EP.444 นักมวย นักบุญ ละบังอรมาห่มจีวร

ผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนเล็กในบรรดาลูก 4 คนของโยมแม่ ก่อนที่โยมพ่อแท้ๆ จะถูกโจรปล้นและฆ่าตายขณะที่ผู้ส่งเคสเกิดได้เพียงไม่กี่เดือน หลังโยมพ่อเสีย โยมแม่ก็ได้มีสามีใหม่และมีลูกด้วยกันอีก 3 คน รวมเป็น 7 คน โยมพ่อเลี้ยงได้เลี้ยงดูลูกทั้ง 7 คนมาอย่างดีทุกคนจนโตมีครอบครัว แม้ว่าโยมพ่อเลี้ยงจะชอบเล่นการพนันมากก็ตาม ผู้ส่งเคสเคยมีอาชีพเป็นนักมวยตั้งแต่เด็ก โดยเริ่มชกมวยตั้งแต่เรียนชั้น ป.6 และย้ายออกจากบ้านมาอยู่ค่ายมวยเกือบ 20 ปี จนกระทั่งปี 2540 ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ ผู้ส่งเคสได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในวันมาฆบูชา และรู้สึกอยากบวชในทันที แต่เนื่องจากเพิ่งอยู่กับแฟน (บังอร) ได้ 1 ปีและกำลังทำงานอยู่ จึงได้คุยกับแฟนว่าขอเวลา 5 ปีแล้วจะขอลาบังอรมาบวช แต่หลังจากอยู่ได้ 3 ปี บังอรก็ขอลาออกไปอยู่ที่อื่นเพราะกลัวทำใจไม่ได้หากผู้ส่งเคสบวช เมื่อครบ 5 ปีตามที่ตั้งใจ ผู้ส่งเคสจึงได้มาบวชในรุ่นเข้าพรรษาปี 2545 และตั้งใจจะสร้างบารมีตามติดคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะไปทุกภพทุกชาติ ตราบถึงที่สุดแห่งธรรม

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นจากครอบครัวของผู้ส่งเคส โยมพ่อแท้ๆ ของผู้ส่งเคสถูกโจรปล้นและฆ่าตายเมื่อผู้ส่งเคสยังเป็นทารกวัยเพียงไม่กี่เดือน โยมแม่หลังจากสูญเสียสามีก็ได้มีครอบครัวใหม่และมีลูกอีก 3 คนกับสามีใหม่ รวมลูกทั้งหมด 7 คน โยมพ่อเลี้ยงซึ่งเป็นสามีใหม่ของโยมแม่ได้ดูแลและเลี้ยงดูลูกทั้ง 7 คนมาอย่างดี แม้ท่านจะเป็นคนดีมีพื้นฐานจิตใจที่ดีและไม่รังเกียจลูกเลี้ยงเลย แต่ท่านก็มีนิสัยชอบเล่นการพนันมาก โดยเฉพาะไฮโล ซึ่งมักจะไปเล่นตามงานศพที่วัดเป็นประจำ บางครั้งท่านก็ใจดีมาก อย่างตอนที่ผู้ส่งเคสมาขอเงินค่าเทอม ขณะที่โยมพ่อเลี้ยงกำลังเล่นไฮโลได้เงินอยู่พอดี ท่านก็ได้ให้เงินค่าเทอมมา 2,000 บาท ปัจจุบันโยมพ่อเลี้ยงเกษียณอายุราชการแล้ว แต่ก็ยังคงเล่นการพนันอยู่ และยังไม่เปิดใจรับบุญเต็มที่หรือไม่ค่อยศรัทธาคุณครูไม่ใหญ่เท่าไรนัก

พี่ชายของผู้ส่งเคสมีอาชีพขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง ก่อนเสียชีวิต พี่ชายติดเหล้าอย่างหนักถึงขั้นเมาจนแทบเสียสติ เมื่อดื่มเหล้าแล้วมักจะมีเรื่องทะเลาะตบตีกับชาวบ้านเป็นประจำ แต่ผลคือพี่ชายมักจะโดนทำร้ายกลับจนเละ หลังจากเลิกเหล้าได้ 2 ปี ในปี 2540 พี่ชายก็ถูกโจรลวงไปฆ่าปาดคอเพื่อชิงรถมอเตอร์ไซค์ไป

น้องสาวคนสุดท้องมีสามีเป็นคนจีนที่อายุมากกว่าหลายปี พวกเขาปลูกบ้านอยู่ติดกับบ้านโยมแม่ ชีวิตคู่ของน้องสาวและสามีไม่ราบรื่น มักจะทะเลาะกันเกือบทุกอาทิตย์ ทะเลาะกันหนักถึงขั้นพูดจาหยาบคายใส่กัน ตบตี ทำลายข้าวของ บางครั้งถึงขั้นจะเอาปืนมายิงกันตาย และเคยขึ้นโรงพักขึ้นศาลจนเป็นที่เอือมระอาของโยมพ่อโยมแม่ แม้จะทะเลาะกันหนักขนาดนี้ พวกเขาก็ยังมีลูกด้วยกัน 3 คน

