพด้านอาหาร และผู้ส่งเคสได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรชักนำให้ภรรยาได้เข้าวัด จึงนับเป็นผู้ส่งเคสที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับภรรยาผู้ล่วงลับ

คุณครูไม่ใหญ่ได้เล่าเรื่องราวของภรรยาของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นผู้ที่ได้หมดเวลาในการสร้างบารมีบนโลกนี้ ทั้งที่ยังสมัครใจจะอยู่ต่อ แต่ก็ไม่สามารถรักษาลมหายใจไว้ได้ ตลอดชีวิตของเธอได้ทุ่มเทสร้างบารมี เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีมาก ภรรยาของผู้ส่งเคสมีพื้นฐานครอบครัวที่ยากจน พ่อทำงานรับเหมาก่อสร้าง สุขภาพไม่แข็งแรงนัก แต่เธอมีน้ำใจ อดทน ขยัน เมื่อโตขึ้นได้มาทำงานที่กรุงเทพฯ และได้พบกับผู้ส่งเคส ซึ่งมีครอบครัวทำอาชีพด้านอาหาร เมื่อเข้ามาอยู่ร่วมกัน เธอได้เรียนรู้การทำอาหารจากที่ทำไม่เป็นจนเก่งมาก และผู้ส่งเคสก็ได้ชวนเธอเข้าวัด ทำให้เธอเป็นผู้รับบุญด้านอาหารกับหมู่คณะเสมอมา เรียกได้ว่าเป็นคู่บุญคู่บารมี

ภรรยาผู้นี้รักการทำบุญทุกบุญอย่างเต็มที่ ทั้งยังทำหน้าที่กัลยาณมิตร นอกจากบุญกับวัดหลักแล้ว เธอยังทำบุญพิเศษกับวัดใกล้บ้าน เป็นอุปัฏฐากดูแลวัดใกล้บ้านและวัดกัลยาณมิตร และเป็นกำลังสำคัญด้านอาหารในงานปกป้องพระพุทธศาสนา รวมถึงงานบุญของหมู่คณะสำโรงแก้วและงานรวมใจคนใหม่ หลายครั้งต้องอดหลับอดนอนโต้รุ่งเพื่อเตรียมอาหาร แต่เธอไม่เคยบ่น ไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไขกับงานบุญเลย ทำงานบุญด้วยความสดชื่น เบิกบาน ยิ้มแย้มเสมอ ทำให้เป็นที่ชื่นชมของหมู่คณะ ผู้ส่งเคสกล่าวยืนยันว่าความสำเร็จในการสร้างบารมีของตนเองที่ผ่านมา ภรรยาผู้นี้อยู่เบื้องหลังอย่างสมบูรณ์ เธอปลื้มปิติมากกับทุกบุญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือการได้เลี้ยงภัตตาหารพระสงฆ์กว่าแสนรูปในงานวันสลายร่างคุณยายอาจารย์เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2545 โดยได้ทำข้าวเหนียวมะม่วงกว่า 1,000 กิโลกรัมด้วยความเบิกบาน

เธอปลื้มมากทุกครั้งที่ได้สนับสนุนด้านอาหารในงานรวมสงฆ์ ในวันเสาร์ที่ 27 ธันวาคม 2546 ผู้ส่งเคส หมู่คณะสำโรงแก้ว และภรรยา ได้มีโอกาสเลี้ยงภัตตาหารพระสังฆาธิการกว่า 200 รูปที่วัดพิชัยสงคราม จังหวัดสมุทรปราการ เธอทำหน้าที่แม่ครัวใหญ่ ดูแลการทำอาหารทั้งหมด แม้จะไม่ได้พักผ่อนตลอดทั้งคืน แต่ก็ยังสดชื่น เธอมีความอิ่มเอิบในบุญถวายภัตตาหารนี้มาก โดยไม่มีใครรู้เลยว่าจะเป็นมื้อสุดท้ายในชีวิต

หลังจากเลี้ยงพระเสร็จ เธอขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะรู้สึกเพลียมาก (ปกติเธอจะอยู่ช่วยจนเสร็จ) เมื่อถึงบ้าน รับประทานอาหารเสร็จ ด้วยความมีน้ำใจ เธอก็ออกมาที่ร้านอาหารของผู้ส่งเคสเพื่อจะเอาข้าวเหนียวไปแจกเพื่อนบ้าน ระหว่างข้ามถนนในซอยก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น มีเด็กวัยรุ่นอายุราว 20 ปีที่เมาสุรา ขับรถจักรยานยนต์มาด้วยความเร็วสูงและประมาท เธอไม่ทันระวังตัว ถูกรถชนอย่างแรง ศีรษะฟาดพื้นอย่างแรงมาก สลบไปโดยไม่รู้ตัว แพทย์วินิจฉัยว่าสมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง กะโหลกศีรษะแตก เนื้อสมองและมีเลือดออกที่ก้านสมอง ไม่สามารถผ่าตัดได้เพราะจะทำให้เสียชีวิตเร็วขึ้น ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ

แพทย์วินิจฉัยว่าเธอน่าจะเสียชีวิตตั้งแต่วันแรกหรือไม่เกินสองวัน แต่เธอก็อยู่ต่อมาได้อีก 5 วัน ตลอดเวลาที่อยู่ในห้อง ICU พวกหมู่คณะได้ร่วมกันอธิษฐานจิตส่งบุญให้ พวกเขาคุยกันแต่เรื่องบุญ ให้เธอรับรู้และระลึกถึงบุญ ไม่ให้ญาติที่เศร้ามาร้องไห้ให้เธอเห็น เปิด MP3 นำนั่งสมาธิให้ฟัง มีพระอาจารย์มาเยี่ยม คุยเรื่องบุญ พวกเขาถือโอกาสที่เธอถวายผ้าไตรและสังฆทานแด่พระอาจารย์ บางครั้งชีพจรเธออ่อนลงก็กลับดีขึ้น แต่เธอไม่สามารถโต้ตอบได้ วันที่ 2 มกราคม 2547 หลังจากเธอได้รับรู้บุญตักบาตรอาหารแห้ง บุญยกแรดบูชาประทีป เลี้ยงภัตตาหารพระวันปีใหม่ และปล่อยปลา 20 กิโลกรัมแล้ว เธอก็จากไปอย่างสงบในเวลา 14.20 น. หลังจากผู้ส่งเคสและญาติกลับจากโรงพยาบาลเพราะหมดเวลาเยี่ยม