EP.690 เตี่ยยกกำลังสาม

ผู้ส่งเคสได้เล่าเรื่องราวการเข้ามาสู่เส้นทางบุญกับวัดพระธรรมกายว่า ตัวท่านได้เริ่มเข้าวัดตั้งแต่ปี พุทธศักราช 2529 เมื่อครั้งยังศึกษาอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยเริ่มจากการเข้าอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน รุ่นที่ 14 หลังจากนั้นก็ได้เข้าร่วมงานกับชมรมพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรฯ มาโดยตลอด จนมาเป็นอาสาสมัครช่วยงานด้านเหรัญญิกของวัดจนจบการศึกษา เมื่อได้ทุนไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยทสึบะ ประเทศญี่ปุ่น ก็มีโอกาสได้ช่วยจัดกิจกรรมปฏิบัติธรรมบูชาข้าวพระที่ญี่ปุ่น เมื่อกลับมาก็ได้เข้ามาร่วมเป็นหนึ่งในทีมผู้ออกแบบและบริหารงานก่อสร้างมหาธรรมกายเจดีย์เฟสแรก และโครงการต่างๆ ของวัด ท่านรู้สึกปิติและภาคภูมิใจมากที่ได้ทำงานรับใช้พระศาสนา และหวังว่า เตี่ย คงจะได้รับบุญด้วย

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยชีวิตของ เตี่ย ซึ่งเกิดและเติบโตขึ้นในเมืองจีน ในยุคที่ประเทศมีความวุ่นวาย อดอยาก และมีศึกสงคราม พี่ชายหลายคนของ เตี่ย ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารและไม่เคยกลับมาอีกเลย ส่วน เตี่ย ในวัยรุ่นเลือดร้อนตัดสินใจหนีความอดอยากด้วยการสมัครเป็นทหารอาสาในกองทัพจีน วันหนึ่ง เตี่ย ได้รับมอบหมายให้เป็นทหารยามเฝ้าค่ายในเวลากลางดึก มีขโมยชาวบ้านแอบปีนรั้วเข้ามาเพื่อขโมยเสบียงในกองทหาร เตี่ย มองเห็นได้ชัดเจนในเวลากลางคืน ด้วยความสงสารและไม่ต้องการทำร้ายใครถึงตายเพราะรู้ว่าพวกเขาคงหิว แต่ในฐานะทหารยามต้องรับผิดชอบ เตี่ย จึงตัดสินใจยิงปืน โดยยิงขึ้นฟ้าเพื่อขู่ เสียงปืนทำให้ทหารทั้งค่ายตื่นนอนกันหมด ผู้บังคับกองพันที่กำลังหลับอยู่เกิดอารมณ์เสียอย่างมากจึงสั่งลงโทษ เตี่ย ด้วยการโบยถึง 20 ที การโบยใช้กระบอกไม้พลองขนาดใหญ่ คล้ายในละครเปาบุ้นจิ้น เตี่ย ถูกโบยไปได้เพียง 4 ที ก็เจ็บปวดจนสลบไป หัวหน้าหมู่ทหารของ เตี่ย ต้องมาอ้อนวอนขอให้ลดหย่อนโทษ เตี่ย จึงถูกสาดน้ำให้ตื่นขึ้นมา แล้วถูกโบยต่ออีก 4 ที จนหมดสติไปอีกครั้ง รวมแล้วสลบไป 2 ครั้ง เหตุการณ์นี้ทำให้ เตี่ย ตัดสินใจวางแผนหนีจากการเป็นทหาร

เตี่ย ในวัย 20 ต้นๆ ได้หนีมาประเทศไทย โดยระยะแรกมาพึ่งพาพี่สาวที่หนีมาก่อนและตั้งครอบครัวอยู่ในกรุงเทพฯ แต่พี่สาวก็มีฐานะลำบากกำลังอยู่ในช่วงตั้งตัว เช่นเดียวกับชีวิตของ เตี่ย ที่ลำบากมาก เตี่ย ต้องทำงานใช้แรงงานอย่างหนักโดยไม่เกี่ยง ไม่ว่าจะเป็นแบกข้าวสาร ช่วยพี่สาวจักสานและนำไปขาย บางครั้งก็ช่วยชงกาแฟขาย หรือขายผักผลไม้ในตลาด เตี่ย ต้องอดทนสร้างเนื้อสร้างตัวจนพอเอาตัวรอดได้

