EP.627 คุณหญิงท้องนา

ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสดูจานดาวธรรมจากการแนะนำของลูกสาว เมื่อได้ดูแล้วก็เข้าใจวัดมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก โดยเฉพาะเรื่องที่วัดเคยโดนโจมตีก็หายสงสัยไปได้อย่างดีเยี่ยม ลูกสาวของผู้ส่งเคสก็มักจะโทรมาเตือนให้ดูเคสอยู่เสมอ และในวันนี้ผู้ส่งเคสก็ได้ส่งเคสของตนเองมาเพื่อศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมด้วยจ้ะ

เรื่องราวนี้เป็นเรื่องของคุณแม่ของผู้ส่งเคส คุณแม่เกิดในวันพระ ขึ้น 15 ค่ำ เป็นบุตรสาวของหม่อมเจ้า จึงมีคำนำหน้าชื่อว่า หม่อมราชวงศ์หญิง มาตั้งแต่เกิด พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระเมตตาประทานตั้งชื่อให้ คุณแม่มีชีวิตที่สะดวกสบายอยู่ในวังตั้งแต่เล็กๆ เวลาไปโรงเรียนจะต้องมีทหารรับใช้อย่างน้อย 4 คนติดตามไปด้วย แวดล้อมไปด้วยข้าทาสบริวาร แม้จะสุขสบาย แต่คุณแม่ชอบชีวิตเรียบง่าย สมถะ ตรงข้ามกับคนทั่วไป ไม่ชอบออกงานสังคม ไม่ชอบเป็นลำ แต่ชอบศึกษา วรรณคดี ประวัติศาสตร์ และอ่านหนังสือธรรมะ มีใจฝักใฝ่ในบุญกุศลตั้งแต่เด็ก อย่างไรก็ตาม การที่ต้องอยู่เฉยๆ เพราะมีคนทำทุกอย่างให้ ทำให้คุณแม่รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างมาก

คุณแม่จึงขอท่านพ่อออกมาทำงานที่กรมป่าไม้ จนกระทั่งถึงเวลาที่ท่านพ่อท่านแม่เห็นสมควรให้ออกเรือน (คือไปแต่งงาน) ท่านก็ได้หาคนที่ฐานะชาติตระกูลเหมาะสมกันมาให้เลือกมากมาย ทั้งหล่อ รวย ฉลาด แต่คุณแม่ไม่ชอบใครเลย ท่านรู้สึกว่าไม่ใช่เนื้อคู่ เพราะเนื้อคู่ของท่านต้องเป็นเจ้าเงาะ จึงปฏิเสธไป

ต่อมา คุณแม่ก็ได้มาเจอคุณพ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งทำงานอยู่ที่เดียวกัน คุณพ่อเป็นเหมือนเจ้าเงาะจริงๆ ทั้งสองชอบพอกัน แต่ทางท่านพ่อท่านแม่ของคุณแม่ไม่ชอบและไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะคุณพ่อมีชาติต่ำกว่า เหมือนรจนาเลือกเจ้าเงาะ ถึงแม้พอมีกิน แต่ก็เป็นหนุ่มบ้านนอก คุณพ่อมีรกรากอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานี ญาติฝ่ายคุณแม่จึงดูถูกคุณพ่อว่า ไอ้หนุ่มบ้านนอก แต่คุณพ่อก็เป็นเหมือนพระสังข์ทองจริงๆ คือเป็นคนใจบุญ ธรรมะธัมโม เคยบวชเรียนมาก่อน ทำให้คุณแม่ยิ่งชอบคุณพ่อมาก

ในที่สุด การแต่งงานของทั้งสองก็เกิดขึ้น ท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของญาติฝ่ายคุณแม่ หลังแต่งงาน คุณแม่ตั้งครรภ์ได้ 8 เดือน ก็ย้ายไปอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานี บ้านเกิดคุณพ่อ คุณแม่ไม่ติดต่อกับท่านพ่อท่านแม่และญาติพี่น้องอีกเลย เพื่อตัดปัญหาความไม่เข้าใจ

