EP.617 ผีฟ้า

ผู้ส่งเคสท่านนี้ มีฉายาว่า ผี ฟ้า ปาร์ตี้ ท่านเป็นผู้ทำบุญ อยู่ที่อำเภอเซกา จังหวัดหนองคาย ในอดีตท่านเคยเป็นนักเรียนโรงเรียนฝันในฝันวิทยาผ่านอินเทอร์เน็ต ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้จานดาวธรรมในเวลาต่อมา บ้านของท่านถือเป็นสถานที่แห่งแรกในการปฏิบัติธรรมของชาวเซกาเลยทีเดียว ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวเกษตรกร และได้ส่งเรื่องราวชีวิตของท่านและครอบครัวเพื่อขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ช่วยฝันเรื่องราวให้กระจ่าง เจ้าค่ะ

ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสเต็มไปด้วยเหตุการณ์ที่น่าตกใจ ก่อนอายุครบ 1 ปี ท่านถูกพี่สาวคนติดกัน ซึ่งอายุเกือบ 3 ขวบ ใช้มีดอีโต้ฟันเข้าที่ใบหน้าจนจมูกเกือบขาด เมื่ออายุได้ 4 ปี ท่านล้มใส่จอบที่ใหม่และคมมาก ทำให้ทรวงอกด้านขวาเป็นแผลลึกจนมองเห็นปอด และเมื่ออายุ 6 ขวบ ท่านก็ถูกพี่สาวคนเดิมใช้เสียมสับเข้าที่เท้าด้านขวา เป็นแผลใหญ่และลึกมาก แม้จะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงถึงสามครั้ง แต่ท่านก็ไม่เคยไปโรงพยาบาลเลย เพราะบิดาซึ่งเป็นหมอยาและหมอมนต์ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับท่าน โดยใช้มนต์คาถาเป่า ผู้ส่งเคสจำเหตุการณ์ต่างๆ ได้ แต่จำความเจ็บปวดไม่ได้

ตั้งแต่เข้าเรียนชั้น ป.1 ผู้ส่งเคสก็มีความรู้สึกว่าอาชีพชาวนาของบิดามารดาลำบาก และไม่ใช่เส้นทางชีวิตของท่าน ท่านตั้งใจว่าเมื่อเติบโตขึ้นจะต้องเป็นครูให้ได้ เพราะอยากเป็นแสงสว่างให้กับทุกคนในโลก ท่านมองว่าอาชีพครูคืออาชีพของพระโพธิสัตว์ สืบสายบุญมาจากพระบรมครู และเป็นผู้ขจัดความมืดบอดในดวงใจของมนุษยชาติ และในที่สุดท่านก็ได้เป็นครูสมดังใจคิด

ผู้ส่งเคสเริ่มทำงานรับราชการครูในปี พ.ศ. 2523 ปลายปีเดียวกันนั้นเอง ท่านก็ได้พบรักกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งทำงานเป็นเจ้าหน้าที่การเงินอยู่ที่โรงพยาบาลในอำเภอเดียวกัน ช่วงที่คบกันใหม่ๆ เขาตามใจผู้ส่งเคสทุกอย่าง พูดจาไพเราะ นิสัยดี ตั้งใจทำงาน ไม่เที่ยวกลางคืน และไม่ดื่มสุรา ด้วยความที่เห็นว่าเป็นคนดี ท่านจึงตัดสินใจแต่งงานกับเขาหลังจากคบกันได้ 6 เดือน ขณะนั้นทั้งคู่มีอายุเท่ากันคือ 22 ปี

ปลายปี พ.ศ. 2525 ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน พอเข้าสู่ปี พ.ศ. 2526 สามีก็เริ่มดื่มเหล้า แต่ก็ยังไม่มากนัก เมื่อมีบุตรสาวคนที่สองในปี พ.ศ. 2527 สามีก็เริ่มดื่มหนักขึ้น บางวันไม่กลับบ้าน หายไป 2-3 วัน ที่ทำงานก็เริ่มมีปัญหา มีหนี้สินรุงรัง นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไปเพราะฤทธิ์เหล้า บางครั้งเมื่อเขาเมามา ผู้ส่งเคสทำเฉยไม่พูดด้วย เขาก็ใช้มีดปลายแหลมมาขู่ พูดว่า คนพูดด้วยไม่มีหูหรือไง แล้วเอามีดสับลงไปที่โต๊ะเพื่อให้ผู้ส่งเคสกลัว บางครั้งก็ชกต่อยจนหน้าปัง และทำลายข้าวของ เช่น ประตู หน้าต่างจนพัง พอหายเมา เขาก็จะกลับมาซ่อมแซมส่วนที่ทำลาย มีครั้งหนึ่ง สามีเตรียมตัวจะไปเที่ยวหลังเลิกงาน ผู้ส่งเคสเข้าไปห้ามและยืนขวางตรงบันไดบ้าน เขาก็เตะผู้ส่งเคสกลิ้งตกบันไดลงไปเลย ผู้ส่งเคสต้องค่อยๆ คลานขึ้นบ้านด้วยความงงงวย ไม่คิดว่าสามีจะกล้าทำถึงขนาดนี้

เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ ผู้ส่งเคสก็คิดหนัก คิดถึงอนาคตของบุตรสาวทั้งสองคน ในที่สุดท่านจึงตัดสินใจเลิกกับสามีอย่างเด็ดขาดในปี พ.ศ. 2529 และขอเลี้ยงดูบุตรสาวทั้งสองคนด้วยตัวเอง โดยไม่ขอค่าเลี้ยงดูจากสามีเลย เพราะกลัวว่าเขาจะขอแบ่งบุตรไปเลี้ยง ท่านไม่ต้องการให้บุตรทั้งสองแยกจากกัน และเชื่อว่าคนที่ยังดื่มสุราอยู่คงเลี้ยงลูกได้ไม่ดี สามีก็ยินยอมยกบุตรสาวทั้งสองคนให้กับผู้ส่งเคส หลังเลิกรากันแล้ว ผู้ส่งเคสก็ได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกาย และได้พาบุตรสาวทั้งสองเข้าวัดด้วย ส่วนสามี หลังจากเลิกกับผู้ส่งเคสแล้ว เขายิ่งดื่มหนักขึ้น ในที่สุดก็ถูกออกจากงาน เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งหน้าที่การงานและครอบครัว ตั้งแต่แยกทางกัน เขาไม่เคยติดต่อและช่วยเหลืออะไรผู้ส่งเคสเลย ราวกับตายจากกันไปแล้ว ชีวิตของเขาทุกอย่างพังหมดเพราะความเมา

ส่วนเรื่องราวของบิดาของผู้ส่งเคส ท่านเกิดในสังคมเกษตรกรที่มีฐานะพอสมควร เมื่อท่านเกิดได้ 1 ปี ย่าก็คลอดบุตรอีกคน และปู่กับย่าก็แยกทางกัน ย่ายกบุตรคนเล็กให้คนอื่นเลี้ยง ส่วนบิดาของผู้ส่งเคสอยู่กับปู่ เมื่ออายุ 5-6 ขวบ บิดาเริ่มทำงานหนัก เพราะบ้านของทวดไม่ค่อยมีแรงงาน ทวดไม่ให้ท่านเรียนหนังสือ แต่ให้อยู่บ้านและออกไปเลี้ยงวัว ควายประมาณ 20-30 ตัว ซึ่งเป็นงานหนักมากสำหรับเด็กวัยนั้น เมื่ออายุได้ 10 ปี บิดาขออนุญาตทวดไปบวชเณร ท่านขี่ควายเข้าวัดไปบวชและบวชอยู่ถึง 7 ปี จนอายุได้ 17 ปีจึงลาสิกขา อายุ 19 ปี ท่านมาแต่งงานกับมารดาของผู้ส่งเคส บิดามารดามีฐานะยากจนมากเพราะไม่มีมรดก ต้องทำงานสร้างฐานะด้วยตนเอง บางครั้งไม่มีข้าวกิน ต้องเอากล้วย อ้อย ไปแลกข้าว หรือขอข้าวก้นบาตรพระมากิน บิดาจึงขยันขันแข็งเพื่อสร้างฐานะ และมีฐานะดีขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถส่งบุตรเรียนหนังสือได้ทุกคน บิดามารดามีบุตรด้วยกันถึง 12 คน เสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก 2 คน อีกคนเสียชีวิตหลังแต่งงานและมีลูกแล้ว เพราะถูกรถชน ปัจจุบันยังเหลือ 9 คน

ในปี พ.ศ. 2537 บิดาของผู้ส่งเคสได้มาหล่อทองคำหลวงปู่วัดปากน้ำ ท่านมาถวายทองคำด้วยความศรัทธามากถึงกับถอดแหวนถวาย ท่านได้มาร่วมงานต่อเสาเข็มมหาวิหารหลวงปู่ด้วย แต่หลังจากที่วัดมีเรื่อง บิดามารดาก็ไม่เข้าใจวัด และยังไม่ยอมมาวัดอีก

