EP.380 บั้งไฟพญานาคเกิดจากอะไร

ผู้ส่งเคสเป็นสตรีท่านหนึ่ง เมื่อแรกเกิดป่วยเป็นโรคหัวใจ. เมื่ออายุ 8 ขวบ บิดามารดาถูกยิงเสียชีวิตพร้อมกันขณะกลับจากทำงาน. หลังจากนั้นยายกับตาเป็นผู้เลี้ยงดูจนโต. เมื่ออายุ 14 ปี ได้รับการผ่าตัดหัวใจหายเป็นปกติ. ผู้ส่งเคสมีแฟน แต่แฟนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต. ต่อมาได้แต่งงานมีครอบครัว อยู่ได้ 7 ปี สามีล้มป่วยและเสียชีวิต. ปัจจุบันมีสามีอีกคน แต่สามีเจ้าชู้มีผู้หญิงคนใหม่. ผู้ส่งเคสมาวัดพระธรรมกายนานๆ ครั้งในช่วงงานบุญสำคัญ ตามคำชวนของเพื่อนร่วมงาน แต่ไม่ค่อยมีความผูกพันหรือศรัทธามากนัก. ที่บ้านยังไม่ได้ติดจานดาวธรรม จึงไม่เคยได้ยินเรื่องพญานาคที่ คุณครูไม่ใหญ่ เล่ามาก่อน.

ชีวิตของผู้ส่งเคสเผชิญความสูญเสียและการพลัดพรากมาตั้งแต่เด็ก. เริ่มต้นด้วยการป่วยเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด ซึ่งรักษาหายในวัย 14 ปี. เหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรงคือการที่บิดามารดาถูกยิงเสียชีวิตพร้อมกันเมื่อตนเองอายุเพียง 8 ขวบ ทำให้ต้องอยู่ในความดูแลของตาและยาย. เมื่อเติบโตขึ้น ความรักก็ไม่สมหวัง แฟนคนแรกเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ. ต่อมาแต่งงาน สามีคนแรกเสียชีวิตหลังอยู่ร่วมกัน 7 ปี. สามีปัจจุบันก็เจ้าชู้.

แม้จะไม่ค่อยได้มาวัดและไม่เคยทราบเรื่องพญานาคมาก่อน. คืนหนึ่ง ผู้ส่งเคสได้ฝันเห็นพญานาค ซึ่งเล่าประวัติและเรื่องราวเกี่ยวกับการพ่นบั้งไฟพญานาค. ความฝันนี้ตรงกับเรื่องที่ คุณครูไม่ใหญ่ เล่าในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝัน ทำให้เพื่อนร่วมงานประหลาดใจมาก.

ผู้ส่งเคสเล่าว่าปกติมักฝันว่าได้อยู่ในน้ำ ดำผุดดำว่ายอย่างมีความสุขในแหล่งน้ำจืดสีเขียวใสขนาดใหญ่ มีพืชพรรณโบราณ ซึ่งไม่เคยเห็นในชีวิตจริงและมักฝันถึงที่นี่บ่อยครั้ง. เมื่อประมาณหนึ่งเดือนก่อนหน้านั้น น้องสาวเคยชวนไปดูบั้งไฟพญานาค แต่ผู้ส่งเคสปฏิเสธเพราะไม่เคยสนใจและไม่ค่อยเชื่อ.

