EP.324 ผีเจ้าป่าช้า

ผู้ส่งเคส อาศัยอยู่ในบ้านที่จังหวัดนครศรีธรรมราช บ้านตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางบรรยากาศของป่าช้าจีนที่มีฮวงซุ้ยนับร้อยหลุมโอบล้อม สภาพแวดล้อมที่เงียบสงัดทั้งกลางวันและวังเวงยามกลางคืนนี้เอง ทำให้เรื่องราวในชีวิตของผู้ส่งเคสผูกพันกับเรื่องราวเหนือธรรมชาติและเรื่องผีๆ ซึ่งสร้างความรู้สึกสับสนงงงวยในชีวิต

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นผู้อพยพมาจากประเทศจีน มาแต่ตัวและหัวใจเท่านั้น ท่านยึดมั่นในประเพณีการเส้นไหว้เจ้าที่ด้วยเหล้า เป็ด ไก่ ที่ต้องฆ่าเอง นอกจากนี้ คุณพ่อต้องไปทำพิธีต่ออายุที่ศาลขุนพลจีน และจุดธูป 9 ดอกบูชาที่ศาลนั้นทุกๆ วันพระ หากวันไหนคุณพ่อลืม จะมีอาการป่วยหนักเกือบเสียชีวิต คุณแม่ต้องคอยเตือนให้ไปจุดธูปที่ศาลเจ้า อาการป่วยก็จะหายไปทันที นี่แสดงให้เห็นว่า เมื่อนับถือแล้วก็ต้องนับถือไปเรื่อยๆ ห้ามลืมเด็ดขาด

คุณพ่อเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2542 มีการทำพิธีกงเต๊กและเส้นไหว้ด้วยการเชือดหมู ไก่เป็นๆ ต่อหน้าศพ หลังจากพิธีฝังศพเสร็จ พี่สาวคนที่ 5 ของผู้ส่งเคสก็มีอาการเหมือนถูกผีเข้า นั่งร้องไห้อยู่ข้างฮวงซุ้ย บอกว่าไปไหนไม่ถูก มืดไปหมด เมื่ออาการหายเป็นปกติ พี่สาวบอกว่าวูบไปและจำอะไรไม่ได้เลย

ต่อมา พี่สาวคนที 3 ได้ไปหาอาจารย์ไล่ผีของจีนที่เรียกว่า ไซฮู้ อาจารย์บอกว่าพี่สาวคนนี้มีผีสิงอยู่เยอะมาก เมื่อไล่ผีอื่นออก คุณพ่อก็เข้าไปสิงแทน โดยบอกว่าที่เข้ามาอาศัยร่างพี่สาวคนนี้เพราะห่วงลูกหลาน และคอยควบคุมผีทั้งป่าช้าไม่ให้มารบกวน คุณพ่อในร่างพี่สาวยังบอกอีกว่า ตัวเองเป็นเจ้าเปลว ซึ่งแปลว่า เจ้าป่าช้า หรือหัวหน้าผี

ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2547 พี่สาวคนที่ 3 โทรศัพท์มาหาผู้ส่งเคส ด้วยเสียงที่อ้างว่าเป็นคุณพ่อ คุณพ่อในร่างพี่สาวบอกให้รีบกลับวัดพระธรรมกายเร็วที่สุด บอกให้ไปบอกลูกๆ คนอื่นๆ ด้วยว่า ถ้าผู้ส่งเคสอยู่ใกล้ ผู้ที่เข้าสิงจะรู้สึกร้อนมาก เมื่อผู้ส่งเคสกลับมาถึงวัดและได้คุยโทรศัพท์กับพี่สาว พี่สาวก็บอกว่า ผู้ส่งเคสถูกผีอื่นที่ไม่ใช่คุณพ่อหลอกให้กลับวัด

ในระหว่างที่ผู้ส่งเคสอยู่ที่วัด พี่สาวคนนี้ก็ยังโทรมาหาด้วยเสียงที่เหมือนคุณพ่อ พูดภาษาจีนสำเนียงเดียวกับคุณพ่อ จนผู้ส่งเคสงงว่าอันไหนคือคุณพ่อจริง อันไหนคือผีหลอก

ในส่วนของคุณแม่ คุณแม่มักพาผู้ส่งเคสไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน ผู้ส่งเคสได้ติดจานดาวธรรมให้คุณแม่ดู ทำให้ท่านเข้าใจเรื่องบุญและวัดพระธรรมกายมากขึ้น คุณแม่ป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองตีบจนเดินไม่ได้ ต้องนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลประมาณ 2 เดือน ก่อนจะเสียชีวิตในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547

ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นวันครบ 7 วันที่คุณแม่เสียชีวิต พี่สาวคน ที่ 5 มีอาการเหมือนถูกเข้าสิง ทำท่าทางเหมือนคุณแม่ทุกอย่าง คุณแม่ในร่างพี่สาวเรียกผู้ส่งเคสเข้าไปหา บอกว่าอยากจะกลับบ้าน แต่ยังไปไม่ได้ เพราะยังห่วงลูกๆ กลัวว่าจะไม่สามัคคีกัน ผู้ส่งเคสจึงบอกให้ท่านนึกถึงบุญ คุณแม่ในร่างพี่สาวขอภาพพระธรรมกายสีทองมาดูแล้วยกมือสาธุ

