EP.448 บุญกรรมนำสร้างสลับร่างชายหญิง

ผู้ส่งเคสเล่าว่าคุณพ่อเป็นชาวจีนเกิดที่ประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ส่วนคุณแม่เป็นคนจีนแต่เกิดที่ประเทศไทย ครอบครัวมีฐานะปานกลาง คุณพ่อทำงานหนัก มักกลับบ้านดึก ทำให้ไม่ค่อยได้พบท่าน คุณพ่อชอบตำหนิว่าผู้อื่น ทั้งที่ตนเองก็ทำสิ่งที่ตำหนินั้น ท่านดื่มเหล้าจัดมาตั้งแต่ผู้ส่งเคสเด็กๆ และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับเมื่ออายุ 55 ปี ที่บ้านมีแต่ผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ มีเพียงคุณแม่ น้องสาว คุณป้า และลูกสาวของคุณป้าอีก 4 คน ทำให้ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นผู้ชายเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่มีผู้หญิงล้อมรอบ จึงมีลักษณะนิสัยคล้ายผู้หญิง แต่คนในบ้านก็ไม่ได้รู้สึกว่าผิดปกติ

เมื่อผู้ส่งเคสอยู่ชั้นประถม ยังไม่ได้รู้สึกว่าตนเองผิดปกติ และยังแอบชอบเพื่อนผู้หญิงอยู่ แต่พอเข้าเรียนในระดับมัธยม ซึ่งเป็นโรงเรียนชายล้วน จึงเริ่มชอบเพศเดียวกัน ตอนเรียน ม.3 เริ่มมีแฟนเป็นผู้ชายในห้องเดียวกัน เพื่อนๆ ในห้องมักล้อเลียนอยู่เสมอ จนกระทั่ง ม.5 ก็เริ่มมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเป็นครั้งแรก ผู้ส่งเคสไม่ได้รู้สึกอะไรมาก เพราะเป็นเด็กเรียนดี รักเรียน และเรียนได้ที่ 1 มาตลอด ตั้งใจเรียนเป็นพิเศษเพื่อที่จะได้ช่วยติวให้แฟนซึ่งเรียนอ่อนกว่า พอจบ ม.5 ก็เอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยรัฐที่มีชื่อเสียงในคณะที่คะแนนสูงได้

เมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว ก็เริ่มห่างเหิน ขาดการติดต่อจากแฟนคนแรกไป ชีวิตในช่วงมหาวิทยาลัยค่อนข้างเรียบง่าย ไม่มีแฟนทั้งชายและหญิง เคยไปเที่ยวแถวแหล่งนัดพบของเกย์บ้าง ไปเที่ยวบาร์เกย์เหมือนกัน แต่ก็ไม่ค่อยชอบ รู้สึกว่าเป็นคนละสังคม ทั้งการพูดคุยและมุมมองต่างๆ ก็ไม่เหมือนกัน ผู้ส่งเคสตั้งหน้าตั้งตาเรียนจนจบการศึกษาปริญญาตรีด้วยคะแนนเป็นอันดับ 1 ของภาควิชา ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 1 เหรียญทอง ผลจากความพากเพียรนี้ทำให้ได้รับเงินทุนจากบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง และได้รับทุนรัฐบาลญี่ปุ่นไปศึกษาต่อที่ประเทศญี่ปุ่น ในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงอันดับ 1 ของญี่ปุ่น และยังเป็นอันดับ 1 ของเอเชียด้วย

การมาต่างประเทศครั้งนี้ทำให้ชีวิตมีความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง เพราะไม่เคยใช้ชีวิตคนเดียวมาก่อน อยู่เมืองไทยอยู่กับครอบครัว เที่ยวบ่อย กลับดึกก็ไม่ค่อยเหมาะ พาใครมานอนด้วยไม่ได้ แต่อยู่ที่ญี่ปุ่นนี้เป็นอิสระ อยู่หอพักคนเดียว ทำให้รู้สึกเหงา อยากมีเพื่อน จนได้พบกับรุ่นพี่คนไทยที่เป็นเกย์เช่นกัน ซึ่งรุ่นพี่คนนี้ได้แนะนำวิธีพบปะกลุ่มชาวเกย์ในญี่ปุ่นให้ คุณครูไม่ใหญ่เล่าถึงวิวัฒนาการการพบกันของเกย์สมัยก่อนว่าใช้วิธีเขียนจดหมายไปนิตยสารเกย์ แนะนำตัวพร้อมรูป หากถูกใจก็จะส่งจดหมายคุยกันเพื่อนัดเจอ และยังได้กล่าวถึงสิ่งที่ไม่เหมาะสมต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นในสังคมเกย์ โดยเฉพาะการกล่าวถึง "ระเบิดแต๋ว" หรือ "ระเบิดตุ๊ด" ซึ่งเป็นแนวคิดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้และไม่ใช่พระประสงค์ คุณครูไม่ใหญ่ยังกล่าวว่า มนุษย์อะไรจะมาถึงขนาดนี้ ถ้ามนุษย์จะเป็นกันหมดก็ไม่ไหวเลย

