EP.316 คู่เวรอาฆาต รักแล้วทิ้งพาคนใหม่มาหยาม

ผู้ส่งเคสท่านนี้ไม่ได้บอกชื่อ แต่ได้เล่าเรื่องราวชีวิตของบุคคลอันเป็นที่รักในครอบครัวหลายท่าน คือ ย่า อา พ่อ และแม่ รวมถึงเรื่องราวของตัวเองและบุตร เพื่อเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสมีความผูกพันใกล้ชิดกับย่ามากในวัยเด็ก ไปไหนก็ไปด้วยกัน ผู้ส่งเคสได้ดูแลอาในช่วงปลายชีวิต และได้เปิดธรรมะให้อาฟัง ต่อมายังได้ดูแลแม่ ชวนแม่มาอยู่ด้วย และเล่าธรรมะให้แม่ฟังด้วยครับ ผู้ส่งเคสมีความตั้งใจที่จะสร้างบุญและอุทิศส่วนกุศลให้กับบุคคลเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างองค์พระ และได้พยายามแนะนำแนวทางให้แม่ทำสมาธิและสั่งสมบุญ แสดงให้เห็นถึงความกตัญญูและความพยายามที่จะช่วยเหลือผู้ที่ตนรักให้พ้นจากความทุกข์ครับ

เรื่องราวนี้เริ่มต้นที่ ย่า ของผู้ส่งเคส ท่านเป็นชาวจีนจากเมืองจีน เสียชีวิตในปี 2522 ด้วยอายุยืนถึง 105 ปี แม้ท่านจะพูดไทยไม่ชัดนัก แต่ก็เป็นคนอารมณ์ดี ไม่เคยโกรธใคร ไม่ทุกข์ใจเลย ย่าสุขภาพดีมาก ไม่เคยป่วยเลย ฟันแข็งแรง ความจำดี แม้จะตาบอดมาหลายสิบปีแล้วก็ตาม แต่ท่านก็ยังช่วยเหลือตัวเองได้ดีในกิจวัตรประจำวัน ย่ากินเจทุกวันพระ ช่วง 6 เดือนสุดท้ายก่อนเสียชีวิต ย่าป่วยเป็นโรคไต ทำให้นอนไม่ได้ ต้องนั่งฟุบหลับ เย็นวันที่ย่าเสียชีวิต ท่านได้ยินญาติๆ ทะเลาะกันเรื่องการจัดงานศพและผลประโยชน์ ท่านจึงไล่ญาติๆ กลับไป หลังจากญาติกลับไปหมดแล้ว ย่าก็หลับไปและไม่ตื่นอีกเลย

ต่อมาเป็นเรื่องของ อา ซึ่งเป็นลูกคนที่ 8 ของย่า สมัยหนุ่ม อาป่วยเป็นโรคเรื้อนเน่าไปทั้งตัว เนื้อหลุด จนมือและเท้ากุด ท่านยากจนมาก ถึงขั้นต้องนอนบนใบตองและห่มกระสอบ ต่อมา มีชายคนหนึ่งชื่ออาจารย์อินมาช่วยและสอนวิชาให้ อาจึงทำน้ำมนต์ ดูโหราศาสตร์ ให้หัว และใช้ไสยเวทช่วยคนเรื่องต่างๆ ได้ มีคนมาให้อาช่วยมาก แม้ตอนอาเจ็บป่วย อาจึงเริ่มมีเงินรักษาตัวจนหาย แต่ก็ยังพิการอยู่ ผู้ส่งเคสเคยแอบดูอาจารย์ไสยเวท คิดว่าไม่ยาก เพราะเห็นแค่อาท่องแล้วพ่น จึงลองทำตามดู แต่กลับเกิดผลที่ไม่คาดคิด ในที่สุดผู้ส่งเคสจึงต้องมาขอให้อาสอนให้ แต่อาไม่สอน บอกว่าเดี๋ยววิชาจะเสื่อม ต่อมา อาถูกไฟลวกจากการใช้ตะเกียงน้ำมันต่อชะตา ซึ่งเป็นเหตุให้อาเสียชีวิตในเวลาต่อมา ผู้ส่งเคสได้เปิดธรรมะให้อาฟังช่วงที่อาป่วย อาพยักหน้ารับรู้ แล้วก็จากไปอย่างสงบครับ หลังจากอาเสียชีวิตไม่นาน ผู้ส่งเคสฝันเห็นอาดูหนุ่มขึ้นและไม่พิการ บอกว่าจะไปทำงาน 6 เดือน แล้วจะกลับมาหา ขอให้ช่วยทุกคนด้วย

