EP.261 ธาลัสซีเมีย

ผู้ส่งเคส เป็นคุณแม่ท่านหนึ่ง มีครอบครัวประกอบด้วยสมาชิก 4 คน คือ ตัวผู้ส่งเคส สามี และลูกชายที่รักอีก 2 คน ชีวิตของผู้ส่งเคสต้องเผชิญกับความสูญเสียอันใหญ่หลวง เมื่อลูกชายทั้ง 2 คนได้จากโลกนี้ไปแล้ว ตัวผู้ส่งเคสเองป่วยเป็นโรคธาลัสซีเมีย ซึ่งเป็นโรคเลือดจางทางพันธุกรรม น้องสาวของผู้ส่งเคสก็เป็นโรคนี้เช่นกัน ความเจ็บป่วยนี้ยังส่งต่อไปยังลูกชายคนโตของท่านด้วย ผู้ส่งเคสต้องดูแลลูกชายคนโตหลังจากสูญเสียลูกชายคนเล็ก ความโศกเศร้าจากการจากไปของลูกชายคนเล็กทำให้ผู้ส่งเคสเสียใจมาก ถึงขั้นคิดจะบวชชี แต่ญาติผู้ใหญ่ได้ห้ามไว้

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในครอบครัวหนึ่งซึ่งมีสมาชิก 4 คนคือ คุณแม่ (ผู้ส่งเคส) สามี และลูกชายที่ท่านรักอีก 2 คน คุณแม่เองป่วยเป็นโรคธาลัสซีเมีย ซึ่งเป็นโรคทางกรรมพันธุ์ โรคเลือดจางชนิดหนึ่ง โรคนี้ยังเป็นกับน้องสาวของคุณแม่ด้วย และยังส่งผลมาถึงลูกชายคนโตของท่านก็ป่วยเป็นโรคเลือดจางเช่นกัน ส่วนลูกชายคนเล็ก คุณแม่ไม่แน่ใจว่าเป็นโรคนี้ด้วยหรือไม่ เพราะเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กมากคืออายุเพียง 4 ขวบ

ลูกชายคนเล็กเสียชีวิตอย่างกะทันหัน เหตุการณ์เริ่มต้นเมื่อเขายังอยู่ชั้นอนุบาลหนึ่ง ไม่สบายเพราะโดนเพื่อนกระโดดถีบที่ลูกตา เหตุการณ์นี้ทำให้ตาของเขามีอาการเอียง ครอบครัวพาลูกไปหาหมอหลายโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการตาเอียง จนกระทั่งไปถึงโรงพยาบาลรามา หมอจึงตรวจพบว่าอาการตาเอียงนั้นเกิดจากมะเร็งเนื้อ งอกในสมองระยะสุดท้าย ลูกชายคนเล็กมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหลังจากนั้นก็เสียชีวิตลงเมื่อปี พ.ศ. 2546

การจากไปของลูกชายคนเล็กสร้างความเสียใจอย่างสุดซึ้งให้กับผู้เป็นแม่ ท่านกินไม่ได้นอนไม่หลับ ภาพของลูกคนเล็กวนเวียนอยู่ในความทรงจำตลอดเวลา ความเสียใจรุนแรงถึงขนาดที่ผู้ส่งเคสคิดจะบวชชี แต่ญาติผู้ใหญ่ได้ห้ามไว้ อีกทั้งยังมีภาระต้องดูแลลูกชายคนโต

ลูกชายคนโตของท่านมีความผูกพันกับวัดและหมู่คณะ เขาไปกราบคุณยายเป็นประจำทุกปีในวันเกิด และถวายทองคำและเงินให้คุณยายเสมอ ในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย ได้ช่วยงานพระอาจารย์ที่ออกธุดงค์ที่ภาคเหนือ และช่วยงานชมรมพุทธที่มหาวิทยาลัย เขาเคยบวชหลายครั้ง คือบวชธรรมทายาท บวชอัญเชิญพระบรมพุทธเจ้า และบวชพระพี่เลี้ยงงานสามเณรแก้ว หลังจากนั้น ได้มาช่วยงานวัดที่ภาค นครหลวง 3 เป็นเวลา 1 ปี

สาเหตุที่ลูกชายคนโตไม่สามารถบวชหรือช่วยงานวัดได้อย่างต่อเนื่องเป็นเพราะโรคประจำตัวคือโรคเลือดจาง (ธาลัสซีเมีย) ซึ่งทำให้เขาเหนื่อยง่ายและตัวซีดตลอดเวลา ทำให้เขาต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงมาวัดทุกต้นเดือน และไม่เคยขาดงานบุญใหญ่

หลังจากทำงานที่ต่างจังหวัดได้ประมาณ 1 ปี ลูกชายคนโตเริ่มมีอาการแน่นหน้าอก ตัวและตาเหลืองเหมือนทาขมิ้น จึงไปตรวจที่โรงพยาบาลที่โคราช หมอบอกว่าเป็นนิ่วในถุงน้ำดีและท่อน้ำดี เขาจึงตัดสินใจมารักษาที่กรุงเทพฯ เพื่อใช้สิทธิบัตรทองและประหยัดค่ารักษา

การรักษากินเวลานาน ประมาณ 3 สัปดาห์หลังการผ่าตัดนิ่ว คุณหมอแจ้งว่า นอกจากนิ่วแล้ว เขายังมีอาการตับโต ม้ามโต ตับวาย และไตวาย ซึ่งเป็นอาการที่เกิดจากโรคธาลัสซีเมีย หลังผ่าตัด เขารู้สึกตัวดีและพูดได้ แต่ไม่มีโอกาสมาร่วมงานเทคอนกรีตปิดยอดโดมอาคารภาวนา ได้แต่อนุโมทนาบุญกับคุณแม่ที่เล่าบรรยากาศให้ฟัง

วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2547 อาการดีขึ้น ผู้ที่มาเยี่ยมเล่าเรื่องบุญต่างๆ เขาก็อนุโมทนาบุญตลอด แต่พูดไม่ได้เพราะใส่ท่อช่วยหายใจ ทุกคนหวังว่าเขาจะหายดี ได้ทำบุญหอฉัน ปล่อยปลา และปิติกับบุญต่างๆ ที่ผู้มาเยี่ยมเล่าให้ฟัง เขามีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับแม่ แต่ก็พูดไม่ได้ ในช่วงบ่าย อาการกลับทรุดหนักลง ไม่รู้สึกตอบสนอง ตาเหลือก ผู้เฝ้าไข้พูดแต่เรื่องธรรมะ มีพระอาจารย์มาพูดเรื่องบุญให้ฟัง และได้ร่วมบุญหอฉันกับท่าน

เวลา 18.40 น. หมอโทรมาที่บ้าน แจ้งว่าลูกชายมีอาการเกร็ง และให้พ่อแม่ทำใจ จนกระทั่งเวลา 00.30 น. ของวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2547 ลูกชายคนโตก็สิ้นใจ