EP.269 อย่าอธิษฐานอะไร ในสิ่งที่ไม่เป็นบุญ

ผู้ส่งเคสท่านนี้เล่าว่า ตนเองนับถือศาสนาคริสต์ นิกายโปรเตสแตนต์ แต่ก็ไม่ได้เข้าโบสถ์บ่อยนัก. กลับกัน ผู้ส่งเคสชอบเข้าร่วมกิจกรรมของศาสนาใดก็ได้ที่เน้นความสงบสุข และมอบความรักอย่างแท้จริงต่อมนุษย์และสรรพสัตว์. จนกระทั่งได้มาเริ่มปฏิบัติธรรมกับหมู่คณะ รู้สึกรักที่นี่มาก เพราะทุกคนมีมิตรไมตรีที่ดีต่อผู้ส่งเคส. ผู้ส่งเคสยอมรับในหลักการกลับมาเกิดใหม่ เพราะเห็นว่าเป็นเหตุเป็นผลที่ดีมาก. และทราบว่า คุณครูไม่ใหญ่ เมตตาตอบคำถามในรายการฝันในฝัน ผู้ส่งเคสจึงอยากขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่.

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองว่า คุณตาเสียชีวิตตั้งแต่คุณแม่มีอายุเพียง 10 ขวบ ทำให้คุณแม่คอยบอกกับผู้ส่งเคสเสมอให้รักพ่อมากๆ เพื่อทดแทนสิ่งที่แม่เคยขาดไป. แต่ผู้ส่งเคสไม่ได้รักพ่อเลย กลับกลัวพ่อมากกว่า เพราะมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น. พ่อของผู้ส่งเคสเป็นวิศวกรเครื่องบิน แต่งงานอยู่กินกับแม่มา 40 ปีแล้ว แต่เข้ากันไม่ได้. ทะเลาะกันบ่อยครั้ง ดูแล้วท่านทั้งสองไม่ได้รักกันสักเท่าไหร่เลย. แม่จบปริญญาโทด้านพยาบาล แต่พ่อกลับทำเหมือนแม่ไม่ฉลาด พึ่งตัวเองไม่ได้ ต้องมาอาศัยพ่อตลอด ทั้งที่จริงแล้วแม่ฉลาดมาก. พ่อชอบใช้ความรุนแรง รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า. จุดที่ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกรังเกียจพ่ออย่างยิ่งคือ เมื่อพ่อเริ่มทำร้ายร่างกายและล่วงละเมิดทางเพศผู้ส่งเคสตั้งแต่อายุเพียง 4 ขวบ. พ่อหลอกผู้ส่งเคสว่าเป็นสิ่งที่คุณพ่อและลูกสาวพึงปฏิบัติต่อกัน. เมื่ออายุได้ 5 ขวบ ผู้ส่งเคสทนไม่ไหวจึงหนีไปซ่อนที่บ้านเพื่อน แต่ก็ถูกส่งตัวกลับ. พ่อยังคงทำร้ายผู้ส่งเคสเรื่อยมาจนกระทั่งอายุได้ 8 ขวบ คุณแม่จึงจับได้. แม่โกรธมาก ขู่พ่อว่าห้ามทำเช่นนี้อีก ไม่เช่นนั้นจะฆ่าพ่อ. และแม่กำชับผู้ส่งเคสว่า ห้ามเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แม้แต่แฟน คุณครูไม่ใหญ่ ไม่เช่นนั้นจะฆ่าผู้ส่งเคสแทน. ตั้งแต่นั้นมา พ่อจึงกลัวและไม่กล้าทำร้ายทางเพศผู้ส่งเคสอีก.

ต่อมา วันหนึ่งตอนอายุ 14 ปี พ่อก็ยังไม่เลิกพฤติกรรมเดิม เตะประตูห้องผู้ส่งเคสเข้ามาเลย. ผู้ส่งเคสจึงป้องกันตัวเองด้วยการชกพ่อไปที่หน้าท้อง ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ สันนิษฐานว่าอาจจะเคยเรียนคาราเต้มา. ตั้งแต่นั้นมา พ่อก็ไม่ไปรังแกผู้ส่งเคสอีกเลย. เมื่ออายุ 17 ปี ผู้ส่งเคสย้ายไปอยู่หอพักใกล้โรงเรียน และเริ่มหันหน้าหาที่พึ่งเพื่อที่จะลืมความทรงจำอันโหดร้าย. จึงได้พบทางออกคือ เฮโรอีน และได้พบเพื่อนชายที่ติดเฮโรอีนเหมือนกัน. ทั้งสองอยู่ด้วยกัน 2 ปีแล้วก็เลิกกัน. เพื่อนคนนี้ถึงขั้นพยายามจะฆ่าผู้ส่งเคสด้วยการบีบคอถึง 2 ครั้ง. ผู้ส่งเคสไม่เข็ด ได้รู้จักชายอีกคนหนึ่ง. ผู้ส่งเคสรู้สึกผูกพันเหมือนเขาเป็นพี่เป็นน้องของตนเอง. เขาติดเฮโรอีนเช่นกัน เรียกว่ามีรสนิยมเดียวกัน. แต่เขาแน่กว่า คือปล้นธนาคารได้ถึง 5 ครั้งเพื่อจะหาเงินมาเสพยา. ในที่สุดจึงถูกตำรวจจับ. แต่หลังออกมาจากคุกแล้ว เขาก็มีความคิดที่ดีเกิดขึ้น คือคิดจะเลิกยา. เขามาถามผู้ส่งเคสว่าทำอย่างไรจึงจะเลิกได้. แต่ตอนนั้นผู้ส่งเคสไม่สามารถบอกคำตอบที่ชัดเจนให้เขาได้ เพราะตอนนั้นยังไม่ได้เปิดโรงเรียน (น่าจะหมายถึงการศึกษาธรรมะที่ชัดเจน). ต่อมา เขาโทรศัพท์มาฝากข้อความถึงผู้ส่งเคส บอกว่าเขารักผู้ส่งเคส. หลังบอกรักได้ 2-3 วัน เขาก็เสียชีวิตด้วยการลงแดง คือฆ่าตัวตาย. ผู้ส่งเคสเสียใจมาก รู้สึกว่ามันเป็นความผิดของตนเองที่ไม่พยายามช่วยเขาอย่างจริงจัง เขาจึงต้องฆ่าตัวตาย ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ ระบุว่าไม่ถูกต้อง. หลายเดือนต่อมา ผู้ส่งเคสฝันเห็นเขามาบอกว่าเขาให้อภัย เพราะอย่างไรผู้ส่งเคสก็ช่วยเขาไม่ได้อยู่ดี.