เรื่องราวมาถึง พ่อ ของผู้ส่งเคส ในช่วงปลายชีวิต พ่อป่วยด้วยโรคต่อมลูกหมากโต และมีเนื้ออกที่หลัง ก่อนจะหายดี ก็เริ่มมีอาการหลงลืม จำใครไม่ค่อยได้ พ่อพยายามปีนรั้วออกจากบ้าน บอกว่าจะไปหาคนที่ตายไปแล้ว บางครั้งก็นั่งคุย หัวเราะ หรือทำท่าเหมือนโกรธคนเดียว แม้จะล็อกประตูจากด้านนอกไว้ พ่อก็ยังใช้มือเปล่าค่อยๆ แงะงัดประตูออกมาได้ ข้าวของในห้องเสียหายหมด ทั้งมุ้งลวด ปลั๊กไฟ สายไฟ ตู้เสื้อผ้า สุดท้ายจึงต้องย้ายของออกจากห้องพ่อทั้งหมด เหลือเพียงเสื่อผืนหมอนใบ ไม่นานต่อมา คืนหนึ่งพ่อเรียบร้อยมาก รุ่งเช้าผู้ส่งเคสพบพ่อนอนหงายที่พื้น คิดว่าหลับ จึงไปเตรียมอาหาร แต่เมื่อไปเรียก พบว่าพ่อไม่หายใจแล้ว พ่อเสียชีวิตเมื่อปี 2543 อายุ 83 ปี

มาถึงเรื่องของ แม่ ของผู้ส่งเคส ปัจจุบันแม่ อายุ 76 ปี ย้อนไปตอนแม่อายุประมาณ 16-17 ปี แม่มีแฟน แต่แฟนไปมีคนใหม่และพามาเหยียดหยาม แม่โกรธมาก จึงไปขโมยปืนพี่ชายที่เป็นตำรวจมายิงแฟนจนตาย แม่ถูกจับและถูกขังอยู่ในเรือนจำที่กรุงเทพฯ หลายปี ลำบากมาก ต่อมาได้รับอภัยโทษ ในปี 2545 ขณะแม่อายุ 74 ปี แม่พยายามฆ่าตัวตายโดยกระโดดน้ำเจ้าพระยา แต่มีคนช่วยไว้ได้ทัน แม่เข้า ICU 2 วัน คลุ้มคลั่ง โวยวายว่าอยากตาย ทำไมมาช่วย เมื่อแม่สงบลง ผู้ส่งเคสจึงชวนมาอยู่ด้วย และมีโอกาสเล่าธรรมะให้แม่ฟัง แม่บอกว่าผู้ส่งเคสพูดเก่ง ถามว่าใครสอน ผู้ส่งเคสบอกว่ามีครูชั้นเยี่ยมคือ คุณครูไม่ใหญ่ แม้แม่จะพยายามนั่งสมาธิและนึกถึงบุญ แต่แม่มักจะนึกถึงกรรมที่ฆ่าคนตายอยู่เสมอ ซึ่งฝังใจมาก แม่ยังอยากจะแก้ไขวิบากกรรมนี้

ผู้ส่งเคสยังมีคำถามเกี่ยวกับตัวเองและ บุตร 2 คน ซึ่งตอนคลอดบุตรทั้งสองคน ไม่เคยเจ็บท้องเลย พยาบาลและหมอบอกว่าไม่เจ็บก็คลอดได้ ผู้ส่งเคสจึงอยากทราบว่าเป็นเพราะบุญอะไร และความผูกพันกับหมู่คณะในอดีตของตนและบุตร