EP.456 น้องผูกเวรพ่อผูกกรรมลูกถูกกระทำ

ผู้ส่งเคสเล่าถึงชีวิตที่อัดอั้นตันใจมาตลอด เป็นเรื่องเศร้า สลดหดหู่ และหนักหนาที่สุดในชีวิต จนทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาลเนื่องจากสภาพจิตทนรับความทุกข์ไม่ไหว. แม้ชีวิตจะยากลำบาก แต่เธอก็โชคดีที่ได้พบกับสามีคนปัจจุบันซึ่งรักและจริงใจ ไม่รังเกียจในอดีตของเธอ ทำให้ชีวิตด้านอื่นดีขึ้น. ต่อมา เธอได้มารู้จักกับหมู่คณะและฝึกนั่งสมาธิ ทำสัมมาอะระหัง ทำให้ใจเย็นลง และพฤติกรรมของลูกชายคนแรกก็ดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์. การเห็นลูกชายอยากบวชให้ถือเป็นแสงสว่างแรกในชีวิตของเธอ. ปัจจุบันเธอตั้งใจมุ่งมั่นสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะไปตลอดชีวิต. เธอมีใบหน้าสดใสขึ้นในปัจจุบัน.

ผู้ส่งเคสเริ่มเล่าเรื่องราวชีวิตอันแสนเศร้าตั้งแต่อายุยังน้อย. เมื่ออายุ 9 ปี เธอถูกพ่อผู้บังเกิดเกล้าข่มขืนเป็นครั้งแรก โดยพ่อได้วางมีดไว้ใกล้ๆ เพื่อข่มขู่ไม่ให้เธอโวยวาย. หลังจากนั้น พ่อก็หาโอกาสล่วงเกินเธอเรื่อยมา และบังคับไม่ให้บอกใครโดยขู่ว่าจะฆ่า. ชีวิตในวัยเด็กของเธอเหมือนตกนรกบนดิน บางครั้งพ่อก็แอบซุ่มอยู่ใกล้ๆ ขณะที่เธอคุยกับเพื่อน พร้อมส่งสายตาขู่เพื่อไม่ให้บอกใคร. เธออยู่ในภาวะจำยอม บอกใครไม่ได้เพราะความกลัวและความสับสน. เหตุการณ์นี้เป็นเช่นนี้จนกระทั่งเธออายุ 15 ปี.

เมื่ออายุ 15 ปี เธอพบว่าตัวเองตั้งท้อง. มีเพียงเธอกับพ่อของเด็กเท่านั้นที่ทราบเรื่องนี้ เพราะท้องไม่โตมาก. เธอต้องออกจากโรงเรียน. ในช่วงเวลานั้น มีชายหนุ่มใกล้บ้านมาบอกรักและขอแต่งงานกับเธอ. เธอปกปิดเรื่องที่ตั้งท้องหลายเดือนแล้วไว้. ในที่สุด ชายหนุ่มคนนี้มาขอเธอที่บ้านและพาไปอยู่ด้วย. แต่อยู่ไม่ถึงเดือนเธอก็คลอดลูก. ทำให้สามีหนุ่มคนนี้แม้จะรักเธอมาก แต่ก็อับอายและสับสน ทำให้เขาไม่สามารถรับเธอไปอยู่ด้วยได้อีกต่อไป ทั้งคู่จึงแยกทางกัน. ตอนนั้นเธออายุ 16 ปี และต้องแบกรับความทุกข์อันหนักหนาสาหัส.

สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดอย่างยิ่งคือลูกชายที่เกิดมามีหน้าตาเหมือนกับพ่อของเขาอย่างมาก ซึ่งเขาก็คือคุณตาของเด็กด้วย. หน้าตาเหมือนพิมพ์เดียวกัน ทำให้เธอนึกถึงคนที่เธอเกลียดที่สุด. สภาวะนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกฆ่าทั้งเป็น. ในที่สุด เธอต้องหนีออกมาทั้งๆ ที่รักลูกมาก. พ่อของเด็ก หรือคุณตาของเด็ก มารับเด็กไปเลี้ยงเองตอนเด็กอายุประมาณ 1-2 เดือน.

พ่อพยายามสอนให้ลูกคนนี้เกลียดผู้ส่งเคส และสอนสิ่งเลวร้ายพูดจาหยาบคาย. เมื่อผู้ส่งเคสอายุ 20 ปี ได้พบกับสามีคนปัจจุบัน ซึ่งทราบประวัติของเธอทุกอย่างแต่ไม่รังเกียจ เธอเล่าว่าสามีรักเธอมาก. ทั้งคู่แต่งงานและย้ายไปอยู่ที่อื่น และไปรับลูกชายคนแรกมาอยู่ด้วยตอนเด็กอายุประมาณ 5 ขวบ.

เมื่อเด็กเจอผู้ส่งเคส เขากลับพูดจาหยาบคายว่า "มึงไม่ใช่แม่กู เอากูมาที่นี่ทำไม". ตอนที่สามีปัจจุบันจะเข้าไปอุ้มด้วยความรัก (อย่าลืมว่าเด็กอายุ 5 ขวบ) เด็กกลับชกหน้าสามีและพูดว่า "มึงไม่ใช่พ่อของกู". สามีและผู้ส่งเคสร้องไห้ด้วยความเจ็บช้ำทั้งคู่ เพราะทั้งคู่รักเด็กมาก. บางครั้งเด็กก็เคยถามว่าใครคือพ่อของเขา แต่เธอไม่ตอบ. ผู้ส่งเคสเครียดจัดและคิดจะฆ่าตัวตายมาตลอดตั้งแต่มีลูกคนนี้ เสียใจที่ลูกตัวเองกลับถูกสอนให้เกลียดแม่. สามีจึงพาเธอเข้าโรงพยาบาลประสาท.

จิตแพทย์บอกเธอว่าไม่ใช่ความผิดของเด็ก เด็กเกิดมาไม่รู้เรื่อง และให้ทำใจให้ดี แต่ผู้ส่งเคสไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร. แม้อยู่โรงพยาบาล 7 วัน เธอก็ยังเครียดเหมือนเดิม. ชีวิตของเธอยังมีเรื่องน่าเศร้าอีกมากมาย ยากที่จะบรรยาย. แต่โชคดีที่สามีปัจจุบันรักและจริงใจกับเธออย่างแท้จริง. ปัจจุบันเธอมีลูกกับสามีคนปัจจุบัน ทำให้ชีวิตด้านอื่นดีขึ้นเรื่อยๆ. ยกเว้นเรื่องลูกคนแรกที่ยังเกรี้ยวกราดและทำความผิด. จนกระทั่งเธอได้รู้จักกับหมู่คณะและทำสัมมาอะระหัง เมื่อเครียดก็จะทำทันที. ตอนนี้ใจเย็นลงไปมาก. และแปลกที่ลูกชายคนแรกก็มีพฤติกรรมที่ดีขึ้น. เมื่อเธอพาเขามาวัด ลูกชายชอบนั่งสมาธิมาก เห็นดวงใสๆ. เขากลายเป็นเด็กพูดจาไพเราะ. และที่สำคัญบอกว่าอยากจะบวชให้ผู้ส่งเคส. นี่คือแสงสว่างแรกในชีวิตของเธอ. เธอจะขอสร้างบารมีไปกับคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะตลอดชีวิต.