EP.412 ร้อนผิวหนังเกือบทุกเวลา เพราะวาจามันพาไป

ผู้ส่งเคสได้เล่าเรื่องราวชีวิตที่น่าสนใจ เริ่มจากพี่ชาย ซึ่งเป็นอาจารย์ใหญ่ที่ภาคใต้ ได้มีโอกาสรับฟังเทปธรรมะของวัดพระธรรมกายในปี 2528. เมื่อได้ฟังเสียงของคุณครูไม่ใหญ่ ก็เกิดความศรัทธาเลื่อมใสอย่างมาก เข้าใจได้ทันทีว่าเป็นพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ. จากนั้นจึงเดินทางมาวัดพระธรรมกายและประทับใจมาก. เมื่อกลับไปบ้าน ก็สามารถเลิกดื่มเหล้าได้อย่างเด็ดขาด. นอกจากนี้ยังได้นำระบบระเบียบของวัดไปใช้ในงานที่โรงเรียน เช่น โครงการอาหารกลางวัน การจัดรองเท้า จัดมุมธรรมะ และสอนสมาธิให้กับนักเรียน. พี่ชายยังได้บรรยายเรื่องประโยชน์ของการทำสมาธิให้ผู้บริหารโรงเรียนระดับอำเภอฟังด้วย. ด้วยผลงานเหล่านี้ โรงเรียนที่พี่ชายบริหารอยู่จึงได้รับรางวัลโครงการอาหารกลางวันดีเด่น และระเบียบวินัยดีเด่น. ตัวพี่ชายเองก็ได้รับเลือกเป็นผู้บริหารโรงเรียนดีเด่นประจำจังหวัดด้วยอายุเพียง 30 ต้นๆ. ทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ผู้นำรถอย่างเข้มแข็งมาก. ทุกงานบุญของวัดจะทำเต็มที่ ชักชวนคนมาวัดทั้งทางรถไฟและรถยนต์ด้วยความเบิกบาน. พี่ชายเป็นคนมีอัธยาศัยดี เป็นที่รักของทุกคนทั้งที่บ้าน ที่ทำงาน และพี่น้องในวงบุญ.

ในขณะที่ชีวิตทั้งทางโลกและทางธรรมกำลังรุ่งเรืองอย่างเต็มที่ ความตายก็มาพรากพี่ชายไปอย่างกะทันหัน ไม่มีวี่แววใดๆ มาก่อน. คุณครูไม่ใหญ่เปรียบเทียบว่าปลามายังเห็นน้ำกระเพื่อม ยุงจะมาดูดยังมีวี่แวว แต่พี่ชายจากไปโดยไม่มีวี่แววนั้นเลย. วันนั้นพี่ชายเดินทางไปสัมมนาผู้บริหารโรงเรียนที่จังหวัดกาญจนบุรี. คืนนั้นประมาณตี 2 พี่ชายเป็นลม. เพื่อนครูอาจารย์รีบนำส่งโรงพยาบาล แต่แพทย์พบว่าหัวใจวายและหมดลมหายใจไปแล้ว ในวันที่ 13 ธันวาคม 2535. ตอนนั้นพี่ชายอายุเพียง 39 ปี. มีโอกาสสร้างบารมีกับหมู่คณะได้เพียง 6 ปีเท่านั้น.

เวลาผ่านไปประมาณ 10 ปี ในปี พ.ศ. 2545 ญาติคนหนึ่งฝันว่าได้พบพี่ชายและถามว่าทำไมหายไปนาน ไม่ติดต่อทางบ้านเลย. พี่ชายตอบในฝันว่าเดือนสิงหาคมปีหน้าคือปี 46 จะกลับบ้าน. ต่อมาในวันที่ 30 สิงหาคม 2546 ญาติคนนั้นก็ฝันเห็นพี่ชายในทำนองว่าจะกลับบ้านแล้ว. เช้าวันที่ 1 กันยายน 2546 ลูกสาวของพี่ชายก็ได้คลอดลูกชาย. ทำให้ญาติๆ คิดว่าเด็กคนนี้คือพี่ชายกลับมาเกิด.