เมื่ออายุได้ 27 ปี เตี่ย ก็ได้มาพบกับ คุณแม่ คุณแม่ตอนนั้นเป็นสาวขยันแข็งแรง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของครอบครัว มีคนมีฐานะมาชอบพอหลายคน และได้ส่งคนมาขอคุณตาคุณยาย (อากง อาม่า) แต่คุณยายไม่ยอมยกให้บอกว่ายังเด็กอยู่ จนกระทั่งคุณแม่มีอายุได้ 23 ปี เป็นจังหวะที่ เตี่ย มาขอ แม้ เตี่ย จะไม่มีเงินพอจนคนอื่นปรามาสว่าคนอย่าง เตี่ย จะขอได้หรือ แต่แปลกที่คุณตาคุณยายกลับยอมยกคุณแม่ให้ เตี่ย อย่างง่ายดาย เพราะชอบลักษณะโหงวเฮ้งของ เตี่ย

หลังแต่งงาน เตี่ย กับ คุณแม่ ต้องหาเงินตัวเป็นเกลียวเพื่อใช้หนี้สินที่ เตี่ย ยืมมาแต่งงาน คุณแม่ต้องลำบากกว่า เตี่ย เป็น 2 เท่า เพราะแต่งงานแล้วก็ให้กำเนิดลูกถึง 10 คน เป็นชาย 3 หญิง 7 ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 8 คุณแม่เคยทำงานหนักจนแท้งลูกไปถึง 2 คน ถ้าไม่แท้งก็จะมีลูกครบโหลพอดี ตอนที่ คุณแม่ ตั้งท้องลูกสาวคนสุดท้องซึ่งเป็นคนที่ 10 คุณแม่ ป่วยตั้งแต่ตั้งครรภ์ พอถึงตอนคลอดก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด ขณะนั้น คุณแม่ อายุได้ 42 ปี เด็กที่เกิดมาก็พิการปัญญาอ่อน ปัจจุบันอายุ 32 ปี สุขภาพปกติแต่สื่อสารได้คำสั้นๆ ไม่สามารถพูดเป็นประโยคได้ มีพี่ชายคนที่ 3 คอยดูแลมาตลอด

ทุกคนในครอบครัวขยันทำมาหากิน เป็นคนดี แต่ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องธรรมะเท่าไร รู้จักแต่การไหว้เจ้าและช่วยเหลือสังคม จนกระทั่งผู้ส่งเคสมาบวชธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกาย รุ่นที่ 14 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีเหตุการณ์ฝนพันปี ทำให้เข้าใจธรรมะมากขึ้น ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ผู้ส่งเคสได้คอยบอกบุญและพูดเรื่องธรรมะให้ทุกคนฟัง เตี่ย กับ คุณแม่ ระยะแรกไม่ค่อยชอบวัดนัก มีบ่นบ้างเวลาลูกๆ ทำบุญมาก แต่ผู้ส่งเคสก็พยายามอธิบายเรื่องบุญให้ท่านทั้งสองเข้าใจ จนในที่สุดท่านก็ยอมรับได้ เตี่ย กับ คุณแม่ ได้สร้างบุญกุศลใหญ่ในบั้นปลายชีวิตไว้ไม่น้อย เช่น ทำบุญบริจาควัด 30,000 บาท สร้างพระประจำตัวหลายสิบองค์ สร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ทอดกฐินสร้างอาคารภาวนา 60 ปี ทอดกฐินสร้างลานธรรม ทอดกฐินสร้างมหารัตนวิหารคต และบุญใหญ่สุดท้ายคือรับบุญรองประธานกฐินวัดพระธรรมกาย

