EP.361 เหตุที่มาเป็นสาวประเภท 2

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ได้ส่งเรื่องราวชีวิตของตัวเองเข้ามาเป็นเคส study ซึ่งเป็นเรื่องที่ปกติแล้วจะต้องปกปิด แต่ ผู้ส่งเคส ยินดีเปิดเผยเพื่อเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์และชาวโลก ให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมดีขึ้น และรู้ว่าการตัดสินใจใดๆ ต้องมีวิสัยทัศน์กว้างไกล ศึกษาให้เข้าใจก่อน โดยเฉพาะการแปลงเพศที่เปลี่ยนแปลงกลับได้ยาก การที่ ผู้ส่งเคส กล้าเปิดเผยเรื่องนี้ แสดงว่าใกล้จะหมดกรรมที่กำลังประสบอยู่ แม้จะไม่เต็มใจอยากเป็นเช่นนั้นก็ตาม คุณครูไม่ใหญ่ เชื่อว่า ผู้ส่งเคส เป็นคนดี กำลังเสวยวิบากกรรม แต่สักวันจะเป็นผู้ชนะ ไม่กลับมาแพ้อีก ทั้งยังเป็นยอดนักสร้างบารมี ผู้นำบุญ ยอดกัลยาณมิตร และลูกพระราชคนหนึ่งที่ คุณครูไม่ใหญ่ ภาคภูมิใจในการทำความดีที่เป็นแสงสว่างต่อโลก

ครอบครัวของ ผู้ส่งเคส มีลูก 4 คน เป็นชาย 3 คน หญิง 1 คน ผู้ส่งเคส เป็นบุตรชายคนรอง แต่มีความปรารถนาอยากเป็นผู้หญิงตั้งแต่เด็กๆ และตั้งปณิธานว่าต้องเป็นผู้หญิงให้ได้ นี่ไม่ใช่เรื่องของการเลี้ยงดูหรือสิ่งแวดล้อม แต่เป็นแรงผลักดันจากภายในที่เกิดจากกรรมบันดาลให้คิดเช่นนั้น ผู้ส่งเคส เรียนจบปริญญาตรี คณะมนุษย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในเวลา 3 ปีครึ่ง ซึ่งถือว่าเก่งมาก ในช่วงที่เรียน ผู้ส่งเคส ได้คบกับเพื่อนนักศึกษาชายแบบแฟนประมาณ 2 ปี แต่เมื่อเรียนจบ เพื่อนชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปรักผู้หญิง ทำให้ ผู้ส่งเคส เสียใจมาก จึงตัดสินใจไปทำศัลยกรรมหน้าอกให้เป็นหญิงเมื่ออายุประมาณ 22 ปี ด้วยความเจ็บใจที่เพื่อนไปรักผู้หญิงเพราะตัวเองไม่มีสิ่งนั้น

หลังจากเรียนจบ ผู้ส่งเคส กลับมาช่วยคุณพ่อคุณแม่ค้าขาย และได้คบกับเพื่อนชายคนใหม่อีกคน อยู่ด้วยกันประมาณ 2 ปี สุดท้ายก็ต้องเลิกกัน ทำให้ ผู้ส่งเคส เสียใจมากอีกครั้ง เลยตัดสินใจไปทำศัลยกรรมแปลงเพศเป็นหญิงทั้งหมดเมื่ออายุประมาณ 29 ปี ด้วยความรู้สึกที่อยากทำให้สมใจอยาก แม้จะเสียใจที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่เสียใจ แต่ท่านทั้งสองก็ให้โอกาส พยายามปรับความเข้าใจและยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็น ซึ่ง ผู้ส่งเคส ถือว่าโชคดีกว่าคนอื่นมาก

ในช่วงที่คบเพื่อนชายทั้งสองครั้ง ผู้ส่งเคส มีนิสัยขี้หึง ขี้ระแวงมาก คิดว่าเขาจะนอกใจ เอาใจออกห่าง อยากมีคนอื่นอยู่ตลอดเวลา ต้องคอยโทรตามและเช็คการกระทำของแฟนตลอดเวลา โดยเฉพาะอยากรู้ว่าไปกับใครมากกว่าไปไหนหรือไปทำไม ต่อมา ผู้ส่งเคส ได้คบกับเพื่อนชายอีกคนแบบเพื่อนธรรมดา แต่ยังไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ชีวิตของ ผู้ส่งเคส ได้เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลังจากได้ขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์

