EP.907 ของข้าใครอย่าแตะ

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ตำแหน่งภรรยาหลวงเป็นตำแหน่งที่ไม่มีใครปรารถนา แต่เมื่อสามีให้มาก็กลายเป็นตำแหน่งประจำตัวที่ไม่ต้องการ เพราะถ้ามีหลวงก็ต้องมีน้อย ทำให้ความสุขงดส่งบัตรเชิญให้ตั้งแต่นั้นมา ความรู้สึกของเธอบรรยายได้ด้วยคำว่าสมองต่อสู้กับจิตใจ จนกระทั่งได้มาพบธรรมโอสถจากคุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งช่วยเยียวยารักษาใจ เติมเต็มกำลังใจ จนกลายเป็นความสุขในจักรวาล บ้านของผู้ส่งเคสเปิดเป็นร้านเสริมสวย เธอเองดำรงตำแหน่งครบทุกอย่างในร้าน ทั้งผู้จัดการ เจ้าของ ช่างเสริมสวยคนเดียว และคนเก็บเงิน กิจการเจริญขึ้นจึงต้องหาช่างมาช่วย แต่การหาช่างมาช่วยนี้เองที่ทำให้เกิดปัญหาเสริมเสีย

ผู้ส่งเคสเปิดร้านเสริมสวยที่บ้าน โดยตัวเธอเองเป็นผู้บริหารจัดการทั้งหมดตั้งแต่เป็นเจ้าของ ผู้จัดการ ช่างเสริมสวยคนเดียว และยังทำหน้าที่เก็บเงินด้วย เมื่อกิจการเจริญขึ้น ผู้ส่งเคสจึงจำเป็นต้องหาช่างเสริมสวยสาวๆ มาช่วยงานเพิ่ม แต่จากเสริมสวยกลับกลายเป็นเสริมเสีย ผู้ส่งเคสโทษตัวเองเพราะเป็นคนไปหาคนมาเอง ในตอนแรกเธอไม่ได้คิดอะไรนอกจากต้องการคนมาช่วยทำงาน แต่ต่อมาก็เริ่มสังเกตเห็นพฤติกรรมของสามีที่เริ่มเปลี่ยนไป เนื่องจากผู้ที่มาเสริมสวยมักจะมีความสวยงามมาแต่เดิม สามีเริ่มมีใจให้กับช่างเสริมสวยคนหนึ่ง และดูเหมือนช่างเสริมสวยคนนั้นก็มีใจให้สามีเช่นกัน ผู้ส่งเคสสังเกตเห็นการส่งใจให้กัน จึงตัดสินใจถามสามีตรงๆ ว่ารักชอบผู้หญิงคนนั้นหรือไม่ สามีสารภาพหมดเปลือก ยอมรับว่ารักชอบผู้หญิงคนนั้นจริง ผู้ส่งเคสใจหายวูบเหมือนเชือกขาด รู้สึกเหมือนลอยคว้างกลางอากาศ แต่เมื่อตั้งสติได้จึงถามสามีว่าตนเองบกพร่องตรงไหน ทำไมจึงปันใจไปรักหญิงอื่น และถามว่ายังรักเธออยู่หรือไม่ สามีตอบว่ายังรักเหมือนเดิม ไม่ได้บกพร่องอะไรเลย และความรักที่มีให้เธอก็ยังเต็มเสมอ แต่เขาไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าทำไมต้องไปรักหญิงอื่นอีก คำพูดของสามีบาดใจผู้ส่งเคสมาก เพราะเธอรักเขาหมดทั้งใจ ทั้งๆ ที่บอกว่ารักหัวใจทั้งสี่ห้องให้เธอหมดแล้ว แต่ทำไมถึงมีหัวใจห้องที่ห้าไปมอบให้คนอื่นได้อีก

ผู้ส่งเคสซึ่งรู้ว่าการแต่งงานแล้วเป็นทุกข์ จึงตัดสินใจนัดประชุมสามคนพร้อมกันเพื่อคุย เธอเปิดฉากถามหญิงคนนั้นด้วยถ้อยคำไพเราะว่ารักสามีของเธอจริงหรือ หญิงคนนั้นตอบว่า Yes ด้วยความที่ผู้ส่งเคสอยากเป็นพันธมิตรกับทุกคน เธอจึงบอกสามีต่อหน้าหญิงคนนั้นว่าตกลงและอนุญาต แต่มีเงื่อนไข 3 ประการ คือ 1. อย่าแสดงตัวว่าเป็นภรรยาอีกคน 2. ทั้งสามคนต้องอยู่บ้านเดียวกัน ห้ามแยกไปไหน 3. ห้ามให้ลูกสาว เพื่อนสามี หรือญาติพี่น้องรู้เรื่องนี้โดยเด็ดขาด การที่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้และทำตัวให้เป็นปกติ ทำให้ผู้ส่งเคสรู้จักคำว่าเก็บกดอย่างแท้จริง เธอต้องทำตัวเป็นนักแสดงธรรมชาติ เมื่อเก็บกดมากๆ ก็ต้องแอบไปปล่อยโฮ ดัชนีความเครียดสะสมทับทวีมากขึ้น จนเกิดอาการไมเกรน รักษาอย่างไรก็ไม่หาย

