EP.337 ต้นคดปลายตรง อดีตชาวประมง มุ่งตรงดุสิตบุรี

เรื่องราวเคสนี้มาจาก ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นบุตรของ คุณเตี่ย ที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของคุณเตี่ยและบุคคลในครอบครัว เพื่อขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ ในการไขข้อข้องใจเกี่ยวกับชีวิต ความเป็นอยู่ และผลบุญกรรมที่เกี่ยวข้องค่ะ

คุณเตี่ย เกิดที่ประเทศจีน และได้อพยพมาเมืองไทยพร้อมอากงอาม่า เมื่ออายุได้ 10 ขวบ โดยมาตั้งรกรากที่อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี. ในช่วงต้นของชีวิต คุณเตี่ยรับจ้างทำงานทุกอย่างที่หาได้ เช่น หาบหิน ดิน ทราย และน้ำปลาขึ้นจากเรือ. ท่านขวนขวายในการเรียนรู้ภาษาไทยอย่างมาก โดยไปยืนแอบฟังอยู่แถวห้องเรียนจนสามารถอ่านออกเขียนได้เอง. คุณเตี่ยได้แต่งงานกับคุณแม่ และมีบุตรด้วยกัน 7 คน. ทั้งสองท่านช่วยกันทำอาชีพประมง โดยคุณเตี่ยเป็นไต้ก๋ง ส่วนคุณแม่เป็นแม่ค้ารับซื้อสัตว์น้ำ ทำให้ฐานะดีขึ้นเรื่อย ๆ จนมีเรือประมงเกือบ 10 ลำ และสามารถตั้งแพปลารับซื้อสัตว์น้ำได้.

ต่อมา คุณเตี่ยมีปัญหาด้านสุขภาพ เริ่มจากกระดูกงอกที่ไขสันหลัง ต้องฉายแสงรักษา. ท่านเป็นโรคเบาหวานโดยไม่รู้ตัว จนเมื่อไปหาหมอ กลับวินิจฉัยว่าเป็นโรคหัวใจ และให้ยาแก้เลือดข้น ทำให้เส้นเลือดในตาแตกจนตาบอด.

หลังจากงานกฐินปี 2545 ลูกสาวคนเล็กและลูกเขยได้เป็นกัลยาณมิตร ชวนคุณเตี่ยเข้าวัดพระธรรมกาย และเป็นเจ้าภาพติดจานดาวธรรมรุ่นแรกให้. ตั้งแต่นั้นมา คุณเตี่ยก็เพียรปฏิบัติธรรมที่วัดตลอด. สิ่งที่ทำให้คุณเตี่ยประทับใจคือ วัดนี้ไม่มีคนสูบบุหรี่ ทำให้ท่านหักดิบเลิกสูบได้สำเร็จ. และรองเท้าของท่านก็ไม่เคยหายเลย. คุณเตี่ยกลับมานั่งสมาธิที่บ้านทุกวัน. ก่อนจะป่วยหนัก ท่านจะตื่นตั้งแต่ตี 3 ฟังธรรมะผ่านจานดาวธรรมจนถึงตี 5, จัดอาหารใส่บาตร, สวดมนต์ทำวัตรเช้าและนั่งสมาธิ 2-3 ชั่วโมง, ช่วงบ่ายสวดมนต์ทำวัตรเย็นและนั่งสมาธิ, ก่อนนอนรับฟังธรรมะผ่านจานดาวธรรมตลอด.

ช่วงที่ป่วย คุณเตี่ยยังคงทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนให้ผู้ที่มาเยี่ยมติดจานดาวธรรมทุกคน. ท่านไม่เคยบ่นเรื่องความเจ็บปวด แต่จะอธิบายถึงจานดาวธรรมเท่านั้น. ท่านฟังธรรมะผ่านจานดาวธรรมทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ปิดโทรทัศน์, สามารถทบทวนเรื่องธรรมะ พุทธประวัติ และโอวาทของคุณครูไม่ใหญ่ได้อย่างถูกต้อง. คุณเตี่ยเคยปรารภว่า หากเสียชีวิต ให้ทำพิธีง่าย ๆ เผาเลย ไม่ต้องฝังในฮวงซุ้ย ไม่ห่วงร่างกายแล้ว. ท่านตั้งใจจะไปดุสิตบุรี เพราะเป็นลูกพระราช.

