EP.482 ฉลาดเอาบุญก่อนกลับดุสิตบุรี

ผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนหนึ่งในครอบครัว ได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2528 ขณะเรียนอยู่ชั้น ม.2 โดยพี่ชายคนโตพาซ้อนมอเตอร์ไซค์จากประตูน้ำมาวัดเพื่อเป็นอาสาสมัครช่วยเขียนใบอนุโมทนาบัตรทุกวันอาทิตย์ เย็นพี่ชายมารับกลับ ทำให้ได้สร้างบารมีอย่างต่อเนื่องและได้ข้อคิดดีๆ จากครูบาอาจารย์ โดยเฉพาะคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง คุณยายมักพาปล่อยสัตว์ปล่อยปลา ให้ชีวิตสัตว์เป็นทาน และอวยพรให้มีอายุยืน ทำให้ผู้ส่งเคสมีความผูกพันกับการสร้างบุญและวัดมาโดยตลอด

ผู้ส่งเคสเล่าถึงเหตุการณ์หนึ่งขณะที่เขากำลังขี่จักรยานอยู่บนฟุตบาท ทันใดนั้นก็เห็นดวงตาภายในดวงตาสีแดงเต็มท้องถนนไปหมด จ้องมองมาที่ตัวเขา พร้อมกับเสียงร้องของผู้คนอื้ออึงไปหมด ในเวลาเดียวกัน รถที่วิ่งอยู่บนถนนก็พุ่งตรงขึ้นมาบนฟุตบาทแล้วชนเข้ากับเขาและจักรยานอย่างแรง เสียงดังโครมใหญ่. ตัวเขาเองกระเด็นไปอีกทาง จักรยานหักเป็นท่อนๆ พังเป็นเศษเหล็ก แต่ตัวเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย แข็งแรงกว่าเหล็ก ส่วนคนที่เห็นเหตุการณ์ได้วิ่งข้ามถนนมาดูเขา เพราะตรงจุดนั้นมักเกิดอุบัติเหตุบ่อยและมีคนเสียชีวิตมามาก. พอมีคนมามุงดู รถก็กลับพุ่งชนคนที่วิ่งมาดูจนเสียชีวิตกลางถนนไปทันที 2 คน เพียงเพราะความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น.

ผู้ส่งเคสเริ่มเล่าเรื่องคุณแม่ของเขา ซึ่งเป็นคนจังหวัดศรีสะเกษ เข้ามาทำงานเป็นแม่บ้านที่กรุงเทพฯ ที่บ้านน้องสาวคุณพ่อ. อาม่าของคุณพ่อเห็นว่าคุณแม่เป็นคนดี ขยัน อดทน พูดจาดี จึงไปสู่ขอให้มาเป็นภรรยาคุณพ่อ. คุณพ่อและคุณแม่มีลูกด้วยกัน 6 คน แต่คุณพ่อต้องการมีลูกเพิ่มอีกจึงไปมีภรรยาคนที่ 2 และมีลูกด้วยกันอีก 7 คน รวมทั้งหมด 13 คน. คุณพ่อเป็นคนเจ้าชู้มาก ได้รับภรรยาคนที่ 2 มาอยู่บ้านเดียวกัน ต่อมาภรรยาคนที่ 2 ได้ทิ้งคุณพ่อไปมีสามีใหม่ หลังจากมีลูกด้วยกันแล้ว. คุณแม่จึงต้องอดทนเลี้ยงดูลูกทั้งหมด 13 คน โดยไม่เคยบ่นหรือดุว่าลูกของภรรยาคนที่ 2 เลย. คุณแม่สอนลูกทั้ง 6 คนของตนเองว่าให้สงสารลูกของแม่อีกฝ่าย เพราะพวกเขาไม่มีแม่ และไม่ให้ทะเลาะกันเหมือนเสือกัดกัน แต่ให้รักกันทั้ง 13 คน.

เมื่อคุณพ่อเสียชีวิตในวัย 53 ปี การดูแลลูกทั้งหมดจึงอยู่กับคุณแม่และพี่ชายคนโต. คุณแม่สอนให้ลูกรักสามัคคี ช่วยเหลือกัน และไม่ทอดทิ้งกันเมื่อลำบาก. ทำให้ลูกๆ รักกันมาก เวลาไปไหนก็จะไปเป็นกลุ่มรวมกันสองบ้านประมาณ 30 ชีวิต เช่น ไปปฏิบัติธรรมที่สวนบัว เขาใหญ่ หรือที่หาดมุกแก้ว. สองครอบครัว ลูก หลาน ลูกเขย ลูกสะใภ้ จะรักใคร่ปรองดองกันดี.