ในปี พ.ศ. 2539 บิดาป่วยหนักต้องเข้าโรงพยาบาลผ่าตัดนิ่ว ท่านอยู่ในห้องผ่าตัดนานกว่า 8 ชั่วโมงก็ยังไม่ฟื้น หมอให้ญาติทำใจว่าอาจเสียชีวิต พี่สาวโทรบอกให้ผู้ส่งเคสรีบไปโรงพยาบาล เมื่อได้ข่าว ผู้ส่งเคสเข้าห้องพระ นั่งสมาธิ นึกถึงบุญที่สร้างองค์พระสลักชื่อบิดา ขอให้มาช่วยต่อชีวิต ไม่นาน พี่สาวก็โทรมาบอกว่าบิดาฟื้นแล้ว แต่ท่านควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ทำลายเครื่องมือแพทย์เสียหาย เจ้าหน้าที่จึงมัดท่านติดกับเตียงผู้ป่วย มัดขาและลำตัวไว้แน่นมาก แต่มือมัดไม่ค่อยแน่นพอขยับได้ บิดาพูดว่า โจรมาจับกูมัดไว้ กูจะจัดการกับมัน ลูกๆ เห็นแล้วก็กลัว เพราะบิดาตาขวางและดุร้ายมาก ผู้ส่งเคสต้องข่มความกลัว เดินเข้าไปใกล้บิดา แล้วเอาภาพองค์พระให้ท่านดู พูดว่า หนูทำบุญสร้างพระให้พ่อ ให้พ่อนึกถึงองค์พระนี้ไว้ บิดามองภาพองค์พระแล้วสายตาอ่อนลง พยายามยกมือที่ถูกมัดขึ้นเหนือหัว ปากก็สาธุ ผู้ส่งเคสพูดต่อว่า ให้พ่อนึกถึงบุญแล้วพ่อจะหายเร็วขึ้น บิดาพยักหน้าและนิ่งมองดูภาพองค์พระ ไม่ดิ้นรนเหมือนเดิม มีอาการสงบขึ้น ไม่นาน อาการของบิดาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนครบ 1 เดือนท่านก็กลับบ้านได้

อยู่ต่อมาอีก 4 ปี บิดาก็เริ่มล้มป่วยอีกครั้ง เป็นโรคเกี่ยวกับไต มีแต่อาการทรงกับไม่ดีขึ้นเลย หมอบอกให้ลูกๆ ทำใจเพราะบิดาแก่แล้ว ตอนที่ท่านป่วยหนัก ท่านพูดว่า ชีวิตของท่านลำบากมามาก ตอนเด็กๆ ก็เป็นกำพร้า ทำงานหนักเหมือนคนรับใช้ ตอนไปเป็นทหารก็ลำบากเพราะเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ต้องฝึกหนักและทำงานหนัก แต่ความลำบากทั้งหมดนั้นไม่ทุกข์มากเท่าตอนป่วยอยู่บนเตียงที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ ผู้ส่งเคสสงสารบิดาจนน้ำตาซึม และนึกถึงคำสอนของคุณครูไม่ใหญ่ที่ว่า เมื่อป่วยหนัก ช่วยตัวเองไม่ได้ ก็ต้องนอนอยู่บนเตียงเหมือนถูกบุรุษ 10 คนจับตรึงไว้ ดังนั้นเมื่อยังมีกำลังอยู่ก็ให้รีบสั่งสมบุญไว้ให้มากๆ ก่อนที่จะไม่มีแรง ในที่สุด บิดาของผู้ส่งเคสก็เสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2543 รวมอายุได้ 77 ปี

มารดาของผู้ส่งเคส เกิดในครอบครัวเกษตรกรที่ยากจนมาก เกิดมาได้ประมาณ 1 ปี คุณตา (บิดาของแม่) ก็เสียชีวิต ทำให้มารดาเป็นกำพร้า มารดามีน้องสาว 1 คน และพี่ชายต่างบิดา 1 คน เมื่อมารดาอายุ 9 ปี ก็ไม่สบาย เป็นแผลเน่าเปื่อยทั้งตัว ชาวบ้านเรียกว่า โรคขี้โม่ โรคนี้ทำให้ผิวหนังน่าเกลียดมาก กินยา ทายยาอะไรก็ไม่หาย เป็นอยู่อย่างนี้ประมาณ 1 ปี พี่ชายต่างบิดาของมารดาไปทำงานในเมือง ได้เงินเดือนละ 5 บาท ซึ่งพอกับค่ายาเม็ดละ 5 บาทที่ใช้รักษา ทำให้มารดาเริ่มหายป่วย

พอเริ่มโตเป็นสาว อายุ 14 ปี มารดาของผู้ส่งเคสก็ถูกสิ่งที่ชาวบ้านเรียกว่า ผีฟ้า สิง เมื่อถูกผีฟ้าสิง มารดาจะไม่รู้สึกตัว หมดสติไปเลย ต้องไปหาหมอผีฟ้าเพื่อเอาออก หมอผีฟ้าจะใช้กลอนรำเชิญผีฟ้าออก มีข้อความว่า ให้ลุกกินปลา หากินข้าว ให้หายให้เซาเด้อ เมื่อผีฟ้าได้ฟังก็จะออกจากร่างมารดา มารดาถูกผีฟ้ารบกวนเข้าสิงอยู่จนถึงอายุ 30 ปีจึงหาย ปีหนึ่งจะสิงประมาณ 2-3 ครั้ง มารดาหายขาดได้เพราะเลิกนับถือผี หันมานับถือพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มารดาก็ชอบทำบุญใส่บาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิมาจนถึงปัจจุบัน ปัจจุบันมารดามีอายุ 78 ปี