EP.418 เล่นไก่ชนคนเลี้ยงเสือ

ผู้ส่งเคสได้กรุณาเล่าเรื่องราวชีวิตของท่าน ซึ่งท่านเป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ชีวิตของท่านมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลังจากได้รู้จักจานดาวธรรม คือ ได้เลิกอาชีพเจ้าของบ่อนไก่ชน ท่านได้ส่งเรื่องราวชีวิตนี้มาเพื่อขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อศึกษาความจริงของชีวิตที่ได้พบเจอ

ผู้ส่งเคสได้เริ่มเล่าถึงชีวิตในวัยเด็ก โดยกล่าวถึงคุณพ่อของท่านซึ่งมีอาชีพขายยาจีนแผนโบราณ คุณพ่อท่านมีนิสัยร่าเริง ขี้เล่น และใจดี แต่ท่านก็จากไปอย่างกะทันหันด้วยโรคมะเร็งในกระดูกเมื่อมีอายุเพียง 59 ปี ซึ่งถือว่ายังไม่ถึงวัยอันควร ในวันที่คุณพ่อเสียชีวิต ผู้ส่งเคสในวัยเพียง 11 ปีได้ไปปลุกท่านแต่ท่านก็ไม่ตื่น ท่านตกใจมาก ในวัยเพียง 11 ขวบนี้เองที่ผู้ส่งเคสต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ด้วยรถโดยสารเพียงลำพัง เพื่อไปแจ้งข่าวการเสียชีวิตของคุณพ่อให้ญาติๆ ที่อยู่ในกรุงเทพฯ ทราบ เพราะในสมัยนั้นยังไม่มีโทรศัพท์สำหรับติดต่อสื่อสารกัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นถึงหัวใจที่แกร่งเหมือนเพชรของท่านตั้งแต่อายุ 11 ขวบ ท่านโชคดีที่ได้เจอแท็กซี่ใจดีที่พาตระเวนบอกข่าวให้ญาติๆ ทราบทั้งวันโดยไม่คิดเงิน ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่บอกว่า เพราะมีหัวใจกตัญญูกตเวทีนั่นเอง

ท่านเล่าต่อถึงคุณแม่ผู้มีสุขภาพแข็งแรง ใจกว้าง และชอบช่วยเหลือผู้คน แม้ท่านจะมีบุตรถึง 9 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 8 แล้ว ท่านก็ยังรับเลี้ยงลูกบุญธรรมอีกถึง 4 คนด้วย ในช่วงแรก คุณแม่พักอยู่กับพี่ชาย แต่ท่านก็มาเยี่ยมผู้ส่งเคสอยู่เสมอ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2546 เมื่อท่านอายุ 91 ปี ท่านจึงได้ย้ายมาพักอยู่ในการดูแลของผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสดูแลคุณแม่เป็นอย่างดี พาไปตรวจสุขภาพทุกเดือน คุณแม่มีสติสัมปชัญญะดีมาก และเมื่อที่บ้านติดจานดาวธรรม คุณแม่ก็ดูทุกวันและดูทั้งวัน ผู้ส่งเคสก็เคยไปนั่งดูจานดาวธรรมเป็นเพื่อนท่าน คุณแม่จะกราบไหว้คุณครูใหญ่ทุกๆ วัน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 คุณแม่เป็นไข้หวัด ผู้ส่งเคสพาไปหาหมอ หมอบอกว่าเป็นปอดบวม แล้วคุณแม่ก็จากไปอย่างกะทันหันในวันที่ท่านเกิดพอดี คือวันที่ 16 กันยายน ด้วยอายุ 92 ปี คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าคุณแม่ท่านนี้แหละที่เป็นผู้กล่าวถ้อยคำอันมีค่า 4 คำสั้นๆ ที่กลั่นมาจากหัวใจว่า "เลิกได้ไหมลูก" หลังจากที่คุณแม่ได้ทำหน้าที่ของท่านสมบูรณ์แล้ว ทั้งการให้กำเนิด เลี้ยงดู สนับสนุนการศึกษา และเป็นแบบอย่างที่ดี เมื่อเห็นลูกผิดทางก็พยายามเป็นกัลยาณมิตร เมื่อลูกรับปากว่าจะเลิกได้ ตอนนั้นคุณแม่ก็จากไปอย่างสงบและงดงาม

นอกจากเรื่องครอบครัว ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงคนรอบข้างที่เกี่ยวข้องกับอาชีพเดิมของท่าน มีลูกน้องคนหนึ่งที่เลี้ยงไก่ชนให้มานานตั้งแต่เริ่มเปิดบ่อน เขาเป็นคนใจร้อน ครั้งหนึ่งเมื่อไก่แพ้ เขาโมโหมากถึงขนาดจับขาไก่ฟาดที่เสา เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสโกรธมากจนให้เขาออกงานไป แต่ภายหลังเขาก็มาอ้อนวอนขออยู่ใหม่ ท่านก็ยอมให้กลับมา ต่อมา ลูกน้องคนนี้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุจากการซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วตกลงมาหัวกระแทกพื้น เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 69 ปี คุณครูไม่ใหญ่ได้เปรียบเทียบการที่ศีรษะน็อคพื้นนี้ กับการที่ลูกน้องเคยจับขาไก่ฟาดเสา

