EP.47 รักสามเส้าของคนธรรพ์

กระผม ผู้ส่งเคสนี้ เป็นคนลาว เกิดที่เมืองเวียงจันทน์. ย้ายมาอยู่อเมริกาเป็นเวลา 24 ปีแล้ว พร้อมภรรยาชาวไทยอีสาน. ครอบครัวเป็นรุ่นบุกเบิกสร้างวัดภาวนานิวเจอร์ซี่ตั้งแต่ยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรม. ทุกคนในครอบครัวรักบุญ รักการสวดมนต์ และทำสมาธิ โดยเฉพาะการสวดมนต์ที่ผู้ส่งเคสสอนลูกๆ จนสวดเก่งมาก. ลูกๆ 5 คนเรียนดี ได้ทุนการศึกษาตลอด. ครอบครัวชอบร้องเพลงมาก ลูกบางคนได้รางวัลจากการประกวดเพลง รักและผูกพันคุณครูไม่ใหญ่ ตั้งใจจะร้องเพลงทางพระพุทธศาสนา. ผู้ส่งเคสเล่าถึงคุณพ่อที่เป็นทหารที่ลาว คุณแม่ซึ่งไม่ใช้นามสกุล เรียนวิชาจากคุณยาย และคุณพ่อของภรรยา (พ่อตา) ที่เป็นเกษตรกร ทำนา. ผู้ส่งเคสมีคำถามเกี่ยวกับปรโลกของบิดามารดาและบิดาภรรยา ความเป็นจริงของวิชาหักไม้ตอก การรับบุญที่อุทิศให้ และสงสัยว่าทำไมตนเองและครอบครัวถึงชอบร้องเพลงมาก.

เรื่องราวส่วนหนึ่งกล่าวถึงคุณพ่อของคุณแม่ของผู้ส่งเคส และคุณพ่อตาของคุณส่งเคส รวมถึงความสงสัยเกี่ยวกับความชอบร้องเพลงของลูกและครอบครัว. คุณพ่อเสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 80 กว่าปี. คุณแม่ก็เสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 80 กว่าปี. คุณพ่อเป็นทหาร ใจบุญ ชอบสร้างวัด แต่เจ้าชู้ ดื่มเหล้าเป็นอาจิณ. คุณแม่ไม่เคยเข้าวัด ไม่ไหว้พระ เพราะเรียนวิชาจากยาย ใช้การหักไม้ตอกรักษาคน ป่วย ดูหมอ แก้ของ. คุณพ่อตาเป็นเกษตรกร ทำนา ใจบุญ สร้างวัด ช่วยเหลือคน. เคยฆ่าคนเพื่อป้องกันตัว. คุณครูไม่ใหญ่เล่าจาก "ฝันในฝัน" เรื่องปรโลกของท่านทั้งสาม. คุณพ่อตายอายุ 80 กว่า ตายใหม่ๆ ไปเกิดเป็นพญานาคในภพบาดาล ใต้แม่น้ำโขง มีวิมานเงินปนทองอยู่ในภพละเอียด ระดับพญานาคสายเอรปถะ กายสีเขียว. พื้นฐานใจท่านเป็นกุศลแต่มากด้วยราคะและโมหะ จึงมาเกิดเป็นพญานาค. บุญที่ลูกอุทิศให้ได้รับมากตามกำลังนาค ท่านเจอสาวนาคมากมายคอยบำเรอ. คุณแม่ (หักตอก) ไปเกิดเป็นวิทยาธร ระดับพรหมเทวา ไปอยู่กับยายซึ่งเป็นวิทยาธรเช่นกัน เพราะยายถ่ายทอดวิชาให้. การหักไม้ตอกเป็นสื่อกับครูวิทยาธร ครูจะมากระซิบข้างหู มีสายครูคุมวิชานี้. คุณแม่มีวิมานอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่งในลาว เข้าไปในเนินจะเป็นที่อยู่ ไม่ประณีตนัก อยู่ในพวกสายวิชาเดียวกัน อายุยืนยาวเป็นร้อยเป็นพันปี. ตอนไปใหม่ๆ ท่านยังดูแก่ แต่บุญที่ได้ช่วยคนให้หายป่วยและบุญที่ลูกอุทิศให้ ทำให้ตอนนี้ท่านไม่แก่มาก อยู่ในวัยกลางคน. ที่ท่านรับบุญได้ไม่เต็มที่ ทั้งๆ ที่ลูกทำบุญถูกหลักวิชา เพราะใจท่านไม่เปิดรับ ตั้งแต่เป็นมนุษย์ก็ไม่ไหว้พระ ไม่เข้าวัด สนใจแต่วิชาหักตอกและช่วยพวกที่หักตอกด้วยกัน. คุณพ่อตา (ปิว) ไปเป็นกุมภัณฑ์ ทำหน้าที่ในยมโลก เพราะมีทั้งบุญ (สร้างวัด เกื้อกูลเพื่อนมนุษย์) และบาป (เคยฆ่าคนป้องกันตัว) ปนกัน. บุญที่ลูกๆ อุทิศให้ช่วยลดหย่อนภารกิจในยมโลกจากปีละ 6 เดือน เหลือ 4 เดือน. สำหรับลูกคนเล็กที่ชอบร้องเพลงมาก คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าในอดีตหลายชาติเคยเกิดในกำเนิดเทพธิดาคนธรรพ์ต่อเนื่องกันมา อยู่ในฝ่ายนักร้อง ได้มีโอกาสไปร้องในเทวสภา เสียงเพราะมาก. ก่อนเกิดเป็นคนธรรพ์ ทำบุญแบบชาวบ้านทั่วไป แต่ใจชอบฟุ้งฝัน. สองอย่างประกอบกันทำให้ไปเกิดเป็นคนธรรพ์และชอบเป็นอย่างนั้น เวลามาเกิดเป็นมนุษย์ใจก็เป็นอย่างนี้. ชาติก่อนจุติจากคนธรรพ์เพราะมีเรื่องรักสามเส้า หลงรักคนธรรพ์รูปหล่อ แตเขาไปรักเทพธิดาคนธรรพ์อื่น จึงผิดหวัง ตรอมใจ ไม่ยอมทานอาหารทิพย์. จิตที่ประกอบด้วยความโศกและความโกรธอ่อนๆ และไม่ทานอาหารทิพย์ ทำให้จุติลงมาเกิดเป็นมนุษย์ มีผิวคล้ำไปนิด. อัธยาศัยนี้ทำให้รักการร้องเพลงเป็นชีวิตจิตใจ. ที่ชอบร้องเพลงเหมือนกันทั้งครอบครัวเพราะครอบครัวสนับสนุน และอาจมีจริตทางนี้กันมา ไม่ได้หมายถึงทุกคนเคยเกิดเป็นคนธรรพ์. คุณครูไม่ใหญ่แนะนำว่าเคยสร้างบุญกับหมู่คณะมาด้วย สายบุญทำให้มาเจอกันชาตินี้. ควรตั้งใจมุ่งไปดุสิตบุรี เพราะจิตที่ฟุ้งฝันส่งไปได้แค่คนธรรพ์. ความผิดหวังจากรักสามเส้า อาจทำให้เกิดความสมหวังโดยการมารักอีก 3 คือ พระรัตนตรัย เพื่อจะได้ไปดุสิตบุรี.