EP.793 เขาว่าผมปากเหมือน

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา พันธุ์จิ๋ว เข้าวัดตั้งแต่อายุ 4 ขวบ ปัจจุบันอายุ 13 ปีแล้ว เขายอมรับว่าเป็นเด็กดื้อ แต่ถือว่าเป็นเด็กดี เพราะยังใส่บาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิ และมาวัดทุกวันอาทิตย์แทบไม่เคยขาดมา 8 ปี ผู้ส่งเคสเคยบวชสามเณรมาแล้ว 4 ครั้ง ครั้งแรกตอนอายุ 7 ขวบ รุ่นฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ สาเหตุที่อยากบวชครั้งแรกเพราะอยากนั่งบนมหาธรรมกายเจดีย์ คิดว่าแค่เท้าได้เหยียบขึ้นไปบนเจดีย์ก็คุ้มแล้ว การบวชครั้งนั้นทำให้เขานั่งสมาธิได้ดีมาก เห็นองค์พระขนาดใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้มีความสุขมาก ด้วยเหตุนี้จึงเป็นแรงจูงใจให้มาวัดทุกวันอาทิตย์ เพราะรู้ว่าวิชาธรรมกายที่คุณครูไม่ใหญ่สอนเป็นของจริง

เรื่องราวเริ่มต้นจากผู้ส่งเคสซึ่งเป็นเด็กนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เล่าถึงตัวเขาเองว่าเป็นเด็กดื้อ แต่ก็เป็นเด็กดีที่เข้าวัดตั้งแต่อายุ 4 ขวบจนตอนนี้อายุ 13 ปีแล้ว เขายอมรับว่ามีข้อเสียคือเป็นคน ปากจัด หรือ ปากตลาด จนบางคนเรียกว่า ปากปีจอ ซึ่งเป็นปีเกิดของเขา เขาเองก็กังวลว่าถ้าโตขึ้นแล้วปากยังเป็นแบบนี้ จะไม่มีสาวที่ไหนสนใจ จึงอยากหาวิธีแก้ไข แม้จะมีข้อเสียเรื่องปาก แต่เขาก็มีข้อดีคือใส่บาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิเป็นประจำ และมาวัดทุกวันอาทิตย์แทบไม่เคยขาดตลอด 8 ปี เคยบวชสามเณรมาแล้ว 4 ครั้ง การบวชครั้งแรกเมื่ออายุ 7 ขวบเป็นสามเณรรุ่นฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ แม้ตอนแรกจะอายุไม่ถึงเกณฑ์แต่ก็พยายามอ้อนวอนและใช้เส้นนิดๆ จนได้บวช เป็นสามเณรที่เด็กที่สุดในโครงการ แรงจูงใจในการบวชคืออยากนั่งบนมหาธรรมกายเจดีย์ และในการบวชครั้งนั้นเองที่เขานั่งสมาธิได้ดีมาก เห็นองค์พระขนาดใหญ่ ทำให้มีความสุขและเชื่อมั่นในวิชาธรรมกาย

ผู้ส่งเคสมีพี่ชายอายุ 21 ปี อายุห่างกันเกือบ 8 ปี แม่เคยเล่าว่าเกือบไม่ได้มีเขา เพราะตอนท้องพี่ชายแม่แพ้ท้องทรมานมาก อาเจียนตลอด 9 เดือน ทำให้ไม่อยากมีลูกอีก แต่เมื่อท้องผู้ส่งเคส แม่ก็แพ้ท้อง 9 เดือนเหมือนกัน พ่อของผู้ส่งเคสเป็นวิศวกร เรียนเก่ง ทำงานเก่ง รักครอบครัว แต่ชอบดื่มเหล้าและสูบบุหรี่บ้าง พ่อเสียชีวิตเมื่อ 17 มีนาคม 2541 ตอนผู้ส่งเคสอายุ 5 ขวบ พ่อใจดีมากตามใจทุกอย่าง ต่างกับแม่ที่มักจะขัดใจบ่อยๆ แม่เล่าว่าพ่อสุขภาพแข็งแรง ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ไม่เคยป่วยเลย จนบริษัทประกันลดเบี้ยประกันให้ในปี 2539 พ่อก็เริ่มมีอาการไอผิดปกติ หมอวินิจฉัยว่าเป็นฝีที่ปอด แต่อาการไม่ดีขึ้น เมื่อไปพบอีกครั้งจึงรู้ว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย จะมีชีวิตอยู่ได้อีก 6 เดือน

