EP.605 กลับตัวได้เพราะดาวธรรม

ผู้ส่งเคสเป็นคนจังหวัดสมุทรสาคร ตั้งแต่เด็กจำความได้ก็ไม่รู้จักพ่อแม่ มีเพียงยายคนหนึ่งเลี้ยงดูมา จนกระทั่งอายุ 10 ขวบ จึงได้พบกับชายคนหนึ่งที่บอกว่าเป็นพ่อ ยายก็ยืนยัน ทำให้ผู้ส่งเคสได้ย้ายไปอยู่กับพ่อที่รังสิต แต่ชีวิตที่นั่นไม่เหมือนที่อยู่กับยาย จึงกลับมาอยู่กับยายตามเดิม ชีวิตวัยรุ่นเริ่มออกนอกลู่นอกทาง ทำงานโรงงานทอผ้า คบเพื่อนที่ชอบหนีงาน เที่ยวเตร่ ชีวิตประสบปัญหาต่างๆ ทั้งถูกหลอกและถูกข่มขืน และมีชีวิตคู่ที่ยากลำบาก เลิกรากันหลายครั้ง พยายามตามหาแม่แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับ ทำให้สับสนในตัวตน กลับมาอยู่กาญจนบุรีก็ยังทะเลาะกับสามีคนแรกจนเลิกขาดหลังจากมีลูก 5 คน ผู้ส่งเคสใช้ชีวิตอยู่บนความผิดพลาดมากมาย กระทั่งอายุ 37 ปี ได้พบกับสามีคนปัจจุบัน และต่อมาในปี 2547 ได้รับการชักชวนจากกัลยาณมิตรให้มาวัดพระธรรมกาย ได้นั่งสมาธิ มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดี และได้ติดตั้งจานดาวธรรม ฟังธรรมะจากคุณครูไม่ใหญ่ ทำให้ได้พบความสุขที่แท้จริง รู้จักคำว่าบุญ จึงหันมาดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้อง หลังที่ผิดพลาดมานานหลายสิบปี การฟังธรรมะ โดยเฉพาะเรื่องนรก ทำให้ตระหนักถึงสิ่งผิดที่ทำมาและตัดสินใจเลิกอาชีพเดิม

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องชีวิตให้คุณครูไม่ใหญ่ฟังด้วยความยากลำบาก ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่กับยายที่จังหวัดสมุทรสาคร ไม่เคยรู้จักพ่อแม่ที่แท้จริง จนอายุได้ 10 ขวบ ชายคนหนึ่งมาหาที่บ้าน บอกว่าเป็นพ่อ และยายก็ยืนยัน ทำให้ผู้ส่งเคสตามไปอยู่กับพ่อที่รังสิต ที่นั่นได้พบกับภรรยาใหม่และลูกๆ ของพ่อ พ่อบอกว่าเป็นอิสลามมาจากอินเดีย และตั้งเงื่อนไขห้ามไปวัดเด็ดขาด แต่ถ้าไปจริงก็ห้ามนำของจากบ้านไปวัด อนุญาตให้นำของจากวัดกลับบ้านได้ หากไม่ทำตามกฎจะโดนพ่อตี อยู่กับพ่อรู้สึกว่าสู้ที่อยู่กับยายไม่ได้เลย เพราะยายสอนธรรมะหลายอย่าง ไม่มีความรักความผูกพันกับพ่อ จึงกลับมาอยู่กับยายตามเดิม

เมื่ออายุ 13-14 ปี ผู้ส่งเคสไปทำงานโรงงานทอผ้า ได้พบเพื่อนมากมายและเริ่มออกนอกลู่นอกทาง ชอบหนีงาน หยุดงานไปเที่ยวกับเพื่อนเป็นประจำ วันหนึ่งเพื่อนชวนไปเที่ยวอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี แต่เพื่อนกลับทิ้งไปอยู่กับแฟน ทำให้ผู้ส่งเคว้งคว้าง ไม่มีเงินติดตัว ไม่รู้จะไปไหน จึงตัดสินใจเดินทางเข้าตัวเมืองกาญจนบุรี ไปนั่งที่ท่ารถ มีชายคนหนึ่งเข้ามาหา ชวนไปพักที่บ้าน บอกว่าอยู่กับแม่และน้อง จะให้นอนกับแม่ ผู้ส่งเคสไม่มีทางเลือกจึงตัดสินใจไปด้วย แต่กลางคืนชายคนนั้นไม่ได้ให้ไปนอนกับแม่ กลับให้ไปนอนที่บ้านร้างหลังเล็กๆ บรรยากาศน่ากลัว และคืนนั้นเขาก็ข่มขืนผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสเลยตามเลย ใช้ชีวิตอยู่กับเขาที่นั่น เขาทำงานเป็นกระเป๋ารถประจำทาง แต่ไม่ค่อยมีเงินให้ ทำให้ต้องอยู่แบบอดๆ อยากๆ ทนไม่ไหวก็ทะเลาะกันและเลิกกัน ชีวิตเป็นแบบนี้หลายครั้ง เขาก็จะตามมาขอคืนดี เคยตามมาอยู่ด้วยแต่ขี้เกียจ ไม่ทำงาน กินข้าวกับญาติๆ จนยายทนไม่ไหว ยายบอกว่าแม่ของผู้ส่งเคสรวยมาก อยู่ที่ซอยอุดมสุข พระโขนง ผู้ส่งเคสกับสามี (คนแรก) จึงพากันไปตามหาแม่ เพราะผู้ส่งเคสเองก็อยากรู้จักแม่

