EP.428 หนูถูกตราหน้าว่าฆ่าพ่อ

สรุปเนื้อหา

กราบ คุณครูไม่ใหญ่ ที่เคารพยิ่ง

ผู้ส่งเคส เป็น นักบุญทักษิณ อาศัยอยู่ทางใต้สุดของประเทศไทย คือ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา ได้เล่าเรื่องราวชีวิตจริงของตนเองตั้งแต่ก่อนเข้าวัด จนกระทั่งได้มาพบทางสว่างเมื่อได้รู้จัก คุณครูไม่ใหญ่ และฟังคำเทศน์สอน ทำให้เข้าใจความจริงของชีวิตมากขึ้น

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ผู้ส่งเคส ยังเป็นเด็ก อายุ 13 ปี เหตุการณ์ที่พลิกผันชีวิตคือ มีกลุ่มโจรบุกเข้าปล้นบ้าน โจรคนหนึ่งพยายามดึงสร้อยคอทองคำจากคอของ ผู้ส่งเคส พ่อของผู้ส่งเคสพยายามลุกขึ้นห้ามโจร ทำให้โจรยิงพ่อเสียชีวิตต่อหน้าต่อตา ผู้ส่งเคส พี่น้อง และแม่

หลังจากเหตุการณ์นั้น แม่แท้ๆ ก็เกลียด ผู้ส่งเคส และตราหน้ามาตลอดชีวิตว่า เป็นคนฆ่าพ่อ ด้วยความที่ยังเป็นเด็กอายุเพียง 13 ปี การสูญเสียพ่อสุดที่รักต่อหน้าต่อตาก็ทำให้ทุกข์ใจแทบขาดใจอยู่แล้ว เมื่อยังต้องมาเจอความเกลียดชังจากแม่แท้ๆ อีก ผู้ส่งเคสจึงพยายามหาทางพ้นทุกข์ด้วยการกินยาฆ่าตัวตาย โดยกินยานอนหลับและยาเบื่อหนู เพราะรู้สึกเบื่อหน่ายโลกนี้แล้ว แต่โชคดีที่มีคนไปพบเข้าและส่งไปล้างท้อง ช่วยชีวิตไว้ได้ทัน

หลังจากพ่อเสียชีวิต บ้านก็เหมือนแพแตก จากที่เคยมีฐานะก็จนลง พี่สาวต้องทยอยแต่งงานออกไป เพราะแม่ไม่สามารถเลี้ยงดูได้ ผู้ส่งเคส ติดตามไปอยู่กับพี่สาวคนโต และสำนึกได้ว่าไม่ควรอยู่ให้พี่สาวเลี้ยงดูเพียงอย่างเดียว จึงออกไปรับจ้างทำงานบ้าน

เมื่ออายุได้ 15 ปี ผู้ส่งเคส ได้พบกับ คุณพ่อบ้าน ซึ่งเป็นตำรวจหนุ่ม แม้จะอายุยังน้อย แต่ก็ตัดสินใจแต่งงานกับเขา และตั้งใจจะฝากชีวิตไว้กับเขาเพียงคนเดียว หวังว่าชีวิตหลังแต่งงานจะราบรื่นเหมือนที่พี่สาวได้แต่งออกไป

แต่ชีวิตหลังแต่งงานไม่ได้เป็นไปตามที่คาดหวัง คุณพ่อบ้านชอบสังสรรค์และดื่มเหล้าเป็นประจำ พอเมากลับบ้านมาก็มักจะทะเลาะตบตีกับ ผู้ส่งเคส เสมอ บางครั้งรุนแรงถึงขั้นเลือดตกยางออก ผู้ส่งเคส ต้องทนอยู่กับสามีขี้เมาเช่นนี้ จนกระทั่งตั้งครรภ์ลูกคนแรก ก็เริ่มมีความหวังว่าเมื่อเขามีลูกแล้วอาจจะคิดได้และกลับตัวเป็นพ่อที่ดี แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง มีลูกต่อมาอีกก็ยังคงคาดหวังเช่นเดิม แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น จนมีลูกถึงคนที่ 4 คุณพ่อบ้านจึงเริ่มคิดได้

หลังจากนั้น คุณพ่อบ้าน ก็เลิกดื่มเหล้าไปเลย ทำให้ฐานะครอบครัวมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ ผู้ส่งเคส จึงเหมือนได้สามีคนใหม่ ครอบครัวมีความสุขราบรื่นมาตลอดจนกระทั่งลูกๆ เติบโต

