EP.359 ฝันว่าสำเร็จทั้งคณะ

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ลูกเป็นผู้ำนำบุญและผู้นำรถภาค นครหลวง 7 ตั้งแต่ต้นปี 2544 ครับ ลูกเริ่มเข้ามาวัดประมาณ 3 ปีหลังจากหลานชายเสียชีวิตในปี 2529 ลูกมาวัดเป็นประจำ สม่ำเสมอ ทำบุญทุกบุญ รักบุญมาก รักการปฏิบัติธรรม ชอบไปนั่งสมาธิที่บ้านกัลยาณมิตรและศูนย์ปฏิบัติธรรมอยู่เสมอ ลูกมาวัดไม่เฉพาะวันอาทิตย์ แต่มาฟัง สวดทุกวันพฤหัสบดี และลงไปช่วยทำความสะอาดสภาธรรมกายสากลกับเพื่อนๆ เช่น ขัดเสา กวาดหยากไย่ด้วย

เมื่อต้นปี 2544 ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นผู้นำบุญและผู้นำรถภาค นครหลวง 7 ได้พบกับสาธุชนท่านหนึ่งที่ผู้นำบุญอีกท่านพามาขึ้นรถที่จุดออกรถที่ลูกรับผิดชอบ สาธุชนท่านนี้เป็นคนค่อนข้างเฉยๆ แต่จะพูดคุยเฉพาะกับคนที่สนิท เธอเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังว่า เธอมีพี่สาว 2 คน พี่ชาย 1 คน และมีคุณแม่ที่พิการเดินไม่ได้ ต้องนั่งรถเข็น ทุกเช้า เธอมีหน้าที่พาคุณแม่ไปใส่บาตรหน้าบ้านและคอยปรนนิบัติคุณแม่ เธอเป็นลูกที่คุณแม่รักและเป็นห่วงมากกว่าพี่ๆ

เธอมาวัดเป็นประจำสม่ำเสมอ ทำบุญทุกบุญ เป็นคนรักบุญมาก และรักการปฏิบัติธรรม เธอชอบไปนั่งสมาธิที่บ้านกัลยาณมิตรและศูนย์ปฏิบัติธรรมบ่อยๆ นอกจากวันอาทิตย์ เธอก็มาวัดในวันธรรมดาด้วย เช่น ทุกวันพฤหัสบดีในปี 2544 ก่อนที่คุณยายจะละสังขาร เธอจะมาฟัง สวดเป็นประจำ หลังจากฟัง สวดเสร็จ เธอก็จะตามเพื่อนๆ ลงไปที่ชั้น 1 ของสภาธรรมกายสากล เพื่อช่วยกันทำความสะอาด เช่น ขัดเสา หรือกวาดหยากไย่บนเพดาน

หลังจากมาวัดได้ประมาณ 4-5 เดือน เธอมีโอกาสได้ไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์พร้อมกับเพื่อนๆ อีกหลายคน แต่ขณะที่อยู่ที่พนาวัฒน์ เธอมีอาการเปลี่ยนไป คือขรึมลง ไม่ค่อยพูดจา และพยายามหลบหน้าเพื่อนๆ ในกลุ่มเดียวกัน เมื่อลงมาจากพนาวัฒน์ ผู้ส่งเคสได้ถามเธอว่าทำไมถึงแยกไปอยู่คนเดียว เพื่อนๆ ที่ไปด้วยกันเป็นห่วง เธอตอบว่า เวลาอยู่ใกล้คนที่ถือศีล 8 เธอจะได้กลิ่นหอม แต่ตอนไปอยู่ที่พนาวัฒน์ซึ่งมีคนถือศีล 8 เป็นร้อยคน แทนที่จะหอมกลับแสบจมูกจนทนไม่ไหว เธอไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง เพราะกลัวว่าจะไม่มีใครเข้าใจ จึงเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว แต่หลังจากกลับจากพนาวัฒน์ไม่นาน อาการแปลกๆ ของเธอก็หายไป กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม และยังคงมาทำบุญที่วัดสม่ำเสมอ

แต่แล้ว หลังจากงานสลายร่างคุณยายผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน เช้าวันหนึ่งพวกเราก็ได้รับข่าวที่น่าตกใจมาก คือ เธอได้กระโดดน้ำเสียชีวิตที่คลองหลังบ้านตอนกลางดึก

เคสต่อมาคือหลานชายของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกของคุณอา ตอนเป็นวัยรุ่น อายุ 19 ปี เพื่อนของหลานชายขับรถสามล้อรับจ้างมารับเขาพร้อมเพื่อนอีก 3 คน รวมเป็น 5 คน ออกไปขับรถเล่นตามประสาวัยรุ่นตั้งแต่ตอนเย็น พวกเขาขับรถจากวงเวียนใหญ่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งกลางดึก ถึงบริเวณด่านชั่งมหาชัย รถสามล้อของพวกเขาก็ถูกรถหกล้อบรรทุกผลไม้ชน คนขับรถหกล้อได้นำร่างของหลานชายและเพื่อนๆ มาวางเรียงกันบนถนน แล้วขับรถทับซ้ำจนเสียชีวิตทั้งหมด ก่อนจะหลบหนีไป

เคสสุดท้ายคือน้องชายคนสุดท้องของผู้ส่งเคส ตอนคลอดออกมามีร่างกายปกติ เมื่ออายุได้ 2-3 เดือน ก็มีอาการท้องเสียและเป็นไข้ คุณแม่พาไปพบหมอฉีดยาก็ยังไม่หาย ต่อมาก็มีขี้ตาไหลออกมาเป็นก้อนใหญ่ๆ ทั้งซ้ายขวา ศีรษะก็เริ่มใหญ่ขึ้นและนิ่ม คุณแม่จึงพาไปรักษาที่บ้านคนทรงทุกอาทิตย์ อาการก็ดีขึ้น ศีรษะหยุดโตและหายจากอาการนิ่ม แต่เมื่อโตขึ้น ร่างกายช่วงล่างก็ผิดปกติ เวลา ยืน เดิน ส้นเท้าจะไม่แตะพื้น เมื่อเดินจะเซไปเซมา ต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง

ผู้ส่งเคสมีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านี้ จึงได้ส่งเรื่องมาถาม คุณครูไม่ใหญ่ ครับ