EP.437 สาวฝั่งโขง

ผู้ส่งเคส เป็นชาวลาวโดยกำเนิด เกิดและเติบโตริมฝั่งแม่น้ำโขง ซึ่งอยู่ใกล้บ้านจนเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ในวัยเด็กชอบอาบน้ำและเล่นในแม่น้ำโขง แม้จะได้ยินตำนานต่างๆ ก็ไม่รู้สึกกลัวหรือเกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านั้น ชีวิตในลาวอบอุ่น มีพี่น้องถึง 12 คน ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 ผู้ส่งเคสได้ย้ายมาอาศัยอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศส แต่ก็ยังคงมีความสัมพันธ์กับแม่น้ำโขงอยู่ เนื่องจากยังมีญาติพี่น้องจำนวนมากที่ประเทศลาว บางครั้งจึงต้องกลับมาเยี่ยมบ้านริมน้ำโขง ชีวิตจึงได้มาข้องเกี่ยวกับตำนานริมน้ำโขงในที่สุด.

(ความยาวประมาณ 1750 ตัวอักษร)

ผู้ส่งเคส เป็นชาวลาวที่ย้ายมาอยู่ที่ฝรั่งเศสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 แต่ก็ยังกลับไปเยี่ยมบ้านญาติริมแม่น้ำโขงที่ลาวอยู่เสมอ. ผู้ส่งเคสมีหลานสาวคนหนึ่งที่ประเทศลาว หลานสาวคนนี้มีความแปลกคือชอบเล่นน้ำมากไม่ว่าจะเป็นเวลาใด ทั้งว่ายน้ำ ลอยตัว หรือนั่งเรือ และมักจะเอาเท้าลงไปในน้ำเสมอ เธอมีความสุขกับการอยู่ในน้ำ ไม่เคยเห็นเด็กคนไหนชอบเล่นน้ำขนาดนี้มาก่อน. นอกจากนี้ เธอยังชอบไปไหนมาไหนคนเดียวและมักจะได้ยินเสียงแปลกๆ อยู่บ่อยๆ.

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผู้ส่งเคสกลับไปเยี่ยมบ้านที่ลาว. วันหนึ่ง ขณะที่หลานสาวนอนหลับอยู่ที่พื้นบ้าน คุณแม่ของหลานสาวจะเข้าไปเรียกให้ตื่น แต่สิ่งที่เห็นทำให้คุณแม่ตกใจสุดขีด เพราะบนพื้นบ้านมีงูตัวใหญ่มาก. งูตัวนั้นมีลักษณะเหมือนงูเห่า ลำตัวมีเกล็ดเป็นมันเลื่อม หางสีแดง และกำลังแผ่พังพานอยู่ด้านหลังร่างของหลานสาว. คุณแม่ตะโกนเสียงดังสุดชีวิตว่า "มีงู! มีงู! ตื่น!" ตะโกนอยู่หลายครั้ง. หลานสาวขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมตื่น. งูตัวนั้นค่อยๆ ลดตัวลงและเลื้อยไปใต้โต๊ะรับแขก. คุณตาของหลานสาวได้ยินเสียงตะโกน จึงเอาไม้ตะพดคู่กายมาตีงูยักษ์ตัวนั้นจนตาย. แล้วก็นำร่างที่ไร้วิญญาณนั้นไปทิ้งในลำน้ำโขง.

ภายหลัง ผู้ส่งเคสได้ถามหลานสาวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น. หลานสาวเล่าว่าเธอฝันว่าไปเที่ยวกับเพื่อนผู้หญิง 2 คนรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างเพลิดเพลิน และได้ยินเสียงคุณแม่เรียกอยู่เบาๆ ไกลๆ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วคุณแม่ตะโกนอยู่ใกล้ๆ. หลานสาวยังบอกอีกว่าเธอเห็นเพื่อน 2 คนนี้ในฝันอยู่เสมอ และมักจะไปด้วยกันบ่อยๆ ไปท่องเที่ยวตามที่ต่างๆ.

หลังเกิดเหตุ ผู้ส่งเคสได้ไปปรึกษาพระอาจารย์ที่นับถือ. พระอาจารย์แนะนำให้พาหลานสาวมาหา ผู้ส่งเคสจึงได้พาหลานสาวไปที่วัด กราบพระประธานในโบสถ์ และกราบพระอาจารย์ พร้อมทำตามคำแนะนำของท่าน. หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เพื่อนผู้หญิง 2 คนที่หลานสาวเห็นในฝันก็ยังมาหาอยู่ แต่ก็เรียกได้จากไกลๆ เท่านั้น ไม่เข้ามาใกล้ตัวหลานสาว. และหลานสาวก็ไม่ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน 2 คนนั้นอีกเลย. หลังจากนั้น ก็ไม่มีงูเข้าบ้านอีกเลยเหมือนกัน ตราบจนกระทั่งบัดนี้. เวลาล่วงมาหลายปีแล้ว หลานสาวยังคงฝันเห็นผู้หญิงสาว 2 คนมาเรียกให้ไปเล่นด้วยกันอยู่เนืองๆ แต่หญิงสาวทั้งสองก็เข้ามาใกล้ไม่ได้อีก.