แต่ในปัจจุบัน คุณพ่อบ้าน อายุ 62 ปีแล้ว เขากลับเปลี่ยนไปมาก มีอาการหงุดหงิด ฉุนเฉียวง่าย ใครทำอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด ลูกสาวคนที่ 2 วิเคราะห์ว่าพ่อกำลังเข้าสู่ภาวะวัยทอง และบอกให้ทุกคนในครอบครัวอดทน

ผู้ส่งเคส เคยคิดเองว่าสาเหตุที่คุณพ่อบ้านเป็นเช่นนี้ อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยบวชเรียนมาก่อน สาเหตุที่คุณพ่อบ้านไม่ได้บวชนั้นน่าสนใจ คือในวัยเด็กขณะที่เขาป่วยหนักเกือบเสียชีวิต คุณแม่ของเขาซึ่งนั่งเฝ้าไข้อยู่ จู่ๆ ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินถือกระดาษตรงเข้ามาแล้วก็หายตัวไปต่อหน้าต่อตา คุณแม่ของเขามตกใจมาก คิดว่าเป็นยมทูตจะมาเอาชีวิตลูกชายไป จึงร้องขอชีวิตลูกไว้ โดยอธิษฐานว่าอย่าเพิ่งเอาชีวิตไปเลย ขอให้เขาได้บวชเรียนเสียก่อนค่อยเอาไป

ด้วยเหตุนี้เอง คุณพ่อบ้าน จึงคิดว่าตนเองบวชไม่ได้ กลัวว่าบวชแล้วจะต้องชดใช้ชีวิตตามที่แม่เคยพูดไว้ แต่ ผู้ส่งเคส อยากให้เขาบวช เพราะคิดว่าบวชแล้วอารมณ์น่าจะเยือกเย็นลงบ้าง

ผู้ส่งเคส เล่าถึงลูกชายคนโต ตอนอายุ 3 ขวบครึ่ง ลุง ซึ่งเป็นพี่ชายของสามี มาตามตื้อขอไปเป็นลูกบุญธรรม ลุงก็เลี้ยงดูแบบคุณชาย ตามใจทุกอย่าง ชีวิตในวัยเด็กจึงค่อนข้างสบายกว่าพี่น้องคนอื่นๆ ตอนเด็กมีนิสัยดี แต่ต่อมาเสียคนตามเพื่อนจนเรียนไม่จบ เขาบ่นด้วยความน้อยใจเสมอว่า ถ้าได้อยู่กับพ่อแม่คงไม่เป็นอย่างนี้ ตอนนี้ชีวิตลำบาก เพราะครอบครัวของลุงก็ไม่มีสมบัติอะไร

ลูกชายคนที่ 3 ของ ผู้ส่งเคส ชอบเลี้ยงสัตว์ โดยเฉพาะนก เลี้ยงนกหลายชนิดที่ได้รางวัลจากการแข่งขันนกหลายครั้ง แต่เมื่อคราวบวชธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกาย เขาไม่สามารถบวชได้ตลอดโครงการ เพราะเป็นโรคปอดรั่ว จึงต้องลาสิกขาออกมาก่อนด้วยน้ำตานองหน้า ปัจจุบันก็ยังคงเลี้ยงนกอยู่

ลูกสาวคนที่ 2 เป็นผู้ที่นำพา ผู้ส่งเคส มาพบวัดพระธรรมกาย ในปี พ.ศ. 2540 เมื่อเข้ามหาวิทยาลัยได้ เธอก็เข้าชมรมพุทธ และชักชวน ผู้ส่งเคส ให้มารู้จักหมู่คณะวัดพระธรรมกาย ปัจจุบันลูกสาวเป็นเจ้าหน้าที่ช่วยงานอยู่ที่วัดพระธรรมกาย แม้ ผู้ส่งเคส จะเข้าวัดแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีความอาลัยลูกสาวอยู่ ผู้ส่งเคส กล่าวว่า การถวายลูกสาวคนนี้ให้มาเป็นกำลังช่วยงานพระศาสนาในครั้งนี้ เป็นการตัดใจที่ยิ่งใหญ่มาก หากถามว่าทำบุญอะไรแล้วปลื้มที่สุด ก็จะตอบด้วยความสัตย์จริงว่า ได้ถวายลูกสาวไว้ช่วยงานพระศาสนา แสดงให้เห็นว่า ผู้ส่งเคส รักลูกสาวคนนี้มาก