จุดสุดท้าของความทุกข์ทนนี้เชื่อมต่อกับจุดเริ่มต้นของความสุขใจ เพราะก่อนหน้านั้น แม้บ้านจะอยู่ใกล้จุดจอดรถเมล์ขาวที่มาวัดพระธรรมกาย เธอก็ไม่สนใจ แต่ตอนนี้ภาพผู้คนชุดขาวที่มาขึ้นรถเมล์ขาวกลับเข้ามาอยู่ในใจ เธอเริ่มตามพวกเขามาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี 2516 ช่วงแรกๆ ก็ไปตามปกติ แต่เมื่อปัญหาครอบครัวรุมเร้า เธอก็มาวัดทุกอาทิตย์ เพราะคิดว่าบุญเท่านั้นที่จะช่วยได้ วันหนึ่งไมเกรนกำเริบหนักจนไปวัดไม่ไหว อาทิตย์ต่อมากัลยาณมิตรที่วัดทราบเรื่องจึงแนะนำให้พบป้าบัวผัน ป้าบัวผันนวดคลายเส้นให้จนหายปวดหัวทันที เป็นจังหวะเดียวกับที่สามีเริ่มมีปัญหากับหญิงคนนั้น เพราะเธอต้องการส่วนแบ่งเงินเดือนที่สามีให้ภรรยาหลวง แต่สามีให้ไม่ได้เนื่องจากมีภาระค่าใช้จ่ายเยอะ เขาเชิญเธอมาเป็นที่รักเท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้มาแบ่งเงิน ด้วยบุคลิกที่ดึงดูดตา ไม่นานหญิงคนนั้นก็มีชายคนใหม่ ลูกก็สบายใจ เพราะเธอเลิกกับสามีไปโดยปริยาย ความรักของทั้งคู่เป็นเพียงรักชั่วคราว สามีและหญิงคนนั้นเป็นแค่คู่สร้างคู่สมน้ำหน้า การจากไปของหญิงคนนั้นทำให้ความเครียดและอาการปวดหัวของผู้ส่งเคสลดลง

เมื่อหญิงคนนั้นจากไป สามีสังเกตเห็นว่าผู้ส่งเคสอาการดีขึ้นและไม่ถือสาเรื่องราวที่ผ่านมา จึงฉวยโอกาสหาผู้หญิงคนใหม่ ครั้งนี้ผู้ส่งเคสโกรธมาก ทนไม่ไหว เธอใช้วิธีลงพรหมทัณฑ์ โดยอยู่ห่างๆ ไม่พูด ไม่คุย ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน เป็นเวลา 7 วัน คราวนี้สามีกลับเป็นฝ่ายเครียด เป็นไมเกรนแทน บวกกับปัญหาอื่นๆ ทำให้เขาเครียดหนัก จนถ่ายเป็นเลือด ตัวเหลืองซีด เลือดออกในกระเพาะอาหารไม่หยุด ผู้ส่งเคสเก็บความโกรธไว้และรีบพาสามีส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าจะต้องผ่าตัดถ้าเลือดไม่หยุด ระหว่างนั้นผู้ส่งเคสลืมทุกอย่างและแนะนำให้สามีนอนทำสมาธิ นึกถึงมหาปูชนียาจารย์คุณยายอาจารย์ สามีทำตามและหลับไป ภายหลังเขาเล่าว่าเห็นมหาปูชนียาจารย์มาหา ตอนสี่ทุ่มหมอเข้ามาดูอาการ เลือดหยุดไหลอย่างน่าประหลาด สามีจึงไม่ต้องผ่าตัดและหายทันทีคืนนั้น เหตุการณ์นี้เป็นความเหนือจริงที่ซ้อนทับอยู่บนเหตุการณ์จริง ทำให้สามีเกิดศรัทธาแบบไม่ติดเบรก เขาร่วมถวายทองคำในวันหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ปี 2537 ต่อมาผู้ส่งเคสก็ได้ทำบุญสร้างพระแกนกลางและบุญอื่นๆ ได้ไปปฏิบัติธรรมและเห็นอัศจรรย์ดวงแก้ว วันหนึ่งในปี 2544 ขณะนั่งสมาธิก่อนหลับตา ผู้ส่งเคสเห็นรูปหล่อหลวงปู่ทองคำลอยขึ้นบนยอดโดม ดีใจมากจึงสะกิดลูกสาวให้ดู คนอื่นก็เห็นเช่นกัน จึงวิ่งออกไปดู แต่คุณครูไม่ใหญ่ดูว่ากล่าวให้กลับมานั่งที่เดิม บอกว่าของจริงอยู่ตรงนี้ และหลวงปู่ท่านไม่ทำแบบนี้ เรื่องราวเหล่านี้และชีวิตของคนในครอบครัวนำมาซึ่งคำถามต่างๆ