เมื่อผู้ส่งเคสอายุ 20 กว่า ได้คุยกับแม่เรื่องที่พ่อเคยทำร้ายในวัยเยาว์ แต่ครั้งนี้แม่กลับปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่เคยมีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น และบอกว่าผู้ส่งเคสคงจะบ้าไปแล้ว. ผู้ส่งเคสรู้สึกหงุดหงิดมาก ตัดสินใจออกจากบ้าน ฟ้องพ่อกับแม่ในศาล. แต่สุดท้ายก็ตกลงกันได้ที่นอกห้องพิจารณา. ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด ผู้ที่คอยให้กำลังใจผู้ส่งเคสด้วยความบริสุทธิ์คือพี่ชายของผู้ส่งเคสเอง. ทั้งสองมีความสนใจหลายอย่างเหมือนกัน เช่น รักความสงบ อ่อนไหวง่าย ชอบอยู่ลำพัง. พี่ชายเคยศึกษาพุทธศาสนาแบบทิเบต จึงนั่งสมาธิเป็นประจำ และเรียนจบด้านจิตวิทยา. ผู้ส่งเคสจึงผูกพันกับพี่ชายมาก. ผู้ส่งเคสได้มาพบกับสามีคนปัจจุบันจากการเป็นเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตอยู่ 1 ปีเต็ม. เมื่อพบกันครั้งแรกก็รักกันทันที ปัจจุบันมีลูกสาวด้วยกัน 1 คน. หลังเพื่อนที่ตายจากไปไม่นาน ผู้ส่งเคสไปร่วมพิธีศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาหนึ่ง มีบาทหลวง 4 คนยืนอยู่ 4 ทิศ. บาทหลวงจุดเทียนทำความเคารพดวงวิญญาณและทิศทั้ง 4 แล้วให้ผู้ส่งเคสจินตนาการว่ากำลังเดินข้ามสะพานไปยังเกาะที่เป็นที่อยู่ของผู้เสียชีวิต เมื่อไปถึงที่นั่นจะได้พบกับคนตาย. ผู้ส่งเคสนึกถึงเพื่อนคนนี้ และไม่น่าเชื่อเลยว่ารู้สึกเหมือนได้พูดคุยกับเขาจริงๆ. ผู้ส่งเคสจึงสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในพิธีกรรมนี้เป็นจริงหรือไม่ ทั้งที่บาทหลวงให้จินตนาการ. ผู้ส่งเคสเล่าถึงภรรยาของพี่ชายว่าเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย เห็นแก่ตัว ทำให้ชีวิตแต่งงานกับพี่ชายเกือบไปไม่รอดหลายครั้ง. ปู่ของผู้ส่งเคสทำงานที่เหมือง จะกลับบ้านคืนวันศุกร์ ดื่มเหล้าต่อเนื่องถึงวันเสาร์ สลบยาวถึงวันจันทร์เช้าแล้วจึงกลับไปทำงานต่อ. ปู่เสียชีวิตก่อนที่ผู้ส่งเคสจะเกิด. ผู้ส่งเคสเคยทดสอบบางอย่างที่ทำให้คิดว่าตัวเองคือปู่ หรือไม่ก็เป็นใครสักคนในบรรพบุรุษที่กลับมาเกิดใหม่ และสงสัยว่าเป็นจริงหรือไม่. ผู้ส่งเคสรักและผูกพันกับสามีและลูกสาวคนนี้มาก สงสัยว่าเกี่ยวข้องกันมาในอดีตอย่างไร. สุดท้าย ผู้ส่งเคสสงสัยว่าเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหรือไม่ เคยเป็นชาวพุทธหรือเปล่า และทำไมปัจจุบันจึงมาเป็นชาวคริสต์.