EP.340 เสนาท้าวธตรฐ

ผู้ส่งเคส ท่านนี้เป็นหญิง ท่านเคยมีครอบครัวและมีลูก 4 คน ต่อมาพ่อของลูกได้แอบไปมีภรรยาใหม่และไม่สนใจครอบครัว ท่านจึงตัดสินใจหย่าขาดจากสามี และรับภาระเลี้ยงดูบุตรทั้ง 4 คนแต่เพียงผู้เดียว เมื่อลูกๆ เติบโตขึ้นและเริ่มทำงาน ลูกสาวคนโตทำงานที่คุรุสภา ลูกชายคนโตไปทำงานกับพ่อแต่เข้ากับภรรยาใหม่ของพ่อไม่ได้จึงลาออกมาบวชและไม่ยอมสึก ลูกชายคนสุดท้องช่วยท่านขายของ ลูกชายคนสุดท้องนี้เป็นเด็กดี ขยัน ช่วยงานทุกอย่าง เมื่อเห็นถึงทุกข์โทษ ท่านก็มาบวช

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อลูกสาวคนโตของผู้ส่งเคสอายุได้ขวบกว่าๆ ก็ป่วยเป็นโรคท้องมาน ท้องของเธอโตมากเหมือนมีก้อนอะไรอยู่ข้างใน และมีน้ำออกตามรูขุมขน หมอทำการผ่าตัดเพื่อเอาน้ำในท้องออก แต่หลังผ่าตัดหมอบอกว่าลูกสาวจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ท่านจึงนำลูกสาวกลับมารักษาตัวที่บ้าน โดยพยายามทุกวิถีทาง ทั้งหายาหม้อ ยาแผนโบราณ ไปหาหมอเข้าทรง หมอไสยเวทย์ แต่ก็ไม่หาย ลูกสาวเสียชีวิตเมื่ออายุประมาณ 7 ขวบ

ต่อมา พ่อของลูกๆ ซึ่งทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ได้แอบไปมีภรรยาอีกคนหนึ่งเมื่อลูกชายคนสุดท้องอายุประมาณ 5 ขวบ และไม่สนใจครอบครัว ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจหย่าขาด และรับเลี้ยงดูลูกทั้ง 4 คน เมื่อลูกๆ โตขึ้นและมีงานทำ ลูกสาวคนโตทำงานที่คุรุสภา ลูกชายคนโตไปทำงานกับพ่อแต่เข้ากับภรรยาใหม่ของพ่อไม่ได้ จึงลาออกมาบวชเป็นพระและไม่สึกจนถึงปัจจุบัน ส่วนลูกชายคนสุดท้องเป็นเด็กดี น่ารัก ขยัน ช่วยงานของท่าน และช่วยขายของ เขามักจะหายามาบีบนวดให้ท่านทุกวัน

ในปี พ.ศ. 2531 ลูกชายคนสุดท้องได้ขอเข้าร่วมอบรมธรรมทายาท บวชเณรภาคฤดูร้อน รุ่นที่ 16 หลังจากสึกออกมา เขารักบุญมาก ใส่บาตร สวดมนต์ ไหว้พระทุกวัน เขาชักชวนผู้ส่งเคสและครอบครัวให้ทำบุญและเข้าวัดพระธรรมกาย และพาท่านกับญาติๆ มาวัดทุกวันอาทิตย์เช้า ทุกเช้าก่อนนอน เขาจะกราบผู้ส่งเคสทุกวัน และทุกวันพระเขาจะกราบขอขมาทุกครั้ง เมื่อได้รับเงินเดือน เขาจะแบ่งเงินให้พ่อและภรรยาใหม่ของพ่อทุกครั้ง และแบ่งมาทำบุญด้วย ที่เหลือก็จะนำมาให้ผู้ส่งเคสเก็บ ลูกชายท่านยังมาช่วยงานอาสาสมัครตามแผนกต่างๆ ในช่วงงานบุญใหญ่ โดยเฉพาะงานมาฆบูชา ซึ่งมีการเตรียมงานหลายวัน เขาจะขอมาอยู่ที่วัดเพื่อช่วยงานหลายอาทิตย์ เขาเป็นคนขยัน รักบุญ ช่วยงานทุกอย่าง ไม่เคยโกรธใคร พระอาจารย์ทำอะไรก็ช่วยหมด จนเป็นที่รู้จักและรักของหมู่คณะที่ช่วยงานอยู่ พระอาจารย์เคยบอกว่า มีลูกชายท่านคนเดียวเหมือนมีคนถึง 10 คนมาคอยช่วยงาน เมื่อเขาทำบุญอะไรมา ก็จะเอาบุญมาฝากผู้ส่งเคสและคนรู้จัก ให้ได้อนุโมทนาบุญในบุญที่เขาได้ทำทุกครั้ง

แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น วันหนึ่งลูกชายต้องนำของไปส่งลูกค้าแถวฝั่งธน ขณะกำลังข้ามถนนแถววงเวียนใหญ่ ก็มีรถยนต์วิ่งมาชนด้วยความเร็ว ผู้เห็นเหตุการณ์นำส่งโรงพยาบาลแต่ก็ไม่สามารถรักษาชีวิตเขาไว้ได้ ลูกชายจากไปเมื่อวันจันทร์ที่ 15 ธันวาคม 2546 อายุได้ 34 ปีเศษ

คนแถวนั้นบอกว่า บริเวณที่ลูกชายถูกรถชนมีอุบัติเหตุและคนเสียชีวิตบ่อย พ่อของลูกชายเชื่อว่าน่าจะมีวิญญาณมาเอาตัวลูกชายไปอยู่แทน ท่านจึงนิมนต์พระมาทำพิธีอัญเชิญวิญญาณ เพื่อให้วิญญาณของลูกชายไปเกิด ไม่ต้องวนเวียนอยู่แถวนั้น

หลังจากลูกชายเสียชีวิต พระพี่ชายได้นั่งสมาธิแผ่เมตตาให้น้องชาย ช่วงกำลังเคลิ้มจะหลับ ท่านก็ฝันเห็นน้องชายมานั่งร้องไห้ เขย่าเท้าเรียกชื่อในฝัน พระพี่ชายถามว่าสบายดีไหม และบอกว่าอย่าเป็นห่วงทางบ้าน เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดแล้ว สักพักน้องชายก็บอกว่าต้องไปแล้ว ได้รับอนุญาตให้มาได้แค่ 1 นาที ต้องไปแล้ว พอครบ 1 นาที น้องชายก็หายไป นี่เป็นความฝัน

หลังจากนั้น พระพี่ชายก็พูดคุยดังๆ ในบ้านเหมือนมีน้องชายอยู่ด้วยว่า ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องเสียใจ คนเราต้องตายทุกคน เราทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว ให้ไปดี ให้ไปสร้างบารมีต่อ ให้ไปอยู่กับหลวงปู่วัดปากน้ำ ไปอยู่กับคุณยายอาจารย์ ไปอยู่ดุสิตรับใช้ครูบาอาจารย์ หลวงพี่จะทำบุญไปให้ทุกวัน จะส่วนบุญส่วนกุศลให้ทุกวัน ถ้าน้องชายรับรู้ให้มาแสดงปาฏิหาริย์ให้เห็นด้วย พระพี่ชายจึงจ้องไปที่รูปถ่ายของน้องชายที่นำมาจากงานศพ ปรากฏว่า ดวงตาของน้องชายในรูปหลับตา แล้วกลิ้งไปกลิ้งมา เหมือนจะรับรู้ในคำพูดของพระพี่ชาย