ต่อมา คืนหนึ่งขณะหลับ ผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนลืมตาขึ้นมาพบว่าตนเองอยู่ในน้ำ สามารถหายใจในน้ำได้. ได้เห็นพญานาคจำนวนมากทั้งใกล้และไกล ตัวเล็กตัวใหญ่ สีเขียว มีหงอนสีแดง บางตัวหงอนเป็นเพลิง บางตัวหงอนเตี้ยหรือเล็ก เกล็ดตัวใหญ่แข็งแวววาวเหมือนกระจกสวยงาม. ตัวเล็กเกล็ดไม่แวววาวไม่แข็งเท่าตัวใหญ่. ได้ยินเสียงรื่นเริงสนุกสนานเหมือนเด็กๆ จากพญานาคตัวเล็กๆ. ตัวใหญ่จะสงบนิ่ง. ขณะอยู่ในน้ำ ได้เห็นดวงไฟสีขาวใส ขอบชมพูเหมือนกลีบดอกบัว มีรัศมีสีขาวลอยอยู่ในน้ำจำนวนมาก. ดวงไฟค่อยๆ ลอยขึ้นไป. เมื่อมองตามขึ้นไป ก็เห็นก้อนท้องน้ำ ซึ่งเป็นพื้นดินอยู่เหนือตัวในน้ำสีเขียว. ผู้ส่งเคสจึงรู้ว่าพญานาคพ่นบั้งไฟอยู่ใต้พื้นดินที่มีน้ำ แล้วดวงไฟจะลอยทะลุดินขึ้นไปในน้ำและลอยสู่ในอากาศ. แสงและความสวยงามของดวงไฟเมื่อลอยขึ้นไปจะไม่สวยเท่าตอนเห็นใต้น้ำ. รู้สึกว่าบริเวณนั้นลึกมาก. การพ่นดวงไฟไม่ใช่การใช้กำลังผลักดัน แต่พญานาคจะสงบนิ่ง มีสมาธิ เมื่ออ้าปาก ดวงไฟก็จะลอยออกมาเองอย่างนุ่มนวล. มีพญานาคเยอะ ดวงไฟก็เยอะ มีขนาดใหญ่เล็กแตกต่างกัน. ตัวที่สงบมากดวงไฟจะใหญ่และสวย. ตัวเล็กไม่ค่อยมีดวงไฟ ถ้ามีก็ดวงเล็กและนานๆ ออกที เหมือนติดในความสนุกที่ได้มาร่วมงาน. แต่จะมีช่วงเวลาที่พญานาคตัวเล็กจะสงบและปล่อยลูกไฟ.

ตลอดเวลาที่ดูการพ่นดวงไฟ ผู้ส่งเคสได้ยินเสียงเล่าจากพญานาคตัวหนึ่ง. หันไปเห็นพญานาคตัวใหญ่มาก สีทอง เกล็ดแข็งแวววาว ใหญ่ที่สุดเท่าที่เห็น. ขณะเล่าเรื่อง เห็นทั้งตอนที่เป็นพญานาคและข้างหน้ามีร่างมนุษย์. ร่างมนุษย์คล้ายในหนังสือพญานาค แต่อายุมากกว่า ดูเหมือนเป็นทั้งคนและพญานาคในตัวเดียวกัน. ตัวเป็นสีทอง หงอนแดงสูง เป็นพญานาคใหญ่มาก. ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตัวเองเล็กกว่าเขา แต่ใหญ่กว่าพญานาคตัวอื่นที่พ่นไฟ. รู้สึกว่าแม่น้ำโขงเล็กมาก ทั้งที่ปกติกว้างใหญ่.

พญานาคที่คุยด้วยดูมีอำนาจและเป็นผู้ใหญ่ที่สุด เหมือนเป็นหัวหน้า. ขนาดใหญ่สวยงามส่องแสงเป็นประกายกว่าตัวอื่น แต่ไม่แก่มากนัก ถ้าเทียบอายุมนุษย์ประมาณ 30 กว่า ดูภูมิฐาน. พญานาคตนนี้เล่าถึงประวัติความเป็นมาของการพ่นดวงไฟให้ฟัง มีภาพนิ่งประกอบการเล่าเหมือนสไลด์เล็กๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ. เขาเล่าว่าเดิมพญานาคกลุ่มอื่นไม่ได้พ่นดวงไฟแบบนี้ และเขาไม่ใช่ตัวแรกที่พ่น แต่ทำตามบรรพบุรุษ. มีภาพมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งคุกเข่าถวายของบูชาพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นเหมือนปู่หรือพ่อของเขาที่ศรัทธาพระพุทธเจ้าเพราะทรงทำให้พ้นทุกข์ และศรัทธาได้สืบทอดมา. มีภาพวันเวลาที่มาพ่นดวงไฟ เป็นวันที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงมาจากบันไดทอดยาว. มีสิ่งมีชีวิตคล้ายคนแต่ไม่ใช่ เป็นกายแสงสีสวยงามมารอรับเสด็จ แสงรอบพระพุทธเจ้าสว่างที่สุดแต่เย็น. พญานาคบอกว่าพวกเขาพ่นดวงไฟเพื่อบูชาพระพุทธเจ้าในวันนั้น และทำสืบต่อกันมาจนถึงทุกวันนี้. ทุกครั้งที่ออกมาพ่น จะดูจากวันที่พระจันทร์สุกสว่างกลมโต. การพ่นดวงไฟเปรียบเสมือนงานบุญของมนุษย์หรืองานวัดที่ทุกคนมาช่วยกันแสดงความศรัทธาต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและสร้างบุญ. ไม่ใช่ว่าพญานาคทุกตัวจะพ่นดวงไฟได้ กลุ่มอื่นในช่วงเวลานี้ถือศีลอยู่ในที่ของตน. ที่ที่ถือศีลจะเป็นช่องเป็นโพรงไม่มีน้ำ.