เมื่ออยู่บ้านนอก คุณพ่อทำหน้าที่เป็นพ่อศรีเรือน ไม่ยอมให้คุณแม่ลำบาก คุณพ่อรับผิดชอบงานบ้านทุกอย่าง ซักผ้าให้คุณแม่ เลี้ยงลูกเป็นส่วนใหญ่ คุณพ่อปลูกฝังลูกทุกคนเสมอว่า คุณแม่คือ คุณหญิงท้องนา ให้ดูแลแม่เป็นอย่างดี อย่าให้แม่ทำงานหนัก เพราะคุณพ่อคิดว่าท่านไปเอาคุณแม่มาจากในวัง เหมือนคว้าดวงแก้วมาจากปากมังกร จะไม่ทำให้ลำบากเสียศักดิ์ศรี คุณพ่อทำทุกอย่างเพื่อให้คุณแม่อยู่มีความสุข แม้ที่บ้านนอกจะกันดาร คุณพ่อเป็นที่นับหน้าถือตาของชาวบ้าน เป็นเหมือนเศรษฐีบ้านนอก มีความรู้ มีธรรมะ เคยบวชเรียนถึงเปรียญธรรม 6 ประโยค และยังเรียนวิชาหมอยามาด้วย สามารถรักษาโรคได้ ใครป่วยก็มาหา คุณพ่อฉีดยาให้ ใครไม่มีเงินก็รักษาฟรี

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ตั้งแต่เกิดมามีความสุขมาก กลายเป็นสาวมั่น เก่งกล้า ไม่กลัวใครตั้งแต่เด็ก เพราะคิดว่ามีแม่เป็นคุณหญิง มีพ่อเป็นคุณหมอ เวลาไปไหนก็บอกว่าเป็นลูกคุณหมอ จะไม่มีใครกล้าแหยม คุณพ่อไปนาก็เอาลูกขี่คอไปด้วย มีความสุขกันมาก

วันหนึ่ง เหตุการณ์สำคัญที่สุดในชีวิตของผู้ส่งเคสก็มาถึง คือ พระองค์เจ้าซึ่งเป็นท่านพ่อของคุณแม่สิ้นพระชนม์ ในพินัยกรรมระบุว่า ห้ามแบ่งมรดกจนกว่าจะตามหาตัวคุณแม่เจอ ทำให้พี่น้องทุกคนต้องรีบตามหาคุณแม่กันเกือบ 10 ปี กระทั่งเจอ ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพื่อให้ถูกต้องตามพินัยกรรม จะได้จัดเรื่องมรดก ในพินัยกรรมยังระบุให้เอาลูกหลานที่กระจัดกระจายกลับมาเลี้ยงดู ส่งเสียให้เรียนทุกคน ดังนั้น ผู้ส่งเคสจึงต้องพลัดพรากจากพ่อแม่ตั้งแต่13ปี ตามพินัยกรรม เพื่อมารวมกันอยู่ในกรุงเทพฯ มาเรียนหนังสือกับคุณหญิงท่านหนึ่งซึ่งเป็นพี่สาวของคุณแม่ (คือป้า)

ผู้ส่งเคสได้อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ สวยงาม น่าจะสุขสบายกว่าบ้านนา แต่ชีวิตกลับไม่สบายเลย ต้องช่วยป้าทำงานบ้านเกือบทุกอย่าง แม้จะส่งเรียนในโรงเรียนชั้นดี แต่ก็อยู่ในฐานะเด็กบ้านนอกซอมซ่อ แตกต่างจากเพื่อน เรียนอย่างขาดความมั่นใจ รู้สึกตัวเองโง่ท่ามกลางเด็กฉลาด จึงต้องดิ้นรนเรื่องเรียนหนัก