กลางปี 2540 ระหว่างพาพ่อมารักษาตัว แม่เห็นป้ายเชิญชวนสร้างองค์พระประจำตัว และสะดุดใจคำว่า คุณสร้างองค์พระประจำตัวแล้วหรือยัง แม่จึงชวนพ่อมาวัดเพื่อสร้างองค์พระประจำตัว แม่รู้สึกว่าวัดธรรมกายเป็นแหล่งที่พ่อจะได้กอบโกยบุญมากที่สุดในช่วงสุดท้ายของชีวิต วันนั้นพ่อได้สร้างพระประจำตัว 4 องค์ คือให้พ่อ แม่ ผู้ส่งเคส และพี่ชาย ครอบครัวโชคดีที่ได้พบกัลยาณมิตรที่ดี ทำให้ได้ทำบุญทุกบุญอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการสร้างพระประจำตัวให้ปู่ ย่า ตา ยาย ญาติพี่น้อง รวมแล้วประมาณ 200 องค์ ปลายปี 2540 พ่อเริ่มมีอาการชักจากมะเร็งลุกลามไปสมอง พ่อแพ้ยากันชัก ผิวไหม้เหมือนถูกไฟเผา พ่อต้องรักษาด้วยวิธีอื่น ขณะพักรักษาตัวพ่อฟังธรรมะตลอดแต่ไม่ชอบนั่งสมาธิ หมอบอกว่าพ่อโชคดีที่อาการไม่ทรมานเหมือนคนอื่น มีสติดี กำลังใจดี บุญใหญ่ก้อนสุดท้ายก่อนเสียชีวิตคือสร้างองค์พระธรรมกายประดิษฐานบนโดมของมหาธรรมกายเจดีย์ 1 องค์ ถวายกับคุณครูไม่ใหญ่ด้วยมือพ่อเอง ผู้ส่งเคสปิติใจมาก

ยายของผู้ส่งเคสก็เข้าวัด รู้จักวัด ชอบทำบุญ แต่ชอบเล่นไพ่เป็นประจำ แม่พยายามขอให้เลิก แต่ยายยอมหยุดเฉพาะช่วงเข้าพรรษา แถมให้เหตุผลว่าคนแก่ต้องเล่นไพ่บ้าง ไม่งั้นจะขี้หลงขี้ลืม แม่ผู้ส่งเคสเหมือนตำรวจ ทุกคนในบ้านกลัวแม่มาก แม่ห้ามทุกคนเล่นไพ่ แต่ยายก็มีเทคนิคแอบเล่นตอนแม่ไปทำธุระข้างนอก โดยให้สาวใช้ดูต้นทาง ถ้าแม่กลับมาสาวใช้จะรีบไปบอกยายก่อนเปิดประตู บางทีแม่ก็จับได้เพราะสาวใช้ลืมไปบอกยายก่อน ทำให้วงแตกเหมือนหนีตำรวจ นอกจากยาย ยังมีน้าสาวอีก 2 คนและแม่บ้านอีก 1 คนเป็นผู้สมทบในวงไพ่

ยายทวดซึ่งเป็นแม่ของยาย อายุ 95 ปี หลังตรง เดินได้โดยไม่ต้องใช้ไม้เท้า แข็งแรง อารมณ์ดี ใจดี เป็นคนขยันมาก ชอบดูดาวธรรม สวดมนต์ และใส่บาตรแทบทุกวัน โดยยาย (คนชอบเล่นไพ่) เป็นคนทำกับข้าวให้ยายทวดใส่บาตร แต่ยายไม่ยอมออกมาใส่บาตรด้วย ผู้ส่งเคสรักยายทวดมาก เวลาเข้าใกล้จะรู้สึกเย็นกายเย็นใจ คุณครูไม่ใหญ่เปรียบเทียบว่าของเหี่ยวๆ บางอย่างก็น่าเข้าใกล้ เช่น ลูกเกด ลูกพรุน ยายทวดยิ้มแย้มแจ่มใสทั้งวัน แม้ผิวหนังจะเหี่ยวย่น

ลุงซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของอาโก (น่าจะเป็นญาติฝ่ายแม่) เป็นโสด พ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้ว เข้าวัดเดือนมิถุนายน 2541 มีอาโกเป็นกัลยาณมิตรให้ ลุงมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนติดต่อกันประมาณ 3 ปี ทำบุญกับคุณครูไม่ใหญ่ไม่ต่ำกว่า 5 ครั้ง แต่หลังงานสลายร่างคุณยายปี 2545 ลุงไม่ค่อยมาวัด บางครั้งเหมือนเข้าใจการสร้างบารมีของหมู่คณะ บางทีก็เหมือนไม่เข้าใจ ผู้ส่งเคสเล่าว่าอาโก (ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของแม่) ชอบว่าและสั่งสอนจนหูชา แต่ก็รู้ว่าหวังดี

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามจำนวนมากที่อยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่