EP.803 ฉันจะดูแลเธอเอง

ผู้ส่งเคสเล่าว่า เธอได้ติดจานดาวธรรมเมื่อประมาณกลางปี พ.ศ. 2547 การได้ดูรายการของคุณครูไม่ใหญ่ทำให้เธอได้รับความรู้อย่างมาก โดยเฉพาะเรื่องกฎแห่งกรรมจากกรณีศึกษาต่างๆ สิ่งนี้ทำให้เธอละชั่ว กลัวบาป และพยายามสร้างบุญเพื่อค้ำจุนชีวิต คำพูดของคุณครูไม่ใหญ่ยังก่อเกิดเป็นแรงบันดาลใจให้เธออยากรู้เรื่องราวชีวิตของตนเองและครอบครัว ว่ากรรมใดที่ทำให้ชีวิตเป็นไปเช่นนี้

ผู้ส่งเคสเล่าถึงชีวิตของเธอและครอบครัว เริ่มจากพ่อและแม่ของเธอซึ่งเดิมมีอาชีพเป็นครู ต่อมาได้ลาออกจากราชการครูมาประกอบอาชีพเกษตรกรรม เลี้ยงสัตว์ไว้ขาย และบางครั้งก็ฆ่าสัตว์เพื่อทำอาหารบ้าง พ่อและแม่ของเธอเป็นผู้มีจิตใจดีงาม ชอบทำบุญ และเอื้อเฟื้อต่อเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะพ่อ ผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักของชาวบ้านเพราะท่านมีวิชาไสยเวทในการรักษาโรค ชาวบ้านมักมาขอความช่วยเหลือเมื่อเจ็บป่วย ทำให้ท่านเป็นที่เคารพรักและเกรงใจ ช่วงสุดท้ายของชีวิต พ่อป่วยด้วยโรคความดันโลหิตสูงและเส้นเลือดในสมองตีบ ผู้ส่งเคสพาพ่อไปรักษาที่โรงพยาบาล เยี่ยมและดูแลท่านเป็นอย่างดี วันที่พ่อเสียชีวิต ท่านนอนหลับไปเฉยๆ ไม่ทรมาน เสียชีวิตเมื่ออายุ 86 ปี ส่วนแม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่อายุ 44 ปี สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง แม้พ่อจะเป็นหมอไสยเวทรักษาคนอื่นหาย แต่กลับรักษาภรรยาไม่ได้ ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือกรรมใครกรรมมัน ตอนแม่เสียชีวิต ผู้ส่งเคสทำงานรับราชการอยู่ต่างอำเภอ จึงไม่มีโอกาสได้อยู่กับแม่ ผู้ส่งเคสมีพี่น้องทั้งหมด 7 คน เธอเป็นคนที่ 2 น้องชายคนที่ 4 เสียชีวิตตอนอายุ 23 ปี ด้วยโรคมะเร็งที่เข่า ต้องตัดขาไปหนึ่งข้าง ก่อนเสียชีวิต น้องชายไปฝึกวิชาชีพที่ศูนย์ฝึกฯ เพื่อคนพิการ แต่รู้สึกว่าเจ้าหน้าที่ไม่ยุติธรรม จึงประท้วงเรียกร้องความยุติธรรมด้วยการราดน้ำมันใส่ตัวแล้วจุดไฟเผาตัวเอง คนที่เห็นเหตุการณ์พยายามช่วยแต่ก็ช่วยไม่ทัน

เรื่องราวเปลี่ยนมาพูดถึงสามีของผู้ส่งเคส สามีมีพี่น้อง 4 คน เป็นคนที่ 3 ครอบครัวสามีมีอาชีพเกษตรกรรม ตอนสามีอายุ 4 ขวบ แม่ของสามียกสามีให้พี่สาวของแม่สามีไปเลี้ยง เพราะพี่สาวไม่มีบุตร สามีจึงมาอยู่กับพ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรม (พี่สาวของแม่สามี) พ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมรักสามีของผู้ส่งเคสเหมือนลูกแท้ๆ พ่อบุญธรรมของสามีตอนหนุ่มๆ ทำงานเป็นลูกจ้างต่อรางรถไฟ ช่วงพักงานได้เรียนตัดผมกับเพื่อนร่วมงานจนเป็น จึงไปสมัครงานที่ร้านตัดผมแห่งหนึ่ง ซึ่งเจ้าของร้านดื่มเหล้าเป็นประจำ พอเมาก็เอะอะโวยวาย ทุบตีภรรยาบ่อยๆ พ่อบุญธรรมสงสารและเห็นใจภรรยาเจ้าของร้าน จึงเข้าไปคุยให้กำลังใจจนสนิทสนม พ่อบุญธรรม (ซึ่งเป็นคนไม่ดื่มเหล้า ใจดี ขยัน) ชวนภรรยาเจ้าของร้านหนีไปอยู่ด้วยกัน โดยบอกว่าจะดูแลเธอเอง ภรรยาเจ้าของร้านตกลงหนีมาอยู่ด้วย ซึ่งเธอก็คือแม่บุญธรรมของสามีผู้ส่งเคส ทั้งสองหนีไปเปิดร้านตัดผมอีกจังหวัดหนึ่ง โดยเช่าที่ดินของวัด เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ดี พ่อบุญธรรมทำบุญที่วัดเป็นประจำ ตักบาตร สวดมนต์ แม้จะอ่านเขียนไม่ได้ มีงานบุญก็ร่วมบุญทุกครั้ง พ่อบุญธรรมสูบยาเส้น เคี้ยวหมาก และดื่มเครื่องดื่มชูกำลังบ้าง ท่านบอกว่าทำให้แข็งแรงและอายุยืน แต่สุดท้ายก็เสียชีวิตด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตกตอนอายุประมาณ 90 ปี ก่อนเสียชีวิตยังแข็งแรงดี แต่เช้าวันหนึ่งไม่ตื่น ต้องส่งโรงพยาบาล หมอเจาะคอ ใส่ท่อช่วยหายใจ อยู่ 7 วันก็จากไปอย่างสงบ

