EP.39 ชีวิตลำบากพลัดพรากแม่ลูก

ผู้ส่งเคสและครอบครัว ทั้งภรรยาและลูกๆ ได้เริ่มเข้าวัดพระธรรมกายอย่างจริงจังเมื่อปลายปี พ.ศ. 2538. ตั้งแต่นั้นมาก็ได้ทำบุญกับทางวัดทุกบุญไม่เคยขาด และทำอย่างสุดกำลัง โดยล่าสุดได้ถวายทองคำ 2 กิโลกรัม. เนื่องจากที่บ้านเปิดบริษัทขายอลูมิเนียม ผู้ส่งเคสจึงได้มีส่วนร่วมในบุญพิเศษคือการสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรม โดยรับผิดชอบเรื่องกระจก มุ้งลวด และอลูมิเนียมสั่งพิเศษ. นอกจากนี้ยังรับผิดชอบเรื่องกระจก มุ้งลวด และอลูมิเนียมทั้งหมดที่มหาวิหารคุณยาย โดยได้นำช่างรับเหมามาดำเนินการเอง และเริ่มลงมือทำไปบ้างแล้ว.

เรื่องราวเริ่มต้นจากคุณพ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งเกิดที่เมืองจีนในครอบครัวที่ยากลำบาก. ท่านได้อพยพมาอยู่เมืองไทยเมื่ออายุเพียง 8 ขวบ. น่าเศร้าที่คุณปู่เสียชีวิตลงภายในเวลาเพียงหนึ่งปีหลังจากย้ายมา เพราะไม่คุ้นเคยกับสภาพอากาศในเมืองไทย. คุณพ่อจึงต้องมาอยู่กับพี่สาวอย่างยากลำบาก. พี่สาวไม่ค่อยมีเวลาดูแล ทำให้คุณพ่ออยู่แบบอดๆ อยากๆ. ชีวิตดำเนินไปเช่นนี้จนกระทั่งคุณพ่อเติบโตขึ้น. ท่านได้แต่งงานกับคุณแม่ของผู้ส่งเคส และได้ร่วมกันทำมาหากินจนมีลูกหลายคน. แม้จะลำบากในช่วงแรก แต่ท่านก็สามารถสร้างฐานะครอบครัวขึ้นมาได้. คุณแม่ได้จากไปก่อนเมื่ออายุ 75 ปี. หลังจากนั้น คุณพ่อก็อยู่กับลูกๆ. ต่อมา ท่านได้ล้มป่วยเป็นอัมพาต ไม่สามารถไปไหนมาไหนได้. เงินที่เก็บสะสมไว้เพื่อใช้ในยามชราก็หมดโอกาสได้ใช้. คุณพ่อเป็นคนที่ชอบทำบุญตามแบบของคนจีน โดยจะไปทำบุญที่โรงเจ และได้สร้างพระองค์ใหญ่ขนาด 5 เท่าขององค์จริงไว้ที่นั่น. ผู้ส่งเคสซึ่งมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ได้นำเงินไปให้คุณพ่อเพื่อจบอธิษฐานบุญทุกครั้ง. อย่างไรก็ตาม ผู้ส่งเคสไม่แน่ใจว่าคุณพ่อจะได้รับบุญหรือไม่ เพราะท่านยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการทำบุญตามหลักพุทธศาสนาอย่างแท้จริง และไม่เคยมาวัดพระธรรมกาย. คุณพ่อเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2546 สิริอายุได้ 86 ปี ด้วยอาการอัมพาต. ไม่กี่วันก่อนหน้านั้น ในวันจันทร์ที่ 19 พฤษภาคม ผู้ส่งเคสได้ทำบุญหล่อทองรูปเหมือนหลวงปู่ให้กับคุณพ่อ 1 กิโลกรัม.