EP.850 ไม่มีนิมิตหมาย

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นลูกสาวคนเล็กในบรรดาพี่น้อง 4 คน โดยมีพี่ชาย 3 คน. ท่านเล่าว่าตัวเองเป็นเหมือนลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ซึมซับสิ่งดีๆ จากคุณแม่มาโดยตลอด ตั้งแต่เด็กก่อนเข้าโรงเรียน คุณแม่จะพาท่านไปวัดทุกวันพระ นำอาหารไปถวายพระ และไปฟังเทศน์ฟังธรรม.

ย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่ผู้ส่งเคสยังเด็ก อายุเพียง 6 ขวบ ในวันพระวันหนึ่ง ขณะที่กำลังพนมมือฟังพระสวดอยู่กับคุณแม่ในวัด พลันก็รู้สึกใจนิ่ง นุ่ม มีความสุข และในท้องก็สว่างเหมือนมีดวงไฟสีเหลืองสวยงามเกิดขึ้น. แม้ในตอนนั้นจะไม่รู้จักการนั่งสมาธิ แต่ก็รู้สึกตัวเหมือนดิ่งลงเหว ดิ่งลึกเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด เป็นสุขอย่างยิ่งที่ได้ดิ่งลงไปเช่นนั้น.

เมื่อเติบโตขึ้นในปี พ.ศ. 2520 ผู้ส่งเคสได้รู้จักกับศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมจากรุ่นพี่ชมรมพุทธจุฬาฯ. และในปี พ.ศ. 2522 ท่านก็ได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชักชวนเพื่อนสนิทให้มาวัดในวันลอยกระทง ซึ่งตรงกับวันทอดกฐินของวัด. ท่านนัดเจอเพื่อนที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิเพื่อขึ้นรถเมล์ที่ทางวัดจัดเตรียมไว้ แต่รอจนถึงเวลาเพื่อนก็ไม่มา ท่านจึงไปวัดคนเดียวและได้ร่วมงานทอดกฐิน. เย็นวันนั้นหลวงพ่อได้ให้โอกาสทุกคนเข้าแถวคลานเข้าไปรับพระผงเป็นที่ระลึกจากมือท่าน. หลวงพ่อบอกว่าการที่ทุกคนได้มาสร้างบุญเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะได้สร้างบุญร่วมกันมาก่อน. ผู้ส่งเคสฟังแล้วก็ยังไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น หนังสือพิมพ์ลงข่าวว่าผู้หญิงคนหนึ่งใช้สายไฟจี้ตัวเองตาย. ภาพในข่าวทำให้ท่านนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เพราะคนนั้นคือเพื่อนของท่านเอง ที่เดิมนัดจะมาวัดด้วยกันในวันลอยกระทง แต่ไม่ได้มา. ผู้ส่งเคสย้อนนึกถึงคำพูดของหลวงพ่ออีกครั้ง และคิดว่าเพื่อนคนนั้นคงไม่ได้ทำบุญร่วมกันมา จึงหมดโอกาสสร้างบุญร่วมกันในชาตินี้. ท่านคิดว่าเพื่อนไม่น่าจะฆ่าตัวตายเลย หากได้เจอท่านก่อนคงได้ชวนไปลอยกระทงเพื่อลอยความทุกข์ออกไปจากใจ ชีวิตคงดีขึ้นและไม่จบลงแบบนี้. เหตุการณ์นี้ยิ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ส่งเคสตั้งใจนั่งสมาธิทุกวันและมาวัดไม่เคยขาด.