ต่อมาไม่นาน คุณแม่ล้มป่วย มีอาการปวดท้อง แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นวัณโรค รักษาแล้วอาการไม่ดีขึ้น เมื่อตรวจใหม่พบว่าเป็นมะเร็งที่ปอดลุกลามไปต่อมน้ำเหลือง และกินเข้าไปถึงกระดูกซี่โครงหายไปหนึ่งซีก ทำให้แพทย์ประหลาดใจมากว่าคุณแม่อยู่มาได้อย่างไรโดยไม่มีอาการเจ็บปวดทรมาน ทั้งที่อาการรุนแรงมาก. แต่ในช่วงก่อนป่วยและกำลังป่วยนั้น คุณแม่ได้ทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนาอย่างต่อเนื่อง. คุณแม่ได้ขึ้นพนาวัตหลายครั้ง ทำบุญทุกบุญ โดยล่าสุดได้ทำบุญเสาแก้ว 1000 ปี และกฐินปี 2548 ล่วงหน้าไว้ เพราะรู้ว่าจะอยู่ได้ไม่นาน. คุณแม่ไม่ประมาทในการทำบุญ และบอกให้ลูกๆ ช่วยกันทำบุญให้ท่านเยอะๆ.

ผู้ส่งเคสมีความกังวลเรื่องคุณแม่มากถึงกับฝันว่าหลวงปู่มาเข้าฝันและถามว่ารักแม่ไหม. หลวงปู่ให้เห็นภาพคุณแม่ผอมลง แห้งเหมือนวันที่แม่เสียชีวิตจริง (ทั้งที่ตอนนั้นคุณแม่ยังมีอาการดีอยู่). ในฝันผู้ส่งเคสถามหลวงปู่ว่าแม่จะตายไหม หลวงปู่นิ่งไปแล้วตอบว่าตาย แล้วเตือนว่าถ้าจะรักแม่ก็ไม่ต้องรั้งแม่ไว้ เพราะข้างในแม่ไม่เหลืออะไรแล้ว เน่าหมดแล้ว. ผู้ส่งเคสน้ำตาไหล ก้มกราบแม่ในฝันและบอกว่ายอมให้แม่ไป จะไม่เหนี่ยวรั้ง แต่จะทำบุญให้แม่เยอะๆ. น้องชายคนเล็กได้บวชที่วัดปากน้ำภาษีเจริญและเอาบุญให้แม่เต็มที่.

น้องชายคนเล็กยังฝันเห็นใบสั่งและรายชื่อคุณแม่ว่าจะเสียชีวิตวันที่ 28 มกราคม 2548. พอถึงวันที่ 27 มกราคม 2548 อาการคุณแม่ทรุดหนักมาก ดูไม่ฟื้น แต่จู่ๆ คุณแม่ก็ลุกขึ้นมานั่งคุยปกติ จำคนได้หมด เรียกชื่อถูก ขนาดเพื่อนที่ไม่เจอมานานก็ยังเรียกชื่อถูกและถามสารทุกข์สุขดิบได้. จนถึงวันที่ 28 มกราคม 2548 เวลาประมาณบ่าย คุณแม่ก็เสียชีวิตจากไป ตรงตามที่น้องชายฝันเห็นบัญชีรายชื่อ. ก่อนเสียชีวิต คุณแม่ไม่ได้ทุกข์ทรมาน เฮือกสุดท้ายสงบนิ่งจนแพทย์งง.

ก่อนจากไป คุณแม่เคยสั่งไว้ว่า ถ้าท่านเสียชีวิตให้รีบส่งเคสไปถึง คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อที่จะได้ทราบว่าท่านไปอยู่ภพภูมิใด หากไปไม่ดีลูกจะได้เร่งทำบุญให้เยอะๆ. คุณแม่สุขุมรอบคอบมาก. สิ่งที่ท่านกังวลมี 2 เรื่อง คือความไม่รู้กฎแห่งกรรมในอดีตที่ทำให้ท่านทำแท้งลูกถึง 2 คน เพราะสงสารคุณพ่อที่หาเงินเลี้ยงลูกไม่ไหว และกลัวการทำหมัน. อีกเรื่องคือการสูบบุหรี่ก่อนนอนวันละ 1 มวน ซึ่งสุดท้ายเลิกได้ แต่ยังเป็นตราบาปในใจ ท่านสูบบุหรี่เพราะนอนไม่หลับ สมองเครียดเรื่องการทำมาหากินเลี้ยงลูกเยอะ. และยังห่วงหลานที่ยังไม่ประสบความสำเร็จ. ลูกๆ รู้สึกว่าคุณแม่ยังอยู่ใกล้ๆ ไม่ไปไหน. คุณแม่เสียชีวิตในวัยเพียง 65 ปี.