ผู้ส่งเคสหยิบเงิน 1,000 บาทใส่ในมือของพี่สาวที่ถูกคุณแม่สิง เพื่อให้คุณแม่ในร่างพี่สาวอธิษฐานจิตทำบุญ 300,000 ปลื้ม แต่คุณแม่ในร่างพี่สาวไม่รับเงินนั้น กลับบอกให้ล้วงเอาเงินที่กระเป๋าด้านหลังของพี่สาว ปรากฏว่ามีเงินอยู่จริงประมาณ 40,000 บาท ซึ่งเป็นเงินของพี่สาวที่พี่เขยให้ไว้ใช้จ่าย คุณแม่ในร่างพี่สาวบอกให้นำเงิน 40,000 บาทนี้ไปทำบุญแทน [i]

ผู้ส่งเคสขอร้องให้คุณแม่ไปอยู่ในภพภูมิใหม่ของท่าน และบอกให้ไปเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ สักพัก พี่สาวก็มีอาการเหมือนคนเพิ่งตื่น ถามอย่างงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วรีบกลับบ้านที่ชุมพรทันทีด้วยความกลัว

เย็นวันเดียวกันนั้นเอง พี่สาวคนเดิมโทรศัพท์จากชุมพรมาหาผู้ส่งเคส ซึ่งยังอยู่ที่บ้านในนครศรีธรรมราช เสียงในโทรศัพท์เป็นเสียงคุณแม่ชัดเจนมาก บอกให้ผู้ส่งเคสช่วยท่าน อยากจะกลับเต็มทีแล้ว แต่มืดมองไม่เห็นอะไรเลย คุณแม่อยากไปก่อนเที่ยงคืน แต่ยังไปไม่ได้ ผู้ส่งเคสตกใจ ขนลุก ใจสั่น แต่ก็รวบรวมความกล้าถามไปว่า ที่บอกให้ไปเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ท่านยังไม่ไปอีกหรือ เสียงคุณแม่ตอบว่าไปแล้ว เห็นองค์พระจารึกชื่อของท่านด้วย แต่ท่านทำอะไรไม่ถูก นึกถึงบุญก็ไม่เป็น เลยกลับมาอีก ไม่ได้ศึกษาเอาไว้

ผู้ส่งเคสจึงบอกคุณแม่ว่า ช่วง 18:00 น. จะมีการบูชาเจดีย์ ให้คุณแม่กลับไป บอกให้ยืนหน้าเจดีย์ แล้วเดินเวียนขวารอบเจดีย์จนกว่าจะนึกบุญได้ และให้นึกถึงบุญ 300,000 ปลื้มที่ทำด้วยเงิน 40,000 บาทในวันนั้น สามเณรหลานชายช่วยสวดอิติปิโสภควา นำคุณแม่เวียนประทักษิณรอบเจดีย์ทางสายโทรศัพท์ สักพักใหญ่ สายโทรศัพท์ก็ตัดไป ผู้ส่งเคสโทรกลับไปหาพี่สาวอีกครั้ง ปรากฏว่าพี่สาวเป็นปกติแล้ว

ในคืนวันนั้นเอง ไฟฟ้าก็ดับ ทีวีดาวธรรมเปิดไม่ได้ ผู้ส่งเคสชวนเพื่อน หลาน และสามเณร รวม 8 คน ให้อยู่เป็นเพื่อน ท่ามกลางความมืด พวกเขานั่งล้อมรอบโต๊ะวางรูปถ่ายของคุณแม่ บรรยากาศเงียบ วังเวง น่ากลัว ผู้ส่งเคสพูดลอยๆ ชวนคุณแม่อาราธนาศีลและนั่งสมาธิ เพราะคิดว่าคุณแม่อยู่แถวๆ นั้น

นั่งสมาธิได้สักพัก เพื่อนของหลานบอกว่าเห็นคุณแม่เดินเข้ามา ตกใจมาก สักพักใหญ่ สามเณรหลานก็มีอาการตกใจสุดขีด หายใจไม่ออก บอกว่าเห็นเงาดำๆ มายืนอยู่ด้านหลัง คอยจ้องจะเข้าสิงทุกคน ทุกคนกลัวมาก นำพระมาติดตัวไว้คนละหลายองค์ พยายามไม่ให้หลับ สวดมนต์สลับกัน นึกถึงหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย เพื่อนหลานแนะนำให้สามเณรหลานขอขมาคุณแม่ (ยาย) เพราะเคยล่วงเกินไว้ตอนเด็ก ถ้าคุณแม่ยกโทษให้ ขอให้มีเสียงจิ้งจกมาทักดังๆ คล้ายๆ กับว่ายายรับรู้แล้ว เมื่อขอขมาเสร็จ จิ้งจกก็ทักเสียงดังมากจนทุกคนหันมามองหน้ากัน พวกเขารอคอยอย่างใจระทึกจนถึงเที่ยงคืน จึงนึกโล่งใจว่าคุณแม่คงเดินทางโดยปลอดภัยแล้ว