เขาเล่าว่าเดิมบรรพบุรุษไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อพยพมาจากที่อื่น ซึ่งเป็นเมืองสถาปัตยกรรมอินเดีย มีแม่น้ำอยู่หน้าเมือง. การอพยพไม่ใช่การเลื้อยมา แต่เหมือนวืดมาด้วยความเร็วของเขา ซึ่งเป็นเวลานานมากของมนุษย์. อพยพมาเพราะเห็นแสงแห่งการสร้างบุญของมนุษย์และความเชื่อต่อพญานาค ณ ที่แห่งนี้ คือมนุษย์ตรงนี้มีความนับถือและเชื่อว่าพญานาคมีจริง มีการสร้างบุญทางพระพุทธศาสนา. ส่วนใหญ่มนุษย์ฝั่งโน้น (ลาว) เชื่อถือและศรัทธาพระพุทธเจ้ามากกว่าฝั่งนี้ (ไทย). คนฝั่งลาวเชื่อเรื่องการพ่นดวงไฟมาก แต่ฝั่งไทยส่วนใหญ่มาดูเพื่อความสนุกมากกว่าศรัทธา.

พญานาคตนนี้ถามสารทุกข์สุกดิบของผู้ส่งเคส แต่ผู้ส่งเคสไม่สนใจฟัง รำคาญ และไม่ตอบ. เขายังเล่าว่าตอนนี้ชีวิตเขาเป็นอย่างไรบ้าง แต่ผู้ส่งเคสจำไม่ได้. พญานาคใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า "ข้า" แทนผู้ส่งเคสว่า "เจ้า". ความรู้สึกของผู้ส่งเคสต่อพญานาคท่านนั้นเหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ที่สนิทมาก ไม่กลัว โต้ตอบได้ แม้จะทำสีหน้าเบื่อหน่ายรำคาญ เขาก็ยังเล่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เสียงนุ่มนวลอบอุ่นเหมือนไม่ได้เจอกันนาน. รู้สึกอบอุ่นเหมือนกลับมาอยู่กับญาติพี่น้อง. เขาเหมือนอยากจะฝากบอกมนุษย์ให้รู้ประวัติความเป็นมาของการพ่นดวงไฟ และให้เชื่อว่าเป็นการกระทำด้วยศรัทธาต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า. อยากให้มนุษย์ศรัทธาพระพุทธเจ้าและร่วมจิตร่วมใจขณะที่เขาพ่นดวงไฟ ไม่ใช่แค่เฮฮาสนุกสนาน. เขาเห็นแสงบุญสว่างทางฝั่งลาวมาก แต่ฝั่งไทยมีแต่เสียงสนุกสนาน ไม่เลื่อมใสศรัทธาในสิ่งที่เขาทำ. เขาไม่อยากให้มนุษย์คิดว่าการพ่นดวงไฟเป็นสิ่งแปลกประหลาด แต่อยากให้ศรัทธาและเชื่อในบุญกันมากๆ ให้เป็นไปด้วยความสงบ. ถ้าเป็นเช่นนั้น การพ่นดวงไฟก็จะดีขึ้น สุขสว่างกว่าทุกวันนี้. ผู้ส่งเคสเถียงในใจว่าไม่มีความสามารถไปบอกมนุษย์ทุกคนให้เชื่อได้. คืนนั้นมีความสุขมาก แต่ตื่นเช้ามากลับลืมความฝันไป. นึกขึ้นได้เมื่อน้องสาวพูดเรื่องไปดูบั้งไฟพญานาค. รู้สึกว่าพญานาคอยากให้ตนเองเป็นสื่อบอกมนุษย์ว่าเรื่องที่เล่าเป็นเรื่องจริง. ตอนนั้นยังเถียงในใจว่าทำไม่ได้ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าการได้เขียนมาเล่าให้ คุณครูไม่ใหญ่ ฟังและได้เล่าออกอากาศจะทำให้มนุษย์รับทราบได้. พญานาคคงไม่ผิดหวังและจะเห็นผู้ส่งเคสเป็นสื่อ. รู้สึกดีใจหมดกังวลที่จะได้เห็นแสงบุญสว่างทั้งสองฝั่งโขง และได้ร่วมสวดสรรเสริญคุณพระพุทธเจ้าไปพร้อมกับพญานาค.