ลูกชายคนโตของน้องสาว (หลานผู้ส่งเคส) เรียนจบชั้น ป.3 แล้วมาบวชอบรมภาคฤดูร้อนในปี 2546 ที่ธุดงคสถาน ปราจีนบุรี พอจบโครงการก็ไม่ยอมลาสิกขา จึงบวชต่ออีก 1 ปี ต่อมาพระอาจารย์ให้ลาสิกขาเนื่องจากยังไม่จบ ป.6 เมื่อถึงเวลาลาสิกขาและเห็นโยมตามารับ หลานก็ร้องไห้ใหญ่และไม่ยอมลาสิกขา พระพี่เลี้ยงต้องใช้เวลาปล่อมนานมาก เมื่อลาสิกขาแล้ว หลานยังกอดจีวรแน่นและไม่ยอมปล่อย จนโยมตาต้องโกหกว่าสึกแล้วกอดจีวรไม่ได้มันบาป หลานจึงจำใจปล่อยจีวรและกลับบ้านอย่างไม่เต็มใจ

น้องชายของโยมแม่ (ลุงผู้ส่งเคส) ถูกคนมาลอบยิงเข้าที่กลางหลังในปี 2528 กระสุนเข้าที่ไขสันหลังทำให้เป็นอัมพาต เป็นอัมพาตมานานถึง 19 ปีจนถึงปัจจุบัน แม้จะเป็นอัมพาต แต่ลุงก็มีความสุขสบายดีเพราะมีเงินทองหลายสิบล้านบาท

ส่วนตัวผู้ส่งเคสเอง เริ่มชกมวยตั้งแต่เรียนอยู่ชั้น ป.6 โดยได้ค่าตัวครั้งแรก 60 บาท หลังจากนั้นก็ชกมวยมาเรื่อยๆ โดยออกจากบ้านมาอยู่ค่ายมวย หัวหน้าค่ายพาตระเวนไปเปรียบมวยตามงานวัดต่างๆ และขึ้นชกเป็นประจำ ซึ่งส่วนใหญ่จะชนะ จนไม่มีคู่ชก หัวหน้าค่ายจึงส่งมาที่กรุงเทพฯ มาอยู่ค่ายมวยใหญ่ที่ปทุมธานี ซึ่งมีนักมวยระดับแชมป์หลายคน ได้ขึ้นชกเวทีมวยรังสิต อ้อมน้อย ลุมพินี การซ้อมหนักมาก วันละ 6 ชั่วโมง ทั้งเช้าและเย็น ก่อนชกต้องลดน้ำหนักประมาณ 4-5 กิโลกรัม ด้วยการอดข้าว กินแต่น้ำเยอะๆ กินโจ๊กนิดหน่อยตอนเย็น ใส่เสื้อหนาๆ นอนห่มผ้าเพื่อไม่ให้ถูกความเย็น บางครั้งน้ำหนักยังไม่ลงก็ต้องวิ่งกลางวันให้เหงื่อออก กระโดดเชือกหนักๆ ช่วงนี้ทรมานที่สุดเพราะเหนื่อย หิว กินไม่ได้ จนผอมแห้ง ตาโหล พอถึงวันชก ชั่งน้ำหนักเสร็จจึงได้กินข้าว กินน้ำเต็มที่เพื่อฟื้นฟูร่างกายก่อนขึ้นชกตอนเย็น บางครั้งร่างกายไม่ฟื้นไม่มีแรงขึ้นเวที กรรมการก็ไล่ลง ผู้ส่งเคสเคยต่อยคู่ต่อสู้จนน็อค ศอกแตก และเตะขาจนเดินไม่ได้จนชนะน็อค ชกมวยที่กรุงเทพฯ ได้ 3 ปี ก็ไม่ประสบความสำเร็จ จึงกลับไปเรียนหนังสือและทำงานที่ปราจีนบุรี

จุดเปลี่ยนคือในปี 2540 ได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในวันมาฆบูชา มีพิธีหล่อพระบรมพุทธเจ้า พอมาถึงวัดก็รู้สึกอยากบวชทันที แต่ติดที่เพิ่งคบแฟนได้ 1 ปีและกำลังทำงาน จึงปรึกษาแฟนว่าขอเวลา 5 ปีเพื่ออยู่ด้วยกันก่อนแล้วจะขอลามาบวช ตั้งใจและอธิษฐานไว้ แต่อยู่ได้เพียง 3 ปี แฟนก็ขอลาออกไปอยู่ที่อื่นเพราะกลัวทำใจไม่ได้หากผู้ส่งเคสบวช เมื่อครบ 5 ปีตามที่ตั้งใจ ผู้ส่งเคสจึงได้มาบวชในปี 2545 และตั้งใจสร้างบารมีตามติดหมู่คณะไปทุกภพทุกชาติ