EP.480 เมื่อเล็กๆ พ่อสั่งไปซื้อเหล้าจะเข้าข่ายผิดศีลไหมครับ

ผู้ส่งเคส เริ่มเข้าวัดครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2540 ซึ่งเป็นวันตอกเสาเข็มมงคลต้นสุดท้ายของมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี การเข้าวัดครั้งนี้เกิดจากการชักชวนของรุ่นพี่ในชมรมพุทธ ท่านได้มีโอกาสอบรมธรรมทายาทรุ่นที่ 25 และได้ไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ ทำให้ได้ผลการปฏิบัติธรรมที่ดี และได้ฟังเรื่องวิชชาธรรมกาย ซึ่งทำให้ท่านรู้สึกโชคดีที่ได้พบคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะ ด้วยเหตุนี้ ท่านจึงตัดสินใจบวชอยู่ต่อ แม้ภายหลังจะมีปัญหาบางประการทำให้ต้องลาสิกขา แต่ด้วยการประคับประคองจากพี่น้องชมรมพุทธ มช. ทำให้ท่านรักษาศีล 8 และช่วยงานชมรมจนได้รับความไว้วางใจให้เป็นประธานชมรมในปี 3 ในปี 4 ท่านเป็นอาสาสมัครที่ธุดงคสถานล้านนา และได้กลับมาบวชอีกครั้งเพื่อบูชาธรรมคุณครูไม่ใหญ่ ท่านมีความสับสนในชีวิตหลังบวชและไม่อยากลาสิกขา เพราะการบวชเป็นสิ่งยากยิ่งและท่านกลัวว่าจะไม่ได้กลับมาบวชอีก ท่านเล่าว่าตัวเองเป็นคนเจ้าชู้ มีปกติหาคู่ใจมาตั้งแต่เด็กจนถึงมหาวิทยาลัย

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสเล่าย้อนไปถึงโยมพ่อของท่าน ซึ่งเป็นข้าราชการครูสอนภาษาอังกฤษมานานหลายสิบปี โยมพ่อเป็นคนรักครอบครัวและเป็นนักดนตรีที่มีเพื่อนฝูงมาก เป็นที่รู้จักทั่วอำเภอเพราะงานรื่นเริงที่ไหนมักจะมีท่านอยู่ที่นั่น และด้วยเหตุนี้เอง ทำให้โยมพ่อดื่มสุราเป็นอาจิณ สุรากลายเป็นต้นเหตุของปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในครอบครัวดังที่จะเล่าต่อไป

ในวัยเด็กของผู้ส่งเคส โยมพ่อมักจะกลับบ้านตอนดึกในสภาพเมา เสียงบีบแตรและเสียงเครื่องยนต์รถที่ดังเป็นสัญญาณให้โยมแม่และลูกๆ รู้ว่าความทุกข์กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า เสียงเสียบเท้าและเสียงบ่นดังขึ้นเรื่อยๆ จนมาหยุดที่หน้าประตูห้องนอน แล้วโยมพ่อก็จะคว้าเชือกผูกหูมุ้งและกระชากสายมุ้งอย่างแรง ผู้ที่อยู่ในมุ้งคือโยมแม่ ผู้ส่งเคส และน้องสาวตัวเล็ก ทุกคนจะสะดุ้งตื่นพร้อมกันกับคำถามที่แสดงความไม่พอใจจากโยมแม่ เมื่อโยมแม่พยายามให้เหตุผล โยมพ่อก็จะบันดาลโทสะ ด่าด้วยถ้อยคำที่หยาบคาย ทำร้ายโยมแม่ด้วยการตบตี และลามมาถึงตัวผู้ส่งเคสด้วยการตบเป็นลูกระนาดไปเลย โยมพ่อด่าผู้ส่งเคสด้วยคำหยาบที่ไม่น่าเชื่อว่าพ่อจะด่าลูกได้ ซึ่งยังคงอยู่ในใจผู้ส่งเคสเสมอมา คำด่านั้นคือ "ไอ้สัตว์นรก" เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะสุรานี่เองที่เป็นตัวปัญหา

คุณครูไม่ใหญ่ได้เปรียบเทียบว่า ในขณะที่ผู้ผลิตและจำหน่ายสุรากำลังร่ำรวย เพื่อนมนุษย์อีกส่วนหนึ่งกำลังเดินเข้าคุก ไปโรงพยาบาลเพราะความเมา สุราเป็นต้นเหตุของปัญหาใหญ่ น้ำเมาถ้าดื่มไม่เมาแล้วจะดื่มไปทำไม ผลจากความเมามากมายเกินกว่าจะยับยั้งได้

