EP.233 คุณไสยและนางไม้ต้นสำมะงา

ผู้ส่งเคสเป็นลูกพระราช ได้เข้ามาวัดพระธรรมกายในปี 2541 หลังจากเข้ามาวัดได้เพียง 2 เดือน วัดก็เผชิญการโจมตีอย่างหนัก แต่ผู้ส่งเคสและสามีก็ไม่ย่อท้อ เพราะได้ฟังคำสอนจากคุณครูไม่ใหญ่แล้วเกิดความมั่นใจว่าได้พบทางสว่าง สามีของผู้ส่งเคสก็เข้ามาวัดและสามารถหักดิบเลิกเหล้าเลิกบุหรี่ได้อย่างเด็ดขาดตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสและหมู่ญาติยังได้เป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาผ่านจานดาวธรรมเป็นรุ่นแรก ทำให้ได้เรียนรู้เรื่องราวมากมาย โดยเฉพาะเรื่องเครื่องบูชาที่ไม่ใช่พระรัตนตรัย

ผู้ส่งเคสและหมู่ญาติที่เป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยารุ่นแรก ได้เรียนรู้เรื่องสำคัญคือเครื่องบูชาที่ไม่ใช่พระรัตนตรัย และไสยเวทต่างๆ ความรู้เรื่องนี้ทำให้พวกเขาตัดสินใจนำสิ่งเหล่านั้นไปปลดปล่อย สิ่งของเหล่านั้นได้แก่ นางกวัก เจ้าพ่อกวนอู รักยม น้ำมันต่างๆ เจ้าแม่กวนอิม และของไสยเวทของเณรแอร์ (ที่สามีผู้ส่งเคสเคยนำมาให้) พวกเขาได้นำสิ่งของทั้งหมดนี้ไปลอยน้ำในวันที่ 2 มกราคม 2547 จนสำเร็จ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะนำไปลอยน้ำ ก็เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นคล้ายมาทดสอบกำลังใจ คือคนใช้ของผู้ส่งเคสโดนแก้วบาดมือลึกและกว้างมากจนต้องเย็บสิบกว่าเข็ม ทำให้เสียเวลาไปเล็กน้อย แต่ผู้ส่งเคสก็ระลึกได้ว่าเราเป็นลูกพระราช ใครทำไม่ดีกับเราไม่ได้ จึงรีบนำสิ่งของไปลอยน้ำจนสำเร็จ

ก่อนแต่งงาน สามีของผู้ส่งเคสเคยไปเด็ดต้นสำมะงาซึ่งเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง เพื่อนำมาต้มเป็นยาแก้ผื่นคัน ในคืนนั้นเขาก็ฝันเห็นผู้หญิงห่มสไบสีเขียวมาชวนไปอยู่ด้วย ในฝันสามีได้ส่งธูปให้กับผู้หญิงคนนั้นและบอกว่ายังไปไม่ได้เพราะต้องดูแลพ่อแม่ เมื่อตื่นขึ้นมา สามีก็ป่วยเป็นไข้ตัวร้อนมาก และรู้สึกเหมือนมีผู้หญิงคนนั้นคอยติดตามมาอยู่ด้วยตลอด แม้กระทั่งตอนไปบวชเป็นพระเธอก็ยังตามอยู่ หลังจากสึกออกมา สามีได้ทอดผ้าป่าทำบุญอุทิศไปให้ หลังจากนั้นจึงรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนั้นได้จากไปแล้ว

ต่อมาสามีของผู้ส่งเคสก็ได้แต่งงานกับผู้ส่งเคส และได้เปิดร้านขายอาหาร ซึ่งร้านขายดีมากในช่วงเกือบ 20 ปีก่อนหน้า ขายได้วันละประมาณ 10,000-20,000 บาท เช้าวันหนึ่ง สามีเปิดประตูร้านก็พบมีบาตรเปล่าวางคว่ำอยู่กลางประตู เขาได้หยิบขึ้นมาอุ้มไว้และนำไปถวายวัดข้างๆ โดยไม่ได้คิดอะไร ปรากฏว่าเพียง 2-3 วันหลังจากนั้น ก็เห็นผลทันตา คือร้านไม่ค่อยมีลูกค้าเข้าเลย จากที่เคยขายได้เกือบ 20,000 บาทต่อวัน ก็เหลือไม่ถึง 10,000 บาทต่อวัน จนไม่สามารถอยู่ได้ ต้องปิดร้านไปในที่สุดเมื่อปี 2545

ต่อมาในปี 2545 มีคนมาทักผู้ส่งเคสและสามีว่าโดนคุณไสย จึงพากันไปแก้กับอาจารย์ ผู้ส่งเคสก็ติดตามไปด้วย เมื่อไปถึง ผู้ส่งเคสกลัวมากจึงนั่งภาวนา "สัมมาอะระหัง" ตลอดเวลา เมื่อพบอาจารย์ อาจารย์บอกว่าสามีและญาติโดนคุณไสย จึงให้ปั้นเศียรเองเป็นลูกกลมๆ แล้วเคี้ยวเทียน สักครู่สามีก็คายออกมาพบว่าเป็นเส้นผมผีตายโหง 1 กระจุก มีกลิ่นเหม็นเน่ามาก อาจารย์บอกว่าเป็นคนทำต้องการเอาถึงชีวิต ส่วนญาติที่ไปด้วยคายออกมาเป็นผ้าดิบ เชือกแดง ตอกมัดข้าวต้ม มัดมีกลิ่นเหม็นบ้างไม่เหม็นบ้าง

ก่อนหน้านี้หลายเดือน พี่ชายของสามีผู้ส่งเคสซึ่งมีอาการทางประสาทเล็กน้อย ได้ฆ่าตัวตาย เขาใช้ผ้าผูกกับลูกบิดประตูแล้วคล้องคอ จึงตายในลักษณะท่านั่ง ทำให้รู้สึกแปลกใจว่าคล้องคอกับประตูจะตายได้อย่างไร ฝ่ายชันสูตรศพบอกว่าเป็นการกั้นใจตาย ซึ่งผู้ส่งเคสก็สงสัยว่าคนเราจะทนกั้นใจตายได้จริงหรือ