เตี่ย มีโรคประจำตัวคือเบาหวานตั้งแต่อายุประมาณ 60 ปี พออายุ 72 ปีก็เริ่มล้มป่วย เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาล เมื่ออายุ 73 ปี อาการหนักเข้าห้อง ICU ถึงขั้นหัวใจหยุดเต้น แต่แพทย์ปั๊มหัวใจจนฟื้น สภาพก็ไม่เหมือนเดิม หลายปีที่ผ่านมา หลานชาย (ลูกชายของพี่ชายคนที่ 3) 2 คน ได้มาผลัดกันบวชธรรมทายาทคนละ 3 ครั้ง และได้นิมนต์พระสงฆ์มาโปรด เตี่ย ที่บ้านให้ถวายสังฆทานและผ้าไตร ล่าสุดเดือนมิถุนายน 2548 พี่ชายคนที่ 3 ก็ตัดสินใจบวชธรรมทายาทนานาชาติ และชวนพี่เขยคนที่ 3 บวชด้วย ได้พาคณะพระอาจารย์มาโปรด เตี่ย ที่บ้านหลายครั้ง ทุกคนปลื้มมาก แต่ไม่ทราบว่า เตี่ย จะปลื้มหรือไม่ เพราะ เตี่ย พูดไม่ได้แล้ว สมองเริ่มฝ่อ

หลังจากพระทั้งหลายลาสิกขาไปเกือบ 2 เดือน เตี่ย ก็อาการทรุดเข้าห้อง ICU ก่อนที่ เตี่ย จะหมดลม ผู้ส่งเคส พี่ชาย และพี่สาว ได้ไปเยี่ยมและทบทวนบุญทั้งหมดที่ เตี่ย ได้ทำร่วมกับวัด ตั้งแต่สร้างองค์พระ มหาธรรมกายเจดีย์ และให้ เตี่ย กำลูกสุวรรณนิธิ (โลหะหล่อพระ) เพื่อช่วยนึกถึงพระที่จะหล่อ ระยะแรก เตี่ย ยังลืมตาตอบสนองรับรู้ได้ แต่ไม่พูดอะไรเพราะพูดไม่ได้มา 4-5 ปีแล้ว ในที่สุด เตี่ย ก็สิ้นใจจากไปรวมอายุได้ 80 ปี หมอวินิจฉัยว่าเป็นโรคตับอ่อนอักเสบ

เรื่องราวของ เตี่ย จบลง และต่อมา ผู้ส่งเคส ก็เล่าถึงเหตุการณ์ในชีวิตของตนเอง ครั้งหนึ่งตอนเรียน ม.1 ในชั่วโมงวิทยาศาสตร์ เพื่อนที่นั่งข้างๆ จุดตะเกียงแอลกอฮอล์สองอันมาชนกันแล้วทำหก ไฟลุกขึ้น เพื่อนตกใจโยนตะเกียง แอลกอฮอล์พุ่งมาโดนศีรษะของผู้ส่งเคส ทำให้ไฟไหม้ผมจนผมแหว่ง ผู้ส่งเคสคิดว่าตัวเองจะตาบอด แต่โชคดีที่ไม่เป็นไร รักษาตัวอยู่ 1 เดือนจึงหาย

ต่อมา ผู้ส่งเคส ได้รับทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ที่นั่นได้พบคนรู้ใจและพบรักกับภรรยา ซึ่งภรรยาก็ได้รับทุนจากรัฐบาลญี่ปุ่นไปเรียนต่อปริญญาโทเช่นกัน ทั้งสองได้แต่งงานกัน ที่เมืองไทย หลังจากตั้งครรภ์ได้ 3 เดือน ภรรยาก็แท้งลูกโดยไม่ทราบสาเหตุ และไม่มีสัญญาณความผิดปกติของสุขภาพ

เรื่องราวจบลงด้วยคำถามที่ ผู้ส่งเคส อยากให้ คุณครูไม่ใหญ่ เมตตาฝันในเชิงธรรมะให้