ปัญหาจากสุรายังคงดำเนินต่อไป เมื่อผู้ส่งเคสเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โยมพ่อก็ยังคงมีเหล้าเป็นเพื่อนเช่นเดิม ภาพความดุดันของโยมพ่อตั้งแต่เด็กยังคงติดอยู่ในใจ ทำให้ผู้ส่งเคสไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่กล้าพูดคุย กอด หรือหอมแก้มเหมือนพ่อลูกทั่วไป โยมพ่อเคยบ่นตอนไม่เมาว่าทำไมไม่ทำเหมือนลูกคนอื่น แต่ผู้ส่งเคสก็มีเหตุผลในใจว่าท่านไม่คุ้นเคยและกลัวพ่อ แม้เสียงบีบแตรและเครื่องยนต์ดังๆ ก็ยังทำให้ตกใจกลัวจนถึงทุกวันนี้ เพราะเป็นสัญญาณความรุนแรงที่เคยเกิดขึ้นในบ้าน โชคดีที่ผู้ส่งเคสมีกัลยาณมิตรตลอดชีวิต ไม่ตกในบ่วงยาเสพติดเหมือนวัยรุ่นครอบครัวแตกแยก

เรื่องราวเลวร้ายที่สุดที่เกิดจากสุราเกิดขึ้นในวันหนึ่ง เมื่อโยมพ่อดื่มสุราแล้วขับรถ ด้วยสติที่ไม่สมบูรณ์เพราะเมาแล้วขับ ท่านได้ขับรถชนคนตาย ผู้ส่งเคสเล่าถึงข้อคิดว่า "เมาแล้วอย่าขับ แล้วใครจะขับให้" การเมาแล้วขับชนคนตายทำให้ต้องจ่ายค่าเสียหายถึง 200,000 บาท ซึ่งเป็นเงินจำนวนมากในสมัยนั้น และต้องซื้อรถมอเตอร์ไซค์ใหม่ให้ญาติผู้ตายด้วย แสดงว่าเมื่อเมาแล้วมีปัญหาก็ต้องแก้ปัญหาเองทั้งหมด ผู้ผลิตผู้จำหน่ายไม่เคยเข้ามารับผิดชอบเลย คุณครูไม่ใหญ่ชี้ให้เห็นว่าปัญหาสุราถูกขยายไปเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครมารับผิดชอบแก้ไข

ในช่วงที่ผู้ส่งเคสบวชอยู่ โยมพ่อได้ย้ายมาเป็นหัวหน้าหมวดภาษาอังกฤษที่โรงเรียนในปทุมธานี ท่านมาวัดบ้าง เช่น งานวันสลายร่างคุณยาย งานบรรชาสามเณรแก้ว บางครั้งผู้ส่งเคสชวนโยมพ่อมาวันบูชาข้าวพระด้วย แม้ท่านจะมีอาการเมาสุราอยู่ก็ตาม ท่านก็ฝืนนั่งสมาธิ ผู้ส่งเคสอยากทำหน้าที่ลูกให้สมบูรณ์

จนกระทั่งวันที่ 20 พฤษภาคม 2545 โยมพ่อได้ละโลกไปเพราะเส้นโลหิตในสมองแตก สิริอายุ 52 ปี ก่อนเข้าโรงพยาบาล โยมพ่อล้มหมดสติที่บ้าน โยมป้าซึ่งเป็นคนเข้าวัดปฏิบัติธรรมได้ประคองโยมพ่อไว้ที่ตักและบอกให้ภาวนา "พุทโธ" ใกล้ตาย โยมป้าเคยเล่าว่าโยมพ่อเคยพูดด้วยความโมโหว่าในตระกูลนี้ตนเองจะตายเป็นคนแรก และโยมพ่อก็ละโลกเป็นคนแรกของตระกูลจริง ๆ

หลังโยมพ่อละโลก ผู้ส่งเคสตัดสินใจนำเงินมรดกของโยมพ่อซึ่งถือเป็นเงินก้อนสุดท้ายเกือบทั้งหมด มาสร้างพระธรรมกายประจำตัวถวายพระสังฆาธิการในนามโยมพ่อ 5 องค์ และสร้างให้ทุกคนในครอบครัวอีก 5 องค์ รวม 10 องค์ และสร้างเสาเขื่อนรอบมหาวิหารคุณยาย 1 ต้น ผู้ส่งเคสคิดว่าเรื่องอื่นเป็นเรื่องรอง ต้องเอาบุญใหญ่ช่วยพ่อให้ไปสู่สุคติก่อน ปัจจัยนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงของโยมพ่อ จึงต้องใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อชีวิตในปรโลกของท่านมากที่สุด ท่านคิดว่าตนเองรู้หลักวิชชาและสามารถช่วยโยมพ่อได้ จึงรีบสร้างพระธรรมกายประจำตัว