EP.314 หน้าที่ของลูกแก้ว

ผู้ส่งเคสท่านนี้เกิดในประเทศไทย แต่มีมารดาเป็นคนจีนที่มาจากเมืองจีน มารดาท่านมีพี่น้อง 10 คน และเมื่อมารดาแต่งงานกับบิดา ก็มีบุตร 10 คนเช่นกัน ผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนเดียวในบ้านที่เข้าวัดพระธรรมกาย ท่านมาวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 ยิ่งท่านเข้าวัดนานปีขึ้น ท่านก็ยิ่งมีความซาบซึ้งในพระคุณของมารดามากขึ้น ทุกครั้งที่มาเยี่ยมมารดา ท่านก็จะชวนมารดาทำบุญกับหลวงพ่อ คุณยาย และบุญอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับวัดมากมาย

การที่ผู้ส่งเคสทุ่มเททำบุญมาก ทำให้บุตรคนอื่นๆ พูดกับมารดาว่าท่านทำบุญเกินตัวจนตัวเองต้องเดือดร้อน ผู้ส่งเคสจะอธิบายกับมารดาเสมอว่า ความเดือดร้อนมีที่มา แต่ถ้าเราได้มีโอกาสทำที่มาให้ดี ก็จะเกื้อหนุนให้ที่ไปดีไปด้วย มารดาไม่เคยต่อต้าน เพียงแต่เตือนด้วยความห่วงใยว่าให้เก็บเงินไว้บ้าง

เมื่อปีที่แล้ว มารดารู้สึกไม่สบายเพราะท้องผูก แพทย์ตรวจพบว่าเป็นเนื้อ งอกที่ลำไส้ และได้ทำการผ่าตัดไปประมาณครึ่งหนึ่ง มารดาบอกว่าอายุ 84 ปีแล้ว ไม่รู้จะตายเมื่อไหร่ ผู้ส่งเคสจึงบอกมารดาว่า เพราะเราไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ เราจึงต้องทำบุญไว้บ่อยๆ บุญจะได้ติดตัวไปทุกชาติ ทุกคนต้องตาย ไม่ว่าอายุมากหรือน้อย บางคนตายเร็วเรียกว่าหมดบุญ อาจจะต่อได้หรือไม่ได้ บางคนแก่ตายเรียกว่าหมดอายุ อย่างนี้ต่อไม่ได้ ต้องตายทุกคน ผู้ส่งเคสย้ำเตือนมารดาว่าท่านเป็นคนจีน ลูกก็ต้องแนะนำสิ่งที่ดี ถือเป็นลูกแก้ว ลูกประเสริฐ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่ามันอยู่ที่เราจะตายหมองหรือตายใสเท่านั้น ตายหมองไปทรมาน ตายใสไปสบาย นึกถึงบุญได้ก็ไปใส จะนึกถึงบุญได้ต้องมีบุญ จะมีบุญได้ก็ต้องทำบุญ ผู้ส่งเคสจึงแนะนำให้ทำบุญบริสุทธิ์ เพราะทำน้อยได้เยอะ ทำสั้นได้ยาว เหมือนมารดาอยากลงทุนน้อยได้กำไรเยอะ ไม่เหนื่อย ไม่เสียเวลา

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องการทำบุญให้มารดาฟังเสมอ เวลาให้มารดาจับเงินทำบุญและพามารดาอธิษฐาน มารดาจะปิติจนน้ำตาไหลทุกครั้ง ท่านจะคอยทบทวนความจำดีๆ ให้มารดาเสมอ วันหนึ่งท่านลองถามมารดาว่า หากคิดถึงบุตรคนโต จะนึกถึงอะไร และไล่ถามไปเรื่อยๆ มารดานิ่ง หัวเราะ บอกว่าไม่รู้ นึกไม่ออก แต่เมื่อถามว่าหากคิดถึงผู้ส่งเคส จะนึกถึงอะไร มารดาตอบทันทีว่า นึกถึงบุญ ผู้ส่งเคสปิติจนน้ำตาคลอ รู้ว่ามารดาเข้าใจเรื่องบุญแล้ว

ผู้ส่งเคสไม่เคยบอกมารดาว่าจะไม่ตายเหมือนคนอื่น แต่บอกว่าทุกคนต้องตาย ทำบุญไว้มากๆ ดีกว่า เวลาตายจะได้ไปดี เวลามาก็จะได้มาดีด้วย จึงให้มารดานึกถึงบุญ แม้ไม่มีเงินให้มารดาเยอะเหมือนบุตรคนอื่น แต่ทุกวินาทีที่อยู่กับมารดาจะพูดเรื่องบุญตลอด คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าทำถูกหลักวิชชาแล้ว ระยะหลังๆ ท่านจะบอกมารดาว่า เมื่อใดที่ตื่นมาแล้วพูดกับใครๆ แล้วเขาไม่ตอบ ให้ลองเขย่าตัว เรียกดู ถ้ายังไม่ตอบ ให้ไปวัดพระธรรมกายทันที ไปกราบหลวงพ่อ ไปดูมหาธรรมกายเจดีย์ และพระธรรมกายประจำตัวที่สร้างไว้หลายองค์ ท่านย้ำหลายครั้งจนมารดาจำได้ ย้ำเตือนว่ามารดาอายุ 80 กว่า เป็นคนจีน ยังไม่มีความรู้เรื่องนี้ คุณครูไม่ใหญ่เห็นว่าเป็นเรื่องที่ดีจึงอ่านละเอียด

เช้าวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 มารดานอนขดตัว สั่น มีไข้สูง น้องชายนำส่งโรงพยาบาล ผู้ส่งเคสไปเยี่ยม มารดาถามว่าไม่เห็นเป็นอะไรเลย เอามาทำไม แค่ไม่ค่อยมีแรง แพทย์วินิจฉัยว่าลำไส้ติดเชื้อ วันที่ 7 พฤษภาคม มารดามีอาการหนาว เกร็ง แพทย์ย้ายเข้า ICU และ CCU ในวันถัดมา กล้ามเนื้อหัวใจค่อยๆ ตาย ปอดทำงานน้อยลง แต่ทุกคนมองเหมือนคนชรานอนบนเตียง มารดามีสติดีตลอดเวลา จำคนได้หมด 7-8 วันสุดท้ายก่อนจากไปอย่างสงบ ผู้ส่งเคสก็ยังคุยเรื่องบุญเหมือนเคย ทดสอบแล้วถามว่ากลัวไหม มารดาบอกว่าไม่กลัว อายุ 84 แล้ว พอแล้ว หากจะตายขอเพียงหลับไปเฉยๆ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า เมื่อศึกษาเข้าใจก็ยอมรับสภาพ เมื่อเข้าใจความจริงชีวิต ความกลัวก็หายไป และมีการเตรียมตัวดีด้วยการสั่งสมบุญ

เวลา 13.35 น. วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 คลื่นวัดการเต้นหัวใจดังยาวเป็นแนวราบ มารดาจากไปอย่างสงบ ไม่มีอาการฮึกดี แพทย์ระบุสาเหตุว่าถึงแก่กรรมเนื่องจากเส้นเลือดหัวใจอุดตันพลัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่เป็นเรื่องราวที่ต้องอ่านยาวๆ เผื่อบุตรคนใดคิดถึงมารดาจะได้ไปคุยถูกหลักวิชชา หรือบุตรคนใดไม่เคยคิดถึงจะได้คิดถึง