คุณเตี่ยได้เป็นต้นบุญกฐินปี 2547 โดยไปถวายปัจจัยเป็นเจ้าภาพกฐินกับคุณครูไม่ใหญ่. สองวันหลังจากนั้น ท่านรู้สึกเหนื่อยมากและถูกนำส่งโรงพยาบาลเป็นครั้งสุดท้าย. หนึ่งสัปดาห์ต่อมา พบว่าเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย จะอยู่ได้ไม่เกิน 3 เดือน. ระหว่างที่อยู่โรงพยาบาล คุณเตี่ยยังคงเป็นกัลยาณมิตรให้พี่น้องอีก 3 คนติดจานดาวธรรม. ช่วงท้าย ท่านมีทุกขเวทนามาก ต้องให้ออกซิเจน. ท่านขอให้ลูก ๆ สวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นและบทอื่น ๆ ให้ฟัง ซึ่งทำให้ท่านรู้สึกตัวและสงบลง. ในวันอาทิตย์ต้นเดือนที่ 4 กรกฎาคม 2547 ท่านยังมีสติดีมาก ขอสวดมนต์ นั่งสมาธิ ทำวัตรเช้า แล้วนอนฟังธรรมะ. เมื่อน้องสาว 2 คนและลูกสาวคนเล็กกลับจากการทำบุญวันอาทิตย์ต้นเดือนและทำบุญ 3,000 วัดมาบอก ท่านก็ได้อนุโมทนา. ไม่นาน ท่านก็ขอพลิกตัว หลับตาละโลกไปด้วยใบหน้าที่อิ่มเอิบ. ก่อนละโลก ท่านได้พบคุณครูไม่ใหญ่ที่หน้าห้อง และยืนยันว่าท่านพร้อมแล้วที่จะเดินทางไปดุสิตบุรี.

ในช่วงที่คุณเตี่ยยังมีชีวิตอยู่ บุตร 4 คนยังคงทำอาชีพประมง. ครั้งหนึ่ง นำเรือไปจับปลาที่อินโดนีเซีย จ่ายค่าอนุญาตแล้ว แต่เรือกลับถูกเรือรบอินโดนีเซียจับไป. พี่น้องต้องระดมเงินก้อนสุดท้ายจากการกู้และจำนองที่ดินให้พี่ชายคนโตไปไถ่เรือ แต่เงินถูกหลอกไปหมด. พี่ชายคนโตไม่ยอมกลับ อยู่หลบ ๆ ซ่อน ๆ ระเหเร่ร่อนเพื่อพยายามนำเรือกลับไทย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้กลับบ้านเกิดกว่า 3 ปีแล้ว.

พี่สาวคนโตเสียชีวิตเมื่ออายุ 25 ปี จากอุบัติเหตุรถยนต์หลังกลับจากทำบุญที่วัดในจังหวัดราชบุรี ศีรษะฟาดพื้นเสียชีวิตทันที. คุณเตี่ยมีน้องชาย 1 คน เป็นนายกสมาคมประมงจังหวัดเพชรบุรี เป็นที่นับถือและทำงานส่วนรวมมาก แต่ธุรกิจส่วนตัวไม่เคยประสบความสำเร็จ มีแต่ขาดทุน.

นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังมีคำถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของบุตรคนอื่น ๆ เช่น ลูกสาวคนรองและลูกชายคนเล็กไม่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน, ลูกสาวคนที่ 3 เลิกกิจการประมงแล้ว, มีวิญญาณนางไม้อยู่ที่บ้านลูกสาวคนรอง, คุณแม่เคยฝันว่าอยู่ชั้นดาวดึงส์ เฟส 2 และพี่สาวคนโตที่เสียชีวิตไปแล้วได้รับบุญหรือไม่, และอาชีพใหม่คือการทำบ้านให้นกนางแอ่นอยู่เพื่อเก็บรังขายเป็นบาปหรือไม่.