EP.312 ตายแล้วฟื้น

ผู้ส่งเคส เป็นบุตรคนที่ 8 ของคุณพ่อและคุณแม่ ได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2523 ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ได้เข้าร่วมบุญกับหมู่คณะอย่างต่อเนื่องทุกๆ บุญอย่างเด็ดขาด พร้อมทั้งทำหน้าที่กัลยาณมิตรมาตลอดเช่นกัน ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสและสามีประพฤติพรหมจรรย์ รักษาศีล 8 ทุกๆ วัน เพราะผู้ส่งเคสอยากไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษกับหมู่คณะไปทุกชาติ จนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม ลูกสาวของผู้ส่งเคสเข้าวัดตั้งแต่ อายุ 5-6 ขวบ จนปัจจุบันไม่เคยขาดวัดเลยแม้สัปดาห์เดียว เธอชอบงานอาสาสมัคร ปีนี้เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้ และมีความตั้งใจว่าจะเรียนจนจบปริญญาโท จบแล้วก็จะออกมาเป็นอุบาสิกาที่วัด

คุณแม่ของผู้ส่งเคสมีบุตรทั้งหมด 14 คน เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก 3 คน คุณแม่เคยเล่าว่า ท่านเคยเสียชีวิตแล้วก็ฟื้นขึ้นมาใหม่ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในขณะที่คุณแม่กำลังอยู่ไฟลูกคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปตั้งแต่เด็ก คุณแม่หยุดหายใจไปตั้งแต่เวลาประมาณ 7.15 น. ถึงเวลาประมาณ 15.30 น. ญาติพี่น้องได้เตรียมบ้านหลังน้อยไว้ให้คุณแม่แล้วตั้งแต่เช้า คุณแม่เล่าว่าในตอนนั้นมีคนมารับ และคุณแม่ก็ตามไปจนถึงโรงพิพากษา ซึ่งฟังดูแล้วเหมือนกับเรื่องราวนิยมโลกที่คุณครูไม่ใหญ่เล่าและวาดมาให้ดู

คุณแม่เล่าว่าก่อนกลับมามีผู้ให้คาถามาด้วย 1 บท สำหรับช่วยคน ซึ่งท่านบอกคาถาใครไม่ได้ ถ้าบอกแล้วตัวเองจะต้องตาย แม้พี่ชายจะพยายามขอ คุณแม่ก็บอกว่าไม่ได้ จนปัจจุบันก็ไม่มีใครทราบคาถานั้นเลย และก็จะมีคนมาหาคุณแม่บ่อยๆ เพื่อให้ช่วยรักษา เช่น พ่นสุนัขโดยเคี้ยวหมาก ท่องคาถาพ่นไปที่แผลที่สุนัขกัด หรือท่องคาถาให้สุนัขตายก็ได้ถ้าสุนัขตัวนั้นดุและกัดคนมามาก แต่คุณแม่ก็ไม่เคยทำเพราะกลัวบาป นอกจากนี้ ยังมีคาถากวาดคอเด็ก พ่นฝี ใช้ข้าวสารเสกแล้วหว่านไล่ผี เรียกขวัญ และอื่นๆ อีกมากมาย ใครๆ ก็จะมาพึ่งพาคุณแม่เป็นประจำ

คุณแม่จะล้มวูบบ่อยๆ แล้วเมื่อรู้สึกตัวมาจะบอกว่าเห็นแม่ชีกับพระมารับไปอยู่ด้วย หรือบางครั้งคุณแม่ก็เห็นองค์พระสีทององค์ใหญ่ หรือองค์พระสีทองมาหมุนรอบตัวเองขณะหมดสติไป คุณแม่ล้มบ่อยๆ ถึง 11 ครั้ง แล้วก็เดินไม่ได้ก่อนถึงวัยชรา

คุณแม่เหมือนกับรู้ว่าท่านจะอยู่ได้อีกไม่นาน เมื่อคุณแม่ใกล้จะเสียชีวิต พี่ๆ เล่าให้ฟังว่าทุกคนนั่งสมาธิรอบๆ คุณแม่ คุณแม่โบกมือไม่ให้ใครมาแตะต้องตัวท่าน แต่มีพี่สาวที่ดูแลคุณแม่เป็นประจำได้ร้องไห้แล้วก็ลุกขึ้นยืนบอกทุกคนว่าเป็นคุณยายที่เสียชีวิตแล้วจะมารับและดูแลแม่เอง ห้ามใครมายุ่ง คุณแม่รำพึงก่อนเสียชีวิตว่า "เสียท่าเขาเสียแล้ว" แล้วก็เงียบไปแบบสงบ อรม (น่าจะหมายถึงอายุ) ได้ 84 ปี 7 เดือน

ในบั้นปลายของชีวิต คุณแม่ได้มาอยู่ธุดงค์กลั่นแผ่นดินในปี พ.ศ. 2538 ได้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว บุญหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ ทั้งทำเองและบอกบุญคนอื่นๆ ด้วย และบุญอื่นๆ ทุกๆ บุญ งานบุญสุดท้ายคือ สร้างหอฉัน โดยท่านฝากลูกมาทำบุญวันอาทิตย์ที่ 9 พฤศจิกายน 2546 แล้ววันรุ่งขึ้นคุณแม่ก็ถึงแก่กรรม

สามีของผู้ส่งเคส มีคุณพ่อเป็นอัมพฤกษ์ 2 เดือนและเสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2538 รวมอายุได้ 75 ปี