EP.467 แข่งม้า เชียร์มวย หวยเถื่อน และเพื่อนหนุ่มไฮโซ

ผู้ส่งเคสเป็นลูก ซึ่งเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา กำลังแสวงหาการเปลี่ยนแปลงชีวิตที่ดีขึ้นให้กับคนในครอบครัว ลูกอยากให้ครอบครัวได้เรียนรู้ความจริงของชีวิต ก่อนที่จะต้องไปใช้วิบากกรรมอันยาวนาน ลูกจึงขอส่งเรื่องราวเคสมาถาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อหาวิธีแก้ไขค่ะ

-

เรื่องราวเริ่มต้นที่ผู้ส่งเคสได้เล่าถึงคุณพ่อของตนเองว่า เคยประกอบกิจการหลายอย่าง ทั้งเป็นเจ้าของโรงสี เลี้ยงหมู ส่งของขาย เปิดร้านขายของชำ มีสามล้อให้เช่า และเคยเปิดอู่ซ่อมรถ แต่ทุกอาชีพที่คุณพ่อทำนั้นไม่เจริญ ไม่ประสบความสำเร็จ คุณพ่อมีวิธีการทำให้เงินที่หามาได้มีสภาพพล่อง เพราะคุณพ่อเป็นเซียนพนันมือโปร เล่นจนเหมือนเป็นอาชีพ คุณพ่อทุ่มเงินซื้อหวยทุกงวด รายได้ที่หามาได้ถูกเก็บไปซื้อหวยอย่างเดียว บางครั้งเงินก้อนทั้งหมดไปแทงหวย ตอนแรกหวังรวย แต่ตอนหลังหวังจะถอนทุนคืน แต่การพนันไม่เคยทำให้ใครรวย กลับทำให้การเล่นของพ่อหนักขึ้น แม้เสียมากก็ยังไม่คิดเลิก คิดว่าจะรวยสักวัน นอกจากเล่นหวยแล้ว คุณพ่อยังเป็นนักดูมวยที่บู้ที่สุดคนหนึ่ง มีความสุขกับการเชียร์มวยอย่างเหลือเชื่อ แม้ดูอยู่หน้าจอโทรทัศน์ที่บ้าน ก็ส่งเสียงเชียร์ดังสนั่น เหมือนอยู่ข้างเวทีจริง มีอารมณ์ร่วมกับคู่ชก ออกท่าทางเหมือนชกเองตลอดเวลา ใครจะมารบกวนขัดจังหวะพ่อตอนนั้นไม่ได้เลย เพราะจะหงุดหงิด โมโห คุณพ่อไม่ค่อยศรัทธาในพระภิกษุ ชวนทำบุญก็ไม่ค่อยทำ กลัวชวนแล้วจะทะเลาะกันจนพ่อได้บาปมากกว่าบุญ

ต่อมาคือเรื่องของคุณพี่เขย ซึ่งเป็นตำรวจ เป็นคนขยันทำมาหากิน หาทุกอย่างเพิ่มรายได้ ตั้งแต่รับซื้อของมาขาย ทำไร่ ทำสวนเกษตร แต่รายได้ยังไม่น่าพอใจ จึงคิดหาเพิ่มโดยเป็นเจ้ามือหวยเถื่อน ช่วงแรกรายได้ดีมาก เงินสะพัด ใช้จ่ายคล่อง ซื้อรถ ที่ดิน ซ่อมบ้าน คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่าแปลกนะ ทุกการพนันและอบายมุขเริ่มต้นมักดี แต่ตอนสุดท้ายจะมีเชื้อวิบัติ หลังจากเป็นเจ้ามือหวยได้ไม่นาน พี่เขยก็ถลำตัวเป็นผู้เล่นด้วย ใช้เงินเล่นแต่ละครั้งสูง กิจการขายหวยเริ่มขาดทุนต่อเนื่อง ถูกมากเหลือเกิน จนเงินไม่พอจ่าย วิธีที่ดีที่สุดที่คิดได้คือหนี ที่บ้านต้องอยู่รวมกัน ต้องปิดบ้านทำเหมือนไม่มีคนอยู่ หรือแอบกลับมาตอนดึก บ้านตัวเองแท้ๆ ก่อนเข้าบ้านต้องใช้ตาทั้งสองข้างอย่างสมบูรณ์ คือดูซ้ายดูขวา แล้วแอบเข้าบ้านตัวเอง เดินเบาๆ ย่อตัวลง ตอนที่คิดว่าไม่มีใครเห็น สภาวะตอนนั้นทุกคนเครียดมาก กลัวเจ้าหนี้จะมาทำร้ายร่างกายหรือข้าวของ จึงใช้วิธีแก้ปัญหาโดยไปกู้เงินมาลงทุนหวยต่อ ทำให้หนี้สินทวีเพิ่มขึ้น ต้องทยอยขายทรัพย์สินทั้งหมดใช้หนี้ แต่ก็ยังไม่พอ ยังมีหนี้ติดตัวอีกมาก ในที่สุดพี่เขยตัดสินใจเลิกขายหวย กลับตัวเป็นคนดี เพราะไม่เหลืออะไรแล้ว จำยอมต้องกลับเนื้อกลับตัว