ต่อมาในปี พ.ศ. 2523 ผู้ส่งเคสเรียนจบและได้รับการบรรจุเป็นครูที่เพชรบูรณ์ จึงต้องจำใจลาจากวัดพระธรรมกาย แต่ก็ยังคงนั่งสมาธิเรื่อยมาทุกวัน. ช่วงที่สอนอยู่ที่เพชรบูรณ์ ท่านและนักเรียนชั้น ม.1 ได้ประสบเหตุการณ์ประหลาด วันหนึ่งมีผึ้งฝูงใหญ่บินจากทางหน้าต่างเข้ามาในห้องเรียน. นักเรียนตกใจร้องเรียก ผู้ส่งเคสจึงบอกนักเรียนว่าอย่าทำร้ายผึ้ง แต่ให้ทุกคนแผ่เมตตา รวมใจเป็นหนึ่งเดียว. เด็กๆ ทุกคนทำตามคือแผ่เมตตา. ปรากฏว่าผึ้งที่กำลังบินเข้ามาอยู่ก็หยุดกึกเหมือนติดเบรก และบินถอยกลับไปเอง ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเด็กๆ. ผู้ส่งเคสได้ทีจึงบอกนักเรียนว่านี่คืออานิสงส์ของการแผ่เมตตา แต่ในใจท่านเองก็ตะลึงไม่แพ้เด็กๆ.

ในปี พ.ศ. 2523 ผู้ส่งเคสได้กลับมาสอนที่กรุงเทพฯ และได้ติดตามเพื่อนไปกราบเคารพพระเกจิอาจารย์ตามวัดต่างๆ หลายท่าน รวมถึงได้ลองปฏิบัติธรรมสายต่างๆ ด้วย. มีครั้งหนึ่งที่ลองวางใจไว้ที่หัวใจ พลันก็เห็นดอกบัวแก้วใสลอยขึ้นมาที่หัวใจ และเห็นหัวใจตัวเองกำลังเต้น ได้ยินเสียงเต้นตุบๆ. ท่านสงสัยว่าเห็นได้อย่างไร.

จนกระทั่งปี พ.ศ. 2536 คุณพ่อของผู้ส่งเคสป่วยหนักต้องเข้าโรงพยาบาล ท่านจึงได้ไปดูแลคุณพ่อ และได้พบกับพระวัดพระธรรมกายรูปหนึ่งซึ่งมารักษาตัวอยู่เช่นกัน. ท่านจำได้ว่าพระรูปนี้เป็นอดีตนิสิตรุ่นพี่ที่จุฬาฯ. หลวงพี่รูปนี้ได้เป็นกัลยาณมิตร ชวนผู้ส่งเคสและพี่ชายมาวัดเป็นประจำ ได้รับความรู้ธรรมะต่างๆ มากขึ้น. และได้ชวนไปกราบคุณยายอาจารย์ ชวนหล่อหลวงปู่ทองคำ. พอคุณพ่อเสีย หลวงพี่ก็ชวนขึ้นปฏิบัติธรรมด้วยกันที่สวนบัว. ผู้ส่งเคสนั่งสมาธิได้ดีมากในวันนั้น เห็นพระแก้วใสหน้าตักหนึ่งคืบอยู่ที่กลางท้องคุณพ่อ ในวันที่คุณพ่อเสียชีวิต. คุณพ่อนอนหลับตาอยู่ ผู้ส่งเคสและพี่ชายที่อยู่เฝ้าท้ายเตียงเห็นคุณพ่อลืมตาขึ้นจึงรีบไปดู. พี่ชายจึงพูดใส่หูคุณพ่อว่า "สัมมาอะระหัง" ภายใน 30 วินาที หัวใจคุณพ่อเต้นเร็วแรงมากแล้วหยุดเต้นทันที สิ้นใจด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเหมือนคนนอนหลับ อายุ 78 ปี.

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเสียชีวิตไปก่อนคุณพ่อนานแล้ว. สมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ คุณแม่ได้รับมรดกที่ดินจากคุณตาจำนวนหนึ่ง. ตอนลูกๆ ยังเด็ก คุณแม่ป่วยหนักได้เขียนพินัยกรรมแบ่งที่ดินให้ลูกทั้ง 4 คน. ภายหลังแบ่งให้ลูกๆ แล้วท่านก็เสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมน้ำ (น้ำท่วมปอด) อายุ 49 ปี.