ในวงการไก่ชน ผู้ส่งเคสรู้จักคนมากมาย มีนักเลงไก่ชนอีกคนหนึ่งที่เล่นไก่ชนมาตั้งแต่รุ่นพ่อ และมาที่บ่อนเป็นประจำ เมื่อไก่แพ้ เขาจะใช้วิธีหักคอ เชือด หรือเตะก่อนเชือดไก่ เขายังทำหน้าที่เป็นมือทำน้ำให้ไก่ชนในช่วงพักยก หากสงสัยว่าไก่โดนยาคนอื่น เขาจะใช้วิธีล้างท้องไก่โดยการกรอกน้ำใส่ปากไก่เป็นขวดๆ จนท้องบวม แล้วคว่ำหัวไก่ลงเพื่อล้างกระเพาะ ก่อนตาย เขายังคงไปบ่อนไก่ทุกวัน คุณครูไม่ใหญ่เรียกว่าเขามี "ไก่นุสติ" คือระลึกถึงไก่ทุกลมหายใจ ในที่สุด เขาก็มีอาการคล้ายไก่ คือหน้าบวม ท้องอืด ขาบวม และเสียชีวิตด้วยอาการเหล่านั้นเมื่ออายุเพียง 57 ปี

ผู้ส่งเคสเล่าต่อถึงชีวิตการทำงานของตนเองว่าทำงานหนักมาตั้งแต่อายุน้อย หมอดูเคยทักว่าเป็นทาสะ ซึ่งท่านก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้นเพราะทำงานช่วยเหลือคนอื่นมาตลอด ท่านเป็นสมาชิกสภาจังหวัด (สจ.) มาถึง 4 สมัย ตื่นเช้ามาก็มักมีชาวบ้านมานั่งรอขอความช่วยเหลืออยู่เกือบทุกวัน ท่านมีบุญมาก ชอบช่วยเหลือคนและปฏิเสธคนไม่เป็น ได้เงินมาเท่าไหร่ก็มักจะหมดไปกับการสงเคราะห์โลกและเพื่อนมนุษย์

อีกเรื่องที่ผู้ส่งเคสรู้สึกแปลกใจในตัวเองคือ ความชอบเลี้ยงสัตว์ที่คนอื่นไม่ค่อยเลี้ยง เช่น เสือ ท่านเลี้ยงไว้หลายตัว ตัวที่ติดกับท่านมากชื่อโบ๊ะจัง เสือตัวนี้ชอบเล่นกับท่าน และติดตามท่านไปทุกที่ด้วยความรักและความซื่อสัตย์ นอกจากนี้ ท่านยังเคยไปซื้อจระเข้มาจากฟาร์มในจังหวัดตราด เจ้าของฟาร์มเห็นหน้าท่านแล้วเสนอว่าถ้าท่านจับเองได้จะให้ครึ่งราคา ผู้ส่งเคสชอบความท้าทายนี้ ท่านใช้เชือกเส้นเดียวกับลูกน้องอีก 2 คน โดยมีชาวบ้านมานั่งเชียร์อยู่เต็มไปหมด ก่อนจับ ท่านทำทีพนมมือท่องคาถาไกรทองปราบชาละวัน แล้วก็สามารถจับจระเข้ได้ ท่ามกลางเสียงปรบมือ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว ผู้ส่งเคสยังเคยถูกชาวบ้านในอำเภอวิหารแดงชวนไปซื้อที่ดินติดเขาแก้ว ซึ่งท่านก็ได้ซื้อไว้และจัดสรรเป็นรีสอร์ท แบ่งขาย คนเฒ่าคนแก่แถวนั้นเล่าว่า ทุกวันออกพรรษาจะมีดวงแก้วลอยขึ้นมาบนเขาลูกนี้ จึงเรียกว่าเขาแก้ว

ผู้ส่งเคสเล่าถึงความผูกพันกับพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ซึ่งชาวบ้านแถวบ้านท่านมีความศรัทธาหลวงปู่อย่างมาก ทำให้ท่านรู้จักชื่อเสียงหลวงปู่มาตั้งแต่เด็ก จนเกิดความรู้สึกว่าเป็นลูกศิษย์ของท่าน ท่านจะตั้งรูปหลวงปู่ไว้ที่โต๊ะหมู่บูชา เวลาทำความดีกลับมา มองรูปท่านรู้สึกว่าท่านยิ้มให้ แต่วันไหนทำอะไรไม่ค่อยดี เช่น ไปดื่มมา ก็แทบไม่กล้ามองรูปท่าน เพราะรู้สึกเหมือนสายตาหลวงปู่กำลังดุ แม้จะเป็นเช่นนั้น ท่านก็ยังคงห้อยพระของขวัญรุ่นหนึ่งติดตัวตลอดมาตั้งแต่อายุ 14 ปี ท่านเคยได้รับอานุภาพของพระคุ้มครองให้ทั้งครอบครัวปลอดภัยจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันเกิดหลวงปู่ ท่านได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในพิธีภาคเย็น ท่านถึงกับตะลึง ยืนนิ่งไปเลย เพราะเห็นดวงแก้วและเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำนั่งสมาธิอยู่บนมหาธรรมกายเจดีย์ ภายหลังมีคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่านในวันนั้นมาเล่าให้ฟังว่า เห็นท่านยืนตะลึงและรำพึงออกมาว่า "จะบวช จะบวช" แต่จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่ได้บวช