ต่อมา คุณครูไม่ใหญ่เล่าต่อว่า ในช่วง 7 ปีที่ผ่านมา เริ่มมีการใช้อินเทอร์เน็ต จึงมีเว็บบอร์ดของชาวเกย์ ซึ่งสามารถเข้าไปพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ ใครสนใจก็อีเมลคุยกันได้ ผู้ส่งเคสใช้วิธีนี้ทำให้ได้พบกับเพื่อนชายคนปัจจุบัน คบกันมาได้ 6 ปีแล้ว คุณครูไม่ใหญ่แสดงความประหลาดใจว่าคบกันได้นานถึง 6 ปี ซึ่งถือว่านานมากสำหรับเกย์ เพราะปกติเกย์มักจะรักง่ายหน่ายเร็ว จึงมักไม่มีคู่ครองเป็นตัวเป็นตนและเปลี่ยนคู่บ่อย

สำหรับเพื่อนชายคนปัจจุบันนี้ เวลาที่ผู้ส่งเคสอยู่ด้วยแล้วมีความรู้สึกเหมือนเป็นเพื่อน สามารถพูดคุยเรื่องต่างๆ ได้ ไม่มีอารมณ์ปรารถนาทางเพศ แค่ต้องการให้อยู่ใกล้ๆ ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ คุณครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่า หากต้องการแค่นี้ ก็น่าจะโทรศัพท์คุยหรือดูภาพก็พอ ไม่น่าต้องการอะไรมากไปกว่านี้

อย่างไรก็ตาม ผู้ส่งเคสสารภาพว่า เวลาเห็นผู้ชายหล่อก็อดมองไม่ได้ บางครั้งก็ไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่นตามแหล่งหาคู่ของเกย์ ผู้ส่งเคสรู้ว่ามันไม่ถูก ไม่ดี แต่ก็อดใจไม่ได้ พื้นฐานแล้วคิดว่าเป็นคนรู้ว่าอะไรดีชั่ว ถูกผิด ควรไม่ควร ยกเว้นเรื่องนี้ มีจิตใจเมตตาต่อผู้อื่น ไม่คิดพยาบาทปองร้ายใคร ในบรรดาศีล 5 รักษาได้หมด 4 ข้อ ยกเว้นข้อ 3 รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังทำ พยายามเลิกแต่ยังไม่สำเร็จ สาเหตุอาจเป็นเพราะอยู่ไกลกับแฟน มีโอกาสเจอแค่เดือนละ 2 ครั้ง ทำให้รู้สึกเหงา คิดว่าถ้าอยู่ใกล้กันคงไม่เป็นแบบนี้ แฟนดีกับผู้ส่งเคสมากและไว้ใจมากด้วย ตอนคุณพ่อเสียชีวิต แฟนก็ให้เงินช่วยเหลือ และอยากให้ยืมเงินซื้อบ้านโดยไม่มีข้อผูกมัด

จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้ส่งเคสได้พบรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมาด้วยทุนรัฐบาลเช่นเดียวกัน เธอทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนผู้ส่งเคสทำบุญ รักษาศีล นั่งสมาธิ ซึ่งผู้ส่งเคสก็ร่วมบุญทุกครั้ง รู้สึกศรัทธาพี่คนนี้มาก เห็นเธอพยายามทำงานเก็บเงินมาทำบุญ จึงชื่นชมในความตั้งใจ ต่อมา ผู้ส่งเคสยังได้ติดจานดาวธรรม ทำให้ได้ฟังเรื่องราวจากคุณครูไม่ใหญ่เกี่ยวกับชีวิตชาวเกย์ ทำให้รู้ถึงผลกรรมทั้งในอดีตและปัจจุบัน รู้ว่าทำไมจึงมาเกิดเป็นเกย์ เมื่อรู้เรื่องดีๆ แล้ว จึงรีบติดจานดาวธรรมให้คุณแม่ที่เมืองไทยด้วย คุณแม่จึงได้มาวัดพระธรรมกายแล้ว ตอนนี้ผู้ส่งเคสตั้งใจรักษาศีล 5 ให้ครบทุกข้อ และตั้งใจรักษาศีล 8 ในอนาคต ในอนาคตปรารถนาที่จะช่วยงานพระพุทธศาสนา นำสติปัญญาความรู้ความสามารถมาช่วยงานพระศาสนาของคุณครูไม่ใหญ่

(อักษร: 2735 ตัวอักษร)