นอกจากพี่ชายแล้ว ผู้ส่งเคสยังมีพี่สาวอีกคนหนึ่ง. พี่สาวเข้าวัดตั้งแต่ปี 2528 โดยการชักชวนของผู้ส่งเคส. พี่สาวทำบุญทุกบุญของวัดอย่างไม่เคยขาด. ทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเข้มแข็ง จัดรถชวนคนมาวัดอย่างเต็มที่. พี่สาวไม่มีภาระครอบครัวเพราะเป็นโสด. สามารถประพฤติพรหมจรรย์ได้จนถึงปัจจุบันอายุ 45 ปี. ทำให้มีเวลามากในการทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเต็มกำลัง. พี่สาวช่วยขยายจานดาวธรรม ทำหน้าที่กัลยาณมิตรได้ถึง 100 กว่าจาน. ทุกคนในบ้านรวมทั้งผู้ส่งเคสภูมิใจในตัวพี่สาวคนนี้มาก คุณครูไม่ใหญ่ก็ภูมิใจ. แต่ ณ วันนี้พี่สาวเปลี่ยนไป.

กลางปี 2547 พี่สาวได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งอายุ 52 ปี. ผู้ชายคนนี้เคยแต่งงานมีลูกแล้ว แต่ภรรยาตรอมใจตายเพราะลูกชายประพฤติตัวไม่ดี มีหนี้สิน ติดยาเสพติด และหนีออกจากบ้าน. ทุกคนในบ้านของผู้ส่งเคสรวมทั้งญาติพี่น้องไม่เห็นด้วยที่พี่สาวจะไปแต่งงานกับผู้ชายคนนี้. พี่สาวเปลี่ยนแปลงไปมากในระยะเวลาเพียง 3 เดือน. นัดหมายจะไปอยู่ด้วยกันแล้ว. เดี๋ยวนี้พี่สาวไม่ค่อยทำหน้าที่กัลยาณมิตร ห่างจากบุญไป. ทำให้ทุกคนสงสัยว่าเกิดจากอะไร.

ส่วนคุณแม่ของผู้ส่งเคส ท่านตักบาตร รักษาศีล 8 ทำวัตรเช้าเย็น และนั่งสมาธิทุกวันไม่เคยขาดมา 17 ปีแล้ว. ยิ่งมีจานดาวธรรม แม่ยิ่งมีความสุขมาก ได้เห็นคุณครูไม่ใหญ่ทุกวัน. ทุกวันแม่จะตื่นแต่เช้ามืดด้วยความสดชื่นเบิกบาน เพราะเริ่มกิจกรรมบุญทุกบุญที่มีในจานดาวธรรม. ปัจจุบันแม่ อายุ 80 ปีแล้ว. มีโรคประจำตัวคือร้อนตามผิวหนังทั้งตัวเกือบตลอดเวลา. ประมาณ 2 เดือนที่ผ่านมา แม่ต้องเข้าโรงพยาบาล หมอพบว่าเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ต้องทานยาต่อเนื่อง.

คุณพ่อของผู้ส่งเคส อายุเกือบ 90 ปีแล้ว. พ่อเป็นคนรักลูกและครอบครัวมาก. สมัยหนุ่มพูดน้อย เอาจริงเอาจังกับการทำงาน. แต่พอชรา พูดเก่งเป็นพิเศษ. ใครมาเยี่ยมก็เล่าเรื่องความหลังได้เป็นวันๆ จนผู้ฟังถอย. หลังๆ ไม่มีใครฟัง ท่านก็พูดอยู่คนเดียว. มีทั้งเรื่องดีไม่ดี บางทีหัวเราะประกอบ. แต่ไม่ได้มีอาการหลง ยังพูดคุยเข้าใจปกติ. ลูกๆ สรุปตามที่ฟังเทศน์ของคุณครูไม่ใหญ่ว่า ผู้สูงวัยร่างกายส่วนอื่นทำงานไม่ไหวแล้ว ยกเว้นปาก. คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่าบางคนอยากพูดก็ให้พูดไปสบายๆ แม้ไม่มีผู้ฟัง. แม่บอกว่าถ้าพ่อได้พูดโรคความดันโลหิตสูงจะลดลงอยู่ในระดับปกติได้. คุณครูไม่ใหญ่เห็นด้วยว่าบางคนป่วยไม่ให้กินยา ให้ฟังเขาพูดอย่างเดียวก็หาย.