ที่ดินมรดกนั้น ภายหลังพี่ชายคนที่สองซึ่งเพิ่งเข้าวัดในปี พ.ศ. 2537 ตอนหล่อรูปเหมือนทองคำหลวงปู่. เกิดศรัทธาอยากร่วมบุญสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี เป็นประธานรองในปี พ.ศ. 2539. พี่ชายชวนผู้ส่งเคสว่าอยากเป็นประธานรองสร้างมหาวิหารฯ แต่ไม่มีปัจจัย มีแต่โฉนดที่ดิน. ผู้ส่งเคสดีใจมากที่พี่ชายเพิ่งเข้าวัดและได้รู้เป้าหมายของการเกิดมา. ท่านชวนพี่ชายนำโฉนดไปถวายปัจจัยกับหลวงพ่อ และผู้ส่งเคสตกลงทันที ไม่ลังเล คิดว่าเป็นโอกาสทำบุญใหญ่มาถึงแล้ว คุณแม่คงได้บุญอย่างมาก. จึงบอกให้ชวนพี่ชายคนที่สามด้วย ซึ่งก็ตกลงทันทีเช่นกัน. ได้ทำบุญเป็นเสามงคลมหาวิหาร 15 ต้น และเสาธรรมกายเจดีย์ สร้างพระธรรมกายประจำตัว. ผู้ส่งเคสปลื้มใจในบุญครั้งนี้มาก เพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่บุญของใคร แต่เป็นบุญของครอบครัว.

ส่วนพี่ชายคนโตนั้นไม่ศรัทธาวัด แต่ไปบริจาคพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับการกินเจ และนำเงินไปซื้อรถยนต์. พี่ชายคนโตมีภรรยาและลูกสาว 2 คน. ตอนแรกๆ ก็ไปทำบุญไหว้พระตามบ้านตามสมควร. ต่อมาพี่สะใภ้เป็นมะเร็งเต้านม พรรคพวกชวนถือศีลกินเจในกลุ่มที่นับถือเจ้าแม่กวนอิม. พอผ่าตัดแล้วให้เคมีบำบัดก็หายเป็นปกติ. ทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้จึงเคยศรัทธาเจ้าแม่กวนอิม แล้วก็ไม่ได้นับถือพระตั้งแต่นั้นมา.

ในปี พ.ศ. 2543 ช่วงอายุ 48 ปี พี่สะใภ้ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ทั้งๆ ที่เพิ่งกลับมาจากการบรรยายธรรมะตามแนวการนับถือเจ้าแม่กวนอิมให้คนฟัง. ส่วนคนอื่นที่ไปด้วยได้รับบาดเจ็บธรรมดา.

พี่ชายคนที่สาม ในปี พ.ศ. 2536 เคยบวชครั้งแรก. ก่อนวันบวชไม่กี่วัน เกิดอุบัติเหตุรถไหลมาทับขา ทำให้ต้องใส่เฝือก ใช้ไม้ค้ำยัน. แต่วันแห่นาคใส่เฝือกอยู่ 2 เดือนก็เดินได้เป็นปกติ. ปี พ.ศ. 2539 ก็ได้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย บวชแล้วเข้าใจเป้าหมายชีวิต คิดจะอยู่ต่อ แต่เนื่องจากมีภรรยาและลูก 2 คน จึงต้องกลับไปเคลียร์กับทางบ้านก่อน. จนกระทั่งปี พ.ศ. 2542 พี่ชายก็ได้มาบวชครั้งที่สอง แล้วก็อยู่มาจนกระทั่งบัดนี้. ในช่วงปี พ.ศ. 2545-2547 ท่านไปปฏิบัติภารกิจเผยแผ่พระศาสนาที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมนิวเจอร์ซี่ อเมริกา. ท่านบอกกับผู้ส่งเคสว่า ชีวิตเราที่เกิดมานี้เกิดมาเพื่อสร้างบารมี.