การสร้างพระธรรมกายประจำตัวของคุณแม่ในช่วงแรกๆ ที่ยังไม่มีศรัทธามากนัก ต่างจากพี่ชายคนโตที่สร้างไว้มากมายนับไม่ถ้วน. คุณแม่มาขอพระมหาสิริราชธาตุซึ่งเป็นของขวัญจากการสร้างพระธรรมกายประจำตัวไปสวมใส่สร้อยคอทองคำ ขอไปหลายองค์ แต่ไม่สามารถรักษาองค์พระไว้ได้เลย หายหมด. พี่ชายแนะนำให้เอาสร้อยคอทองคำไปขายมาสร้างพระด้วยตัวเองดีกว่า แต่คุณแม่ไม่ยอม บอกว่าพระต้องการใส่กับสร้อยทอง. พี่ชายก็ถามว่าพระบอกตอนไหนว่าชอบใส่สร้อยทอง. พี่ชายบอกว่าแม่มีเงินทองเยอะ สร้างด้วยตัวเองจะดีกว่า.

วันหนึ่งคุณแม่ไปตลาดนัดจตุจักร ใส่สร้อยทองคำพร้อมพระมหาสิริราชธาตุไปด้วย ขณะเดินอยู่ในตลาดถูกขโมยกระชากสร้อยคอทองคำไปพร้อมองค์พระ. หายไปอีกแล้ว. แม่มาขอใหม่ องค์พระก็หายไปอีกเช่นเคย. ตอนหลังคุณแม่จึงตัดสินใจสร้างพระด้วยตัวเอง ด้วยการขายสร้อยคอทองคำ สร้อยข้อมือ และทองทั้งหมดที่มี เพื่อมาสร้างองค์พระไปหลายองค์. ยิ่งสร้างแม่ก็ยิ่งมีศรัทธาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ. ทำบุญจนหมดใจทุกบุญ. ตอนหลังพระของแม่ก็ไม่เคยหายอีกเลย.

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นชาวจีนอพยพมาไทยแต่เด็ก เพราะอาม่าอากงแยกทางกัน อาม่าพามา 5 คน. คุณพ่อเจ้าชู้ เล่นการพนัน แต่ก็ชอบพาลูกทำบุญกฐิน ผ้าป่า ตามวัดต่างจังหวัดทุกปี เป็นประเภทบุญก็ทำ กรรมก็สร้าง. เป็นคนเก่งฉลาด แม้ไม่มีการศึกษา อ่านเขียนภาษาไทยไม่ได้ แต่ทำงานรับจ้างเดินเอกสารให้คนต่างด้าวได้. ใช้ปากเป็นเอกจนถูกจับข้อหาทำเอกสารแทนของแท้. หลุดคดีได้เพราะตำรวจเอาผิดไม่ได้ เหตุผลคือพ่อบอกว่าตนเองอ่านเขียนไม่ได้จะทำปลอมได้อย่างไร. คุณพ่อเสียชีวิตด้วยมะเร็งที่โพรงจมูกในวัย 53 ปี.

คุณแม่คนที่ 2 หรือภรรยาคนที่ 2 ของคุณพ่อ แยกทางไปมีสามีใหม่เนื่องจากติดการพนัน. สามีใหม่ก็ติดการพนันด้วยกันทั้งคู่. ในที่สุดภรรยาคนที่ 2 ก็ถูกสามีใหม่ทิ้ง แต่ก่อนทิ้งเขาใช้มีดทิ่มลูกตาไปทีละข้าง แทงอวัยวะเพศและตามตัวจนเสียชีวิต. ขณะกำลังจะตายได้ร้องขอความช่วยเหลือ เพื่อนบ้านได้ยินแต่ไม่มีใครกล้าช่วย เพราะถือเป็นเรื่องครอบครัว. เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2518.

อาม่าของผู้ส่งเคสอพยพจากเมืองจีน เป็นผู้หญิงเข้มแข็ง เลี้ยงลูก 5 คน. รักลูกหลานมาก. เมื่อคุณพ่อเสียชีวิตไม่นาน อาม่าก็ตรอมใจตายตามไปประมาณปี 2529 เพราะรักคุณพ่อมาก.