EP.377 ชีวิตเกย์เสพสัตว์

ผู้ส่งเคสเกิดมาเป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 5 คน ในช่วงที่คุณแม่ตั้งครรภ์ คุณพ่อก็ได้ไปมีภรรยาใหม่ ชีวิตในวัยเด็กจึงถูกเลี้ยงดูโดยคุณแม่ คุณป้า และพี่สาว ซึ่งล้วนแต่เป็นผู้หญิง ทำให้มีอุปนิสัยคล้ายผู้หญิงและมักถูกเพื่อนล้อเลียนว่าเป็นกระเทย รวมถึงถูกรังแกบ่อยครั้ง แพทย์อาจมองว่าการเลี้ยงดูมีส่วนทำให้เกิดพฤติกรรมนี้ ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่เห็นว่าถูกเพียงส่วนหนึ่ง เพราะยังมีเหตุปัจจัยที่ลึกซึ้งกว่านั้น.

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นเมื่อคุณแม่พาครอบครัวย้ายไปอยู่กับญาติท่านหนึ่งตอนอยู่ชั้นป.5 ญาติท่านนี้เป็นลูกเลี้ยงของคุณยาย ซึ่งมีความผูกพันกับครอบครัวและอยู่ร่วมกันมาตลอด ญาติท่านนี้มีลูกชาย 4 คน เป็นแฝด 2 คน. ผู้ส่งเคสและลูกชายทั้งสี่ของญาติเติบโตมาด้วยกัน ไปโรงเรียน วิ่งเล่น และนอนด้วยกัน คุณครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่า การที่ผู้ชายกับผู้ชายมานอนด้วยกันอาจนำมาซึ่งปัญหาได้. จนกระทั่งครั้งหนึ่ง ลูกชายคนโตซึ่งอายุมากกว่าผู้ส่งเคส ได้ล่วงละเมิดทางเพศกับผู้ส่งเคส การกระทำนี้ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกชอบและสนุก จากนั้นก็มีเพศสัมพันธ์กันบ่อยครั้งกับลูกชายคนโต จนในที่สุดก็มีเพศสัมพันธ์กับลูกชายของญาติครบทั้ง 4 คน. แม้จะรู้สึกว่าผิดในตอนแรก แต่ก็เกิดความติดใจและไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้. เหตุการณ์นี้ส่งผลให้ผู้ส่งเคสเกิดอารมณ์ทางเพศและมักแอบมีเพศสัมพันธ์กับสัตว์เลี้ยงในบ้านเสมอ ทั้งแมว สุนัข ไก่ และกระต่าย โดยได้ทดลองกับสัตว์ต่างๆ เพื่อดูความแตกต่าง. ผู้ส่งเคสพบว่ามีเพื่อนบางคนก็มีประสบการณ์เช่นเดียวกัน และคุณครูไม่ใหญ่เสริมว่าปัจจุบันเรื่องการสมสู่กับสัตว์เป็นที่แพร่หลายจากต่างประเทศ ถึงขนาดต้องเสียค่าใช้จ่ายแพงกว่าสมสู่กับมนุษย์ เพราะสัตว์ไม่ยินยอม ต้องใช้ความพยายาม. ผู้ส่งเคสหมกมุ่นในเรื่องกามและติดเป็นนิสัยจนเข้าสู่วัยรุ่น. โดยเฉพาะช่วงเรียนมัธยม มักแอบไปมีเพศสัมพันธ์กับเพื่อนชายหลายคนนับไม่ถ้วนที่บ้านซึ่งอยู่ใกล้โรงเรียน. เพื่อนเหล่านั้นส่วนใหญ่ปัจจุบันมีครอบครัวแล้ว เมื่อพบกันก็ทักทายปกติ ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องอดีต. แต่ก็มีบางคนที่มีครอบครัวแล้วยังขอร่วมมีประสบการณ์แบบเดิมอีก ซึ่งผู้ส่งเคสมักปฏิเสธ โดยคิดว่าผิดและเป็นบาป แม้สังคมไม่รู้ก็ยังเป็นบาป. ผู้ส่งเคสเรียนจบมหาวิทยาลัยทางภาคใต้ ในกลุ่มเพื่อนชายที่มีลักษณะคล้ายกันในมหาวิทยาลัย ก็มีการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และจัดกิจกรรมร่วมกัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือการส่งต่อพฤติกรรมจากรุ่นสู่รุ่น. ในระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย ผู้ส่งเคสได้คบหากับรุ่นน้องผู้ชายคนหนึ่งเป็นความรักครั้งแรก และใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันพร้อมมีเพศสัมพันธ์กันตลอดจนเรียนจบ. คุณครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่ไม่ใช่การหาประสบการณ์ แต่คือการ "สร้างวิบากกรรม". ในช่วงเวลานั้นก็ยังแอบมีประสบการณ์กับคนอื่นบ้าง ซึ่งก็ยังเป็นการสร้างวิบากกรรมเช่นกัน. ชีวิตของผู้ส่งเคสวนเวียนอยู่กับคนรักร่วมเพศ แม้จะหมั่นทำบุญทำทานบ่อยๆ แต่ใจก็ยังคิดถึงผู้ชายอยู่ตลอดเวลา. จนกระทั่งได้พบเพื่อนเก่าสมัยมัธยมที่เคยมีประสบการณ์ร่วมกันอีกครั้ง. การพบกันครั้งนี้ทำให้เกิดความรักผูกพันและได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแบบสามีภรรยามาจนถึงปัจจุบัน. ผู้ส่งเคสและเพื่อนชายคนนี้ชอบทำบุญทำทานตามวัดต่างๆ เสมอ. ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าหากตายตอนนี้คงต้องตกนรกแน่นอน ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าถูกต้อง หากใจยังหมกมุ่นเช่นนี้ เพราะบุญที่ทำจะไม่ค่อยได้ช่อง. ผู้ส่งเคสหวังว่าการเล่าเรื่องผิดพลาดในอดีตจะช่วยลดบาปที่จะได้รับในอบายและเป็นอุทาหรณ์แก่ผู้อื่น ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่เห็นด้วยกับการเป็นอุทาหรณ์ แต่ย้ำว่าต้องแก้ไขตัวเองในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่.