ตามหายายบอกและพบแม่ แม่รวยจริงๆ มีสามีใหม่เป็นคนจีน มีลูก 3 คน บ้านเป็นตึกใหญ่โต ผู้ส่งเคสเข้าไปแสดงตัวว่าเป็นลูก แต่แม่กลับถามด้วยความดุว่ามาทำไม เมื่อผู้ส่งเคสตอบว่ามาหาแม่ แม่กลับตอบว่า กูไม่ใช่แม่มึง แต่ถ้ามาจะทำให้กูต้องเดือดร้อน ต้องทะเลาะตบตีกัน ได้ยินแค่นั้นผู้ส่งเคสก็เดินกลับออกมา เสียใจเล็กน้อย ทำให้ผู้ส่งเคสไม่แน่ใจว่าแม่ที่เจอใช่แม่ที่แท้จริงหรือไม่ ชาวบ้านบางคนบอกว่าเป็นเด็กที่พ่อแม่ขอมาเลี้ยง บางคนบอกเป็นลูกคริสต์ บางคนเป็นลูกแขก ยิ่งทำให้ไม่แน่ใจ คิดแล้วก็ยิ้มไม่ออก

ผู้ส่งเคสกับสามีคนแรกกลับไปกาญจนบุรี กลับไปก็ยิ้มไม่ออก ทะเลาะกันเหมือนเดิม จนสุดท้ายหลังคลอดลูกแฝดหญิงได้ 4-5 เดือน ก็เลิกกันอย่างเด็ดขาด มีลูกด้วยกันทั้งหมด 5 คน ลูกคนที่ 2, 4, 5 ยกให้คนอื่นเลี้ยง อีก 2 คนยกให้สามีเลี้ยง ตัวผู้ส่งเคสเองเลี้ยงตัวเองไม่ได้ ไม่ได้เอาลูกติดมาด้วยสักคน

จากนั้นมา ผู้ส่งเคสใช้ชีวิตอยู่บนความชั่วมาตลอด ประชดชีวิตด้วยการไปเที่ยวผู้ชาย ไปเป็นหมอนวด มีผู้ชายผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย ต่อมาสมัครร้องเพลงในร้านอาหาร และนำประสบการณ์การบริหารร้านมาเปิดร้านอาหารเอง ติดป้ายรับสมัครเด็กผู้หญิงมาทำงานบริการ มีทั้งนักศึกษาและคนทั่วไป รู้สึกสลดใจมากโดยเฉพาะเรื่องนักศึกษา ใครก็ตามที่มาอยู่ในร้าน ไม่ต้องห่วง ใจแตกหมดทุกคน ผู้ส่งเคสไม่เคยสั่งสอนสิ่งที่ดี แต่จะเสี้ยมสอนในทางที่ชั่วให้ทุกอย่าง ทั้งการฉอเลาะ เอาใจแขก ต้องยิ้ม พูดอย่างไร หลอกแขกให้ดื่มเหล้าจนเมา ถ้าภรรยามาตาม ก็ให้ลูกค้าออกไปเคลียร์ก่อน แล้วส่งเด็กไปชวนกลับมากินต่อ ไม่ได้คิดถึงความเดือดร้อนที่จะเกิดกับครอบครัวใครเลย ยังหลอกคิดเงินเกินจากที่สั่งกิน เพราะตอนนั้นลูกค้าเมา ถ้าเด็กคนไหนถูกออฟไปข้างนอก ผู้ส่งเคสก็ไม่จ่ายเงินพนักงานคนนั้น โกงค่าแรงงาน ไม่รู้จักศีลเลย ทำผิดได้ทุกข้อ เพราะตอนนั้นไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำดีถึงจะได้ดี เชื่อว่าทำดีได้ดีมีที่ไหน ทำชั่วได้ดีมีถมไป

ผู้ส่งเคสบริหารร้านและรับแขกเอง จนอายุ 37 ปี ได้พบกับสามีคนปัจจุบัน เขาไม่เห็นด้วยกับอาชีพที่ทำ พยายามบอกให้เลิก บอกว่ามันบาป แต่ผู้ส่งเคสไม่ยอมเลิก จนกระทั่งต้นปี 2547 กัลยาณมิตรคู่หนึ่งมาชวนให้มาวัดพระธรรมกาย ต่อมาได้ติดจานดาวธรรมและเริ่มดูอย่างตั้งใจ ได้ฟังคุณครูไม่ใหญ่เทศน์สอนเรื่องนรกขุมต่างๆ รู้สึกว่าล้วนแต่เป็นนรกที่ตนจะต้องไป เพราะสิ่งที่ทำมาผิดศีลทุกข้อและผิดมาก จึงตัดสินใจหักดิบ เลิกอาชีพนี้โดยเด็ดขาดตั้งแต่นั้นมา อยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่