แม่บุญธรรมของสามี เมื่อมาอยู่กินกับพ่อบุญธรรมก็มีความสุขขึ้น ท่านเก่งและแกร่ง รู้จักเก็บเงิน ดูแลบ้านช่องดี เมื่อมีเงินพอสมควรก็ปล่อยเงินกู้จนเป็นที่รู้จัก ใครเดือดร้อนเรื่องเงินก็มาหาท่าน ท่านจะคอยตามเก็บเงินจนทำให้ครอบครัวสบายขึ้น เป็นที่พึ่งให้ญาติ เมื่ออายุ 67 ปี ท่านล้มป่วย มีอาการไอ อาเจียนเป็นเลือดและเสียชีวิต หลังแม่บุญธรรมเสียชีวิต ฐานะครอบครัวไม่ดีเหมือนเดิม ลูกหนี้ที่เคยยืมเงินก็ไม่คืนและหายไป ซึ่งพ่อบุญธรรมก็ไม่รู้ว่าใครยืมไปบ้าง ร้านตัดผมซึ่งเป็นบ้านไม้ 2 ชั้น 2 ห้องที่เช่าที่ดินวัดอยู่ ทางวัดขอให้ย้ายไปบ้านปูน 2 ชั้น แต่ให้ที่ดินเหลือเพียงห้องเดียว และบ้านใหม่นี้จะตกเป็นของวัดในอีก 30 ปี ปัจจุบันบ้านใหม่ตกเป็นของวัดแล้ว แต่สามีของผู้ส่งเคสก็เช่าร้านตัดผมจากวัดทำมาหากินต่อ สามีของผู้ส่งเคสตัดผมไปก็ชวนลูกค้าคุยเรื่องบุญไปด้วย

พ่อแท้ๆ ของสามี สมัยหนุ่มๆ ดื่มเหล้าเป็นประจำ เมาแล้วโกรธง่าย เอาแต่ใจ ทะเลาะกับแม่สามีบ่อยๆ บางครั้งทิ้งแม่สามีให้ดูแลลูกนานๆ โดยแม่สามีไม่รู้ว่าไปไหน ท่านทำบุญตามประเพณี และทำบ้างเมื่อแม่สามีชวน ช่วงสุดท้ายชีวิตหลงๆ ลืมๆ ล้มป่วยและเสียชีวิตด้วยโรคปอดและโรคชราตอนอายุ 76 ปี แม่แท้ๆ ของสามีรักการทำบุญ ใส่บาตรทุกเช้า ใจดี เข้าวัดฟังธรรม ร่วมบุญงานต่างๆ เป็นประจำ เมื่อลูกโตมีครอบครัว ท่านก็เข้าวัด ฟังธรรม รักษาศีล ปฏิบัติธรรมมากขึ้น ช่วงอายุ 70 ปี เริ่มป่วยโรคหัวใจ วันเสียชีวิตเจ็บปวดทรมาน ดิ้นทุรนทุราย หลานชายคนหนึ่งกระซิบข้างหูให้ภาวนา นึกแผ่เมตตา ท่านก็สงบลง ไม่ดิ้น หายใจแผ่วๆ แล้วจากไปตอนอายุ 91 ปี คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าพ่อสามีกับแม่สามีประกอบเหตุคนละอย่างกัน ดังนั้นที่ไปก็ต้องต่างกัน

สามีของผู้ส่งเคสตอนนี้ลาออกจากราชการ หันมาปฏิบัติธรรม ชอบเดินธุดงค์ในป่า ชอบความวิเวก ชอบเจอสัตว์ป่า ฟ้าฝน และไปทำบุญตามวัดป่า ชอบเดินธุดงค์ตามพระอาจารย์ขึ้นไปปฏิบัติธรรมบนเขา ช่วงหลังสามีรู้จักกลุ่มที่ชอบเดินธุดงค์ในป่า จึงจัดเดินธุดงค์ตามจังหวัดต่างๆ โดยเฉพาะภาคอีสาน สามีชอบการปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์มาก ถ้าไม่ได้ไปปฏิบัติธรรมที่ไหน ก็จะดูดาวธรรมด้วยกันที่บ้าน

ไม่กี่วันก่อน ผู้ส่งเคสขับรถอยู่ก็มีอาการชาที่แขน ขยับตัวไม่ได้ ตาพร่ามองไม่เห็น โชคดีที่จอดรถได้ทัน พบคนขับรถเป็นช่วยพาไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ หัวใจเต้นผิดจังหวะ ปัจจุบันเริ่มขยับตัวและมองเห็นได้บ้างแล้ว

ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามต่างๆ เพื่อขอความกระจ่างจากคุณครูไม่ใหญ่

(ความยาวเนื้อเรื่อง: ประมาณ 2600 อักษร)