EP.334 เด็กๆ ไม่รู้อะไร เดินเข้ากองไฟเมื่อ ๑ ขวบ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันที่เมืองนอยชตัดท์ ประเทศเยอรมนี. ท่านได้เดินทางไปอยู่ประเทศเยอรมนีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527. ท่านมีโอกาสได้เข้าวัดพระธรรมกายเมื่อปี พ.ศ. 2538 หลังจากอ่านพบบทความเกี่ยวกับ การสร้างพระประจำตัว ในหนังสือโลกทิพย์. ด้วยความปรารถนาที่จะสร้างพระ ท่านจึงติดต่อกลับมายังประเทศไทย และได้สร้างองค์พระประจำตัวประดิษฐานบนมหาธรรมกายเจดีย์. ไม่เพียงแต่สร้างด้วยตนเอง แต่ท่านยังได้ชักชวนผู้อื่นมาร่วมสร้างอีกประมาณ 30 องค์. นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังได้ทำบุญทุกบุญของวัดพระธรรมกายเป็นประจำอีกด้วย.

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นในวัยเด็กที่ต้องเผชิญกับความยากลำบาก. เมื่อท่านอายุประมาณ 1 ขวบ ขณะที่กำลังดูดนมแม่ พ่อซึ่งมีนิสัยเจ้าชู้ ชอบดื่มเหล้า มักดุ ด่า และทำร้ายแม่กลับมาบ้านในอาการเมา. แม่พยายามให้เหตุผล แต่พ่อไม่ต้องการฟัง กลับตบตี กระชากผมแม่รุนแรง. ภาพเหตุการณ์ที่น่ากลัวนี้ทำให้ผู้ส่งเคสซึ่งยังเล็กมาก คลานหนีไปอยู่มุมห้อง. ด้วยความสงสารแม่อย่างมาก ตั้งแต่นั้นมาท่านก็ไม่กล้าเข้าใกล้พ่ออีกเลย และไม่รักพ่ออีกเลย. ผู้ส่งเคสกล่าวว่า นี่คือผลของการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทำให้ท่านไม่รักพ่อ.

ในวันหนึ่ง ขณะที่ผู้ส่งเคสกำลังหัดเดิน แม่ได้พาท่านไปไร่ด้วย. แม่กำลังถางไร่ไปเรื่อยๆ ส่วนผู้ส่งเคสเล่นอยู่คนเดียวใกล้ๆ. ท่านมองเห็นกองไฟ จึงวิ่งเข้าไปในกองไฟนั้น. ท่านรู้สึกร้อน เจ็บปวด ทรมานมาก และร้องไห้ แต่ไม่สามารถออกมาจากกองไฟได้เอง เนื่องจากเพิ่งมีอายุเพียงขวบเศษๆ. แม่และพี่สาวได้เข้ามาช่วย. หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสก็ไม่รู้สึกตัวไปช่วงหนึ่ง ขณะที่หลับได้ฝันเห็นคนแก่สองคนมาช่วยกันเป่าบาดแผลให้รู้สึกเย็น สบาย ไม่เจ็บปวดทรมาน.

จากเหตุการณ์นี้ ผู้ส่งเคสจำอะไรไม่ได้อีกเลย แม้กระทั่งเหตุการณ์ที่แม่เสียชีวิต. ความจำของท่านหายไปช่วงเกือบ 12 ปี ตั้งแต่อายุขวบเศษๆ จนถึง 13 ปี. เมื่อเห็นแผลเป็นที่ขาและมือ ความจำจึงค่อยๆ กลับคืนมา. เมื่อผู้ส่งเคสอายุ 2 ขวบ แม่แท้ๆ ก็เสียชีวิตลง. พ่อแท้ๆ ทิ้งไปมีภรรยาใหม่. ผู้ส่งเคสและพี่น้องต้องไปอาศัยอยู่กับน้า โดยทิ้งบ้านให้รกร้าง. พี่สาวทั้ง 5 คนต้องช่วยน้าทำงานทุกอย่าง.

วันหนึ่ง มีหญิงชายคู่หนึ่ง ซึ่งน้าบอกว่าเป็นญาติกัน ได้มาขอผู้ส่งเคสไปเลี้ยง. พ่อใหม่เป็นนายตำรวจ เป็นคนใจดี รักครอบครัว กลัวบาป ทำบุญ มีศีลธรรม ไม่เล่นการพนัน. แม่ใหม่เป็นแม่บ้านฐานะดี ทั้งสองเป็นที่นับถือของคนในหมู่บ้าน. ในช่วงเวลานี้ ผู้ส่งเคสมีความอบอุ่นมาก. พ่อแม่ใหม่รักและตามใจทุกอย่าง โดยเฉพาะพ่อใหม่จะป้อนข้าว แต่งตัวสวยๆ ให้เสมอ และหากมีงานประจำปีก็จะพาไปเที่ยวทั้งครอบครัว. หากผู้ส่งเคสแต่งตัวมอมแมม พ่อใหม่ก็จะบ่นแม่ใหม่ว่าทำไมไม่เอาใจใส่ดูแลลูก.

แต่ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน. ปีต่อมา เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 3 ขวบ พ่อใหม่ได้ไปจับผู้ร้าย และถูกผู้ร้ายยิงที่น่อง กระสุนฝังใน. แผลอักเสบเรื้อรัง รักษาเป็นเวลานานก็ไม่หาย. พ่อใหม่จึงลาออกจากราชการ และเจ็บปวดทรมานอยู่เกือบปีก็เสียชีวิต. การจากไปของพ่อใหม่ทำให้ชีวิตของผู้ส่งเคสกลับมาตกอยู่ในความลำบากอีกครั้ง. หลายปีต่อมา แม่ใหม่ได้แต่งงาน ผู้ส่งเคสจึงออกจากบ้านไปทำงาน และได้เดินทางไปอยู่ต่างประเทศในที่สุด.

ผู้ส่งเคสยังประสบปัญหาทางร่างกาย คือมีอาการปวดขาและขาบวมทั้งสองข้างหากเดินมาก เป็นมาตั้งแต่เด็ก. ไปหาหมอหลายแห่งก็บอกว่าไม่เป็นอะไร. ท่านเบื่อที่จะรักษาเพราะหมอให้คำตอบว่าไม่เป็นอะไร แต่ท่านก็ยังเป็นอยู่.

ในด้านชีวิตคู่ ผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับสามีคนปัจจุบันที่เยอรมนี ทั้งๆ ที่ไม่ได้รักกัน. ปัจจุบันอยู่กันแบบเพื่อน ไม่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยามา 15 ปีแล้ว. ผู้ส่งเคสชอบไปวัดทำบุญ สวดมนต์ ไหว้พระ สามีก็ไม่เคยขัดขวาง.

ผู้ส่งเคสตั้งคำถามถึงสาเหตุต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต รวมทั้งความเป็นไปของบิดามารดาและผู้มีพระคุณหลังเสียชีวิต.