จุดเริ่มต้นมาจากการที่ผู้นำบุญท่านหนึ่งมาซื้อข้าวสารที่ร้านเป็นประจำ และได้ทำหน้าที่ยอดกัลยาณมิตร เล่าธรรมะ ความเป็นไปของวัด และชวนไปวัดอยู่ประมาณ 2 ปีเต็ม แม้แรกๆ จะยังไม่มีใครตอบรับ แต่ผู้นำบุญก็ไม่ย่อท้อ จนกระทั่งต้นปี 2547 ผู้นำบุญท่านเดิมก็ยกทีมมาพยายามชวนคุณแม่ขึ้นพนาวัฒน์อีกหลายครั้ง และชวนติดจานดาวธรรม ในที่สุดคุณแม่ก็เกรงใจและยอมติดจานดาวธรรม แต่ก็ยังไม่ได้ติดทันทีเนื่องจากจานยังไม่มา

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ในขณะที่คุณแม่นอนพักอยู่ในห้อง ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเพราะมากแต่ไม่เห็นตัว เสียงนั้นบอกสั้นๆ ว่า "ขอให้ช่วยเป็นตัวแทนหน่อย" แล้วเสียงก็หายไป คุณแม่กลัวมาก นึกว่ามีใครให้ไปตายแทน เลยตัดสินใจขอไปพนาวัฒน์เองโดยไม่ต้องมีใครมาเชิญ และพา ผู้ส่งเคส ไปเป็นเพื่อน

เมื่อ ผู้ส่งเคส ได้ไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ ก็ได้พบว่าชีวิตมีคุณค่า เกิดมาเพื่อสร้างบารมี และบุญเป็นเบื้องหลังความสำเร็จทั้งปวง ความรู้สึกนี้เกิดจากการได้ทราบประวัติชีวิตของคุณยายอาจารย์และมโนปณิธานของหลวงพ่อที่สร้างวัดพระธรรมกาย ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ ผู้ส่งเคส เปลี่ยนแปลงชีวิต คุณแม่และ ผู้ส่งเคส เริ่มดูดาวธรรมทุกวัน ไปวัดทุกวันอาทิตย์ สวดมนต์ นั่งสมาธิก่อนนอน และเข้างานบุญทุกบุญที่วัดจัด และได้เปิดศูนย์ปฏิบัติธรรมทุกสัปดาห์ไม่เคยขาด ผู้ส่งเคส และคุณแม่ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างบุญ ชวนคนมานั่งสมาธิ ดูดาวธรรมที่บ้าน ชวนไปปล่อยปลา ถวายภัตตาหาร และชวนมาวัดในทุกบุญ

ช่วงแรก คุณพ่อและพี่น้องยังไม่เชื่อและไม่ปฏิบัติธรรม ถึงกับหาว่า ผู้ส่งเคส กับคุณแม่ "บ้าเว่อร์" ไปแล้ว จึงลองส่งพี่น้องไปพนาวัฒน์ หลังจากนั้น ทุกคนในครอบครัวก็มีสัมมาทิฐิเสมอกัน

ผู้ส่งเคส เคยเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว ไม่พอใจหรือหาของไม่เจอจะวี้ดบึ้ม โวยวาย ซึ่งเป็นนิสัยไม่ดี แต่พอเข้าวัด ดูจานดาวธรรม ศึกษาเคสมากๆ เข้าก็รู้ว่าเป็นบาป ทำให้ ผู้ส่งเคส ใจเย็นลง ไม่มักโกรธ ที่แปลกคือ เมื่อเข้าวัด ปฏิบัติธรรม ดูดาวธรรมมากขึ้น ผู้ส่งเคส รู้สึกสบายใจมาก จนลืมเรื่องความรัก ไม่คิดถึงอีกเลย เพื่อนชายคนปัจจุบันก็เฉยๆ และเลิกกันไปเอง โดยที่เพื่อนชายสงสัยว่าทำผิดอะไร ผู้ส่งเคส ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะไม่ได้คิดเรื่องนี้อีกแล้วโดยไม่ได้ฝืนใจ

ปัจจุบัน ที่บ้านของ ผู้ส่งเคส ต่อดาวธรรมเข้าโทรทัศน์ทุกเครื่อง เปิดแต่ช่อง DMC เลิกดูรายการอื่น คิดแต่จะสร้างบารมี ชวนคนติดจานดาวธรรม เช่น เจ้าของกิจการที่ค้าขายด้วยกัน ปัจจุบันติดไปแล้ว 30 จาน และยังได้รับเป็นประธานกฐินจักรพรรดิในปี 2547 ด้วย