ริมน้ำโขงนี้ ผู้ส่งเคสได้ทราบเรื่องที่คุณครูไม่ใหญ่เคยเล่าถึง "เมืองแม่หม้าย" เจ้าแม่ 2 นาง ที่ทำให้หนุ่มโสดตายไปอย่างลึกลับมาแล้ว. แต่กรณีของน้องเขยของผู้ส่งเคสนั้น เขาเป็นคนมีครอบครัวแล้ว แต่ก็ตายไปอย่างลึกลับที่ริมน้ำโขงเช่นกัน. เหตุการณ์เกิดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ครอบครัวของผู้ส่งเคสนั่งรับประทานอาหารเย็นกันอยู่หน้าบ้านริมฝั่งน้ำโขง ซึ่งมีเพียงถนนกั้นระหว่างบ้านกับน้ำโขง. น้องเขยของผู้ส่งเคสที่มาจากประเทศสหรัฐอเมริกา อดใจกับความงดงามของบรรยากาศริมโขงไม่ได้ จึงชวนน้องเขยอีกคนหนึ่งซึ่งอยู่ในลาว ไปชมบรรยากาศยามอาทิตย์อัสดงเหนือฝั่งโขงด้วยกัน.

เมื่อเดินไปถึงริมฝั่งน้ำ น้องเขยจากสหรัฐฯ บอกให้น้องเขยจากลาวรออยู่ที่ริมน้ำ แล้วเขาจะกลับไปเอา กล้อง มาถ่ายรูป เพราะริมโขงสวยมาก. แต่เมื่อถือ กล้อง กลับมาเพื่อเตรียมถ่ายรูป ปรากฏว่าคนที่รออยู่ริมน้ำโขงหายไปอย่าง ไร้ ร่องรอย ทั้งที่ใช้เวลาไปหยิบ กล้อง เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น. ทุกคนต่างช่วยกันหาหลายที่ แต่หาอย่างไรก็ไม่พบ. ภรรยาของเขาไปหาในรถและพบเพียงสิ่งของที่เขาถอดเก็บไว้ที่ลิ้นชักหน้ารถก่อนไปชมน้ำโขง เช่น สร้อยคอ แหวน สร้อยข้อมือ นาฬิกา. ช่วงระหว่างการค้นหา ฝน ก็ตกลงมาอย่าง กะทันหัน ทำให้ค้นหาตัวต่อไปไม่ได้.

หลังจากนั้น ทุกคนต่างช่วยกันค้นหาด้วยวิธีการต่างๆ. ในที่สุด ผู้ส่งเคสก็ไปกราบเรียนถามพระน้อยผู้เป็นครูบาอาจารย์ที่เคารพนับถือ. คำตอบของพระน้อยคือ "ลงน้ำแน่นอน" แต่หลายคนก็ไม่เชื่อ. ทางบ้านของผู้ส่งเคสได้อธิษฐานจิตขอให้พบศพ โดยพระน้อยได้ระบุวันเวลาและสถานที่ที่จะพบศพไว้ให้. แม่น้ำโขงกว้างใหญ่และเชี่ยวกราก การพบศพไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ทางบ้านก็ทำตามที่พระน้อยบอก และ 3 วันต่อมาก็พบศพตามวัน เวลา และสถานที่ ตามที่พระอาจารย์น้อยบอกจริงๆ. แม้สภาพร่างกายจะเปลี่ยนไปมากเนื่องจากอยู่ในน้ำหลายวัน แต่เสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบ ทำให้ยืนยันได้ว่าเป็นน้องเขยที่หายไปจริง.

หลังจากน้องเขยเสียชีวิตไม่นาน บุตรชายของเขาได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศโปแลนด์. เรียนได้ระยะหนึ่งก็ป่วยไปเรียนไม่ไหว. ผลวินิจฉัยออกมาว่าเป็นต่อมไทรอยด์อักเสบ มี ตุ่ม บวมขึ้น 2 ตุ่ม และอาจลุกลามตามคอลงปอด. แม่จึงติดต่อสถานทูตให้ช่วยส่งตัวลูกชายกลับลาว. หลานชายเดินทางกลับมาเองคนเดียว ไม่มีใครมาเป็นเพื่อน. เมื่อครอบครัวไปรับที่สนามบิน ทั้งหมดแปลกใจและตกใจ เพราะร่างกายผอมแห้งเหลือแต่กระดูก หน้าตาซูบซีด เดินแทบไม่ไหว. จากสภาพอาการนี้ ไม่น่าจะเดินทางกลับมาคนเดียวได้ เพราะโปแลนด์กับลาวไกลกันมาก. เมื่อกลับถึงบ้าน หลานชายเล่าว่าตลอดทางที่กลับมา เขาเห็นพ่อ (ที่ตายในน้ำ) พามาตลอด. พ่อพามาตลอดตั้งแต่โปแลนด์จนถึงเวียงจันทร์. พ่อเอาใจใส่ ห่วงใย มองด้วยความเป็นห่วง และป้อนข้าวป้อนน้ำให้ตลอดการเดินทาง. นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว.

กลับมารักษาที่ลาวไม่นานก็ยังไม่หาย. สุดท้ายจึงพามา รักษา ที่ฝรั่งเศส จนหายดี และได้ศึกษาต่อที่นี่จนสำเร็จการศึกษา. หลังจากนั้นก็เดินทางกลับบ้านเกิดที่ลาว.