ที่มากไปกว่านั้น ในช่วงที่ยังขายหวยอยู่ พี่เขยหันมาจับการพนันอีกตัวคือการแข่งม้า โดยซื้อมาแข่งมาเลี้ยง แพงเท่าไหร่ก็สู้ ทุ่มเงินเป็นแสน มีม้าตัวหนึ่งเขาโฆษณาว่าเป็นม้าแข่งพันธุ์ดีแต่ขาเจ็บ พี่เขยยังซื้อมาเลี้ยง คิดว่าจะเอามามาักษาจนหาย แล้วหวังให้ทำเงินมหาศาล พี่เขยดูแลประคบประหงมม้าเหมือนลูก คอยป้อนหญ้า อาบน้ำเช็ดตัว ถ้าไม่สบายก็รีบเรียกหมอมาฉีดยา ให้ยาบำรุงต่อเนื่อง ขนาดตัวเองยังไม่ค่อยกินยาบำรุง ทำทั้งหมดเพราะเชื่อว่าม้าพันธุ์ดีจะต้องชนะและโกยเงินมาให้ ช่วงนั้นครอบครัวผู้ส่งเคสไปดูแข่งม้าที่สนามทุกอาทิตย์ เพื่อเชียร์ม้าของตัวเอง ส่วนพี่เขยจะเป็นตัวหลัก ไปประจำเพื่อพาม้าลงแข่งหลายสนาม มีครั้งหนึ่งเอาม้าไปแข่ง วางเงินเดิมพันสูง พอส่งม้าลงลู่ จ๊อกกี้บังคับม้าให้วิ่งเร็วที่สุดจนม้ามีอาการล้า เหนื่อยมาก แต่จ๊อกกี้ยังคงใช้แซ่หวดถี่ๆ ให้วิ่ง โดยไม่สนใจว่าอะไรจะเกิด เขาต้องการให้ม้าเข้าวิน เพื่อกวาดเงินเดิมพันก้อนโต ที่เชียร์อยู่ข้างสนามก็ลุ้นกันดุเดือด สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ม้าได้เสียหลักล้มลงอย่างแรง กระแทกพื้นคาลู่ จ๊อกกี้กระเด็นออกจากตัวม้า เพราะขามันหัก ม้ามีอาการทรมาน เจ็บปวด เหนื่อยหอบ เมื่อวิ่งไม่ได้ก็หมดประโยชน์ที่จะเลี้ยงไว้ พี่เขยจึงขายม้าที่ซื้อมาเป็นแสนด้วยราคาเพียง 7,000 บาท เพื่อนำไปฆ่าเอาเนื้อ ต่อมาม้าที่เลี้ยงไว้ก็มีปัญหาตามมา จนต้องขายม้าที่เหลือทั้งหมด

ปัจจุบันพี่สาวต้องรับภาระรายจ่ายทั้งหมดของครอบครัว ทั้งค่าน้ำ ค่าไฟ อาหาร ค่าเทอมลูก พี่เขยช่วยอะไรไม่ได้ บางครั้งเงินไม่พอก็ต้องใช้เงินพี่สาวด้วย ทำให้เกิดการระหองระแหง คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่า ความรักขึ้นอยู่กับเศรษฐกิจ พอเศรษฐกิจตกต่ำ ความระหองระแหงก็เกิด เหมือนแผ่นดินหน้าแล้ง ฝนไม่ตก ดินก็แตกระแหง เกิดปัญหาไม่ไว้วางใจในครอบครัว

คุณแม่ของผู้ส่งเคส เป็นคนจิตใจงดงาม ชอบช่วยเหลือ ให้ทาน สวดมนต์ ใส่บาตร ชีวิตลำบาก ต้องขยัน ประหยัด อดออม ส่งลูกเรียนสูงๆ สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ตั้งแต่จำความได้ แม่มีอาการชาที่ขา ปวดขา ปวดเอว มานานมาก อาการหนักขึ้น ขาค่อยๆ รีบเล็กลงจนเดินไม่ปกติ บางครั้งไร้ความรู้สึกที่ขา กล้ามเนื้อขารีบลง แพทย์หาาเหตุไม่พบเกือบ 30 ปี เวลาผ่านไปเกือบ 30 ปี หมอถึงได้พบสาเหตุโรค คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่า ใครเป็นอย่าทุกข์กังวลใจ ยังมีเวลาคอย สักวันหมอจะพบสาเหตุ เหมือนแม่ของลูกที่รอเกือบ 30 ปี หมอได้ทำการผ่าตัด หลังผ่าแม่ดีขึ้น ไม่ปวดขาเหมือนเดิม แต่การเดิน การทรงตัวยังไม่ค่อยดี เพราะขารีบไปแล้ว ขาที่รีบดีอย่างคือได้นั่งหลับตาทำสมาธิ ถ้ามีขาจะเดินไปเรื่อยๆ ไปไหนไม่สะดวก ดีอย่างคือขาช่วยให้เข้าถึงศูนย์กลางกายได้เร็วขึ้น

คุณตาที่เสียชีวิตไปแล้ว ตอนอยู่ท่านเป็นคนพื้นฐานจิตใจดี ทำบุญตามประเพณี ตอนหลังเป็นโรคชราและจากไปด้วยวัย 83 ปี

น้องสาวของผู้ส่งเคสปัจจุบันเป็นอุบาสิกาอยู่ในวัด เข้าวัดแบบยกโขยง พร้อมเพื่อนๆ อีก 14 คน รวม 15 คน

เพื่อนของน้องคนหนึ่งมีความเป็นอยู่สบาย มีคุณแม่ที่รักมาก 2 คน คือแม่ผู้ให้กำเนิด และป้าแท้ๆ ที่เลี้ยงดูอย่างดี รักผูกพันกันมาก