ยิ่งกว่านั้น แม้เรียนโรงเรียนดี แต่ไม่ได้รับการส่งเสริมด้านการเรียน ได้เงินค่าขนมแค่วันละ 6 สลึง ซึ่งพอดีกินอย่างประหยัด แต่ไม่พอค่ารถ ต้องเดินไปกลับโรงเรียนวันละ 8 กม. ฝนตกแดดออกก็ต้องไปให้ได้ กลับมาต้องช่วยทำงานบ้านจนเหนื่อย พอเสร็จก็ถึงเวลานอน เขาปิดไฟ ทำให้ทำการบ้านอ่านหนังสือไม่ได้ ผู้ส่งเคสจึงเจียดเงินค่าขนมซื้อเทียนไขมาจุดแอบดูหนังสือตรงขั้นบันไดตอนคนหลับหมด ดินสอก็ต้องใช้จนกุดเอาไม้มาต่อ เสื้อผ้าก็ใส่ขาดๆ ปะๆ กระโปรงต้องสอยชายลงเรื่อยๆ เพราะตัวสูงขึ้น แต่เขาไม่ให้ซื้อใหม่ บางครั้งต้องแอบร้องไห้คิดถึงพ่อแม่ที่อบอุ่น

ผู้ส่งเคสจำยอมทนอยู่ที่นี่จนเรียนจบ มศ.6 ได้ทำงานที่สำนักงานสถิติแห่งชาติ แล้วย้ายไปอยู่กับสามีหลังแต่งงานตอนอายุ 24 ปี

หลังแต่งงานประมาณ 10 ปี พ่อผู้ส่งเคสก็ป่วยเป็นมะเร็งตับจากการกินของดิบ เสียชีวิตตอนอายุ 63 ปี ทำให้ผู้ส่งเคสต้องรับคุณแม่มาอยู่ด้วยที่กรุงเทพฯ คุณแม่อยู่บ้านเฉยๆ ทำบุญทำทาน ชอบอ่านหนังสือธรรมะ ฟังเทศน์วิทยุ ต่อมา คุณแม่ป่วยด้วยโรคชรา หัวใจโต หอบหืด หลงๆ ลืมๆ ช่วงท้ายบอกว่าร้อนมาก ต้องถอดเสื้อผ้า ต้องคอยเอาน้ำเย็นเช็ดตัว เสียชีวิตที่โรงพยาบาลวัย 83 ปี หลังงานศพคุณแม่ไม่นาน ผู้ส่งเคสได้สร้างองค์พระประจำตัวให้ทั้งพ่อและแม่

ต่อมา ผู้ส่งเคสหันหน้าเข้าหาธรรมะอย่างจริงจัง ไปปฏิบัติธรรมหลายวัด มีประสบการณ์แปลกๆ คือได้กลิ่นเหมือนกำยาน กลิ่นฉุน บางทีก็เหม็นตุบ่อยๆ ถามพระท่านบอกเป็นวิญญาณญาติที่ตายมาหา (คุณครูไม่ใหญ่สงสัยว่าทำไมต้องกลิ่นกำยาน)

สามีผู้ส่งเคสถูกเพื่อนที่รู้จักกันกว่า 10 ปีกล่าวหาว่าขโมยพระเครื่องไป สามียืนยันว่าไม่ได้เอาไป เกิดทะเลาะกันรุนแรง สามีสาบานว่าหากเอาไปขอให้คนทั้งโคตรตายโหงภายใน 3 วัน 7 วัน ทั้งที่สามีไม่ได้เอาไปและไม่เคยเห็นพระนั้นเลย แต่ก็ยังถูกปักใจเชื่อว่าเป็นคนเอาไป

ลูกสาวคนเล็กของผู้ส่งเคส ก่อนจะมาเกิด ผู้ส่งเคสฝันว่ามีงูเห่าตัวใหญ่เขี้ยวยาวมากมากัดมือ ตื่นขึ้นมาลูกสาวชอบอยู่แต่ในห้องรกๆ เหมือนงูชอบที่รกๆ ปัจจุบันลูกสาวเรียนมหาวิทยาลัย เกือบ 8 ปีแล้วยังไม่จบปริญญาตรี แต่ยืนยันจะเรียนให้จบเพื่อเป็นดอกเตอร์

นี่คือเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดจ้ะ