EP.485 เป็นผู้หญิงชาติสุดท้าย

ผู้ส่งเคส ได้มีโอกาสทำบุญกับวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2528 โดยเป็นการบอกบุญเพื่อซื้อที่ดินจากลูกสาวคนโตซึ่งเป็นกัลยาณมิตรคนแรก จากนั้นมาก็ได้ร่วมบุญใหญ่ต่างๆ อย่างต่อเนื่อง แต่ยังไม่ได้มาวัด จนกระทั่งวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 253 ได้มาวัดครั้งแรกเพื่อทอดกฐิน ในปี พ.ศ. 2537 ครอบครัวก็ได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวกันทุกคน รวมทั้งบอกบุญญาติพี่น้องได้อีกประมาณ 60 องค์ ทั้งพระธรรมกายภายนอก พระธรรมกายภายใน พระบนโดม และพระแกนกลาง ในปี พ.ศ. 2538 ได้ร่วมสร้างเสาเข็มมหาธรรมกายเจดีย์ และในปี พ.ศ. 2539 สร้างเสาเข็มมหาวิหารหลวงปู่ฯ พร้อมทั้งทำบุญทุกบุญที่หลวงพ่อทำอย่างเต็มกำลังมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน และไม่เคยคิดเสียดายเลย ผู้ส่งเคสมีลูกสาว 3 คน ทุกคนมาวัดพระธรรมกายมาตลอดตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยและเป็นกัลยาณมิตรให้ผู้ส่งเคสและญาติพี่น้องมาเสมอ ลูกสาวคนเล็กได้มาอบรมธรรมทายาทหญิงที่วัดในปี พ.ศ. 2533 ทำให้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมาก คือรักการทำบุญ รักการนั่งสมาธิ ใจเย็น นิ่ง มีความจริงใจ และรักคนอื่นเหมือนพี่น้องแท้ๆ ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ผู้ส่งเคสดูแลแม่เป็นอย่างดีด้วยความเต็มใจ 6-7 ปีจนแม่เสียชีวิต และไม่เคยลืมที่จะทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ทุกคนที่ละโลกไปแล้วอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะบุญใหญ่กฐินพระราชทานปี พ.ศ. 2546 และกฐินจักรพรรดิปี พ.ศ. 2547 โดยเชื่อว่าทุกคนมีส่วนในบุญด้วย

เรื่องราวเริ่มต้นจากเตี่ยและแม่ของผู้ส่งเคสที่มาจากเมืองจีน มาตั้งรกรากที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยที่เตี่ยมาก่อน ได้ภรรยาน้อยที่เมืองไทย และแม่ตามมาทีหลังจึงต้องมาอยู่รวมกัน แม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนดี มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 2 มีพี่ชาย 1 คน น้องสาว 2 คน และน้องชาย 1 คน ต่อมาพี่ชายได้รับแม่และน้องชายไปอยู่ด้วยที่กรุงเทพฯ

ช่วงหลังแม่ของผู้ส่งเคสป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง มีอาการหอบ เหนื่อยมาก ทั้งที่ไม่เคยสูบบุหรี่เลย แต่ผู้ส่งเคสคิดว่าน่าจะมาจากตอนที่อยู่กับเตี่ย บ้านอยู่ติดกับโรงสีข้าว จะมีละอองข้าวฟุ้งตลอดเวลา เมื่อแม่มาอยู่กรุงเทพฯ กับพี่ชายแล้ว ต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลโรคทรวงอก แต่ระยะทางไกล แม่จึงย้ายไปอยู่กับครอบครัวของน้องสาวที่จังหวัดนนทบุรี เพราะอยู่ใกล้โรงพยาบาล โดยที่ไม่ได้พาน้องชายมาอยู่ด้วย

ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 น้องชายของผู้ส่งเคสก็ยิงตัวตายที่ห้องทำงานของพี่ชาย โดยไม่ทราบสาเหตุ แต่เมื่อยังมีชีวิตอยู่ น้องชายมีอาการทางประสาท ต้องกินยาระงับประสาททุกวัน เมื่อน้องชายตายแล้ว พวกพี่น้อง รวมถึงผู้ส่งเคสด้วย ไม่กล้าบอกให้แม่รู้ เนื่องจากกลัวแม่จะรับไม่ได้ เพราะสุขภาพไม่ค่อยดี จึงตัดสินใจโกหกแม่ว่าน้องชายหนีไปทำงานต่างประเทศ เพราะตอนมีชีวิตอยู่ น้องชายชอบไปทัวร์ต่างประเทศหลายครั้ง

หลังน้องชายตายได้ 3 วัน วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2537 แม่ก็มีอาการไม่ค่อยดี ผู้ส่งเคสพยายามพูดข้างหูให้แม่นึกถึงบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และนำเงินทำบุญให้ท่านจบอธิษฐาน ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าท่านรู้และตั้งใจทำบุญนี้ แม่ของผู้ส่งเคสก็เสียชีวิตด้วยอาการสงบ อายุได้ 72 ปี เมื่อแม่เสียชีวิต ผู้ส่งเคสได้กราบเท้าแม่และสารภาพผิดที่โกหกเรื่องน้องชาย คุณครูไม่ใหญ่ระบุว่าการกระทำนี้ถูกหลักวิชชา ผู้ส่งเคสได้ปรนนิบัติดูแลแม่เป็นอย่างดีตลอด 6-7 ปีที่แม่ไปพักรักษาตัวอยู่กับน้องสาว

ลูกสาวคนเล็กของผู้ส่งเคสเป็นเด็กเรียบร้อย น่ารัก จิตใจดี ตั้งแต่ได้มาอบรมธรรมทายาทหญิงก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีมาก เคยปฏิบัติธรรมที่สวนบัว จังหวัดเชียงใหม่ ได้พบความสว่างและดวงธรรมใสๆ บันทึกไว้ว่ามีความสุขมากและอยากไปอีก ลูกสาวรักการสร้างบารมีมาก ตั้งใจประพฤติพรหมจรรย์ และเคยพูดว่าถ้าเรียนจบจะไปช่วยงานหลวงพ่อ ขอเป็นอุบาสิกาที่วัด เธอปรารถนาว่าภพชาติหน้าอยากเกิดเป็นผู้ชายและได้บวชสร้างบารมีกับหลวงพ่อและหมู่คณะตลอดไป

เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2538 ลูกสาวคนเล็ก ซึ่งทำกิจกรรมอยู่ชมรมพุทธศาสตร์มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้ชวนเพื่อนไปปล่อยปลาที่บางไทร ก่อนไปปล่อยปลา ก็ได้มาทำบุญถวายสังฆทานที่วัดพระธรรมกายเพื่อเตรียมใจก่อนประมาณ 14:00 น. ขณะรวมคนขึ้นรถเตรียมไปปล่อยปลา เพื่อนๆ บอกว่าลูกสาวขึ้นรถไปแล้วก็ได้ลงจากรถมาดูความเรียบร้อยอีกครั้ง แล้วก็โดนรถบัสถอยหลังทับเสียชีวิตในขณะทำหน้าที่ในงานบุญนี้ หลังลูกสาวเสียชีวิต ผู้ส่งเคสและครอบครัวก็ทำบุญอย่างเต็มกำลังเพื่อส่งบุญไปให้

หลายปีต่อมา พี่ชายของผู้ส่งเคส (คนที่รับแม่และน้องชายไปอยู่กรุงเทพฯ) ก็ป่วยด้วยโรคมะเร็งตับ เสียชีวิตเพียง 3 เดือนหลังจากทราบว่าป่วย ในวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2546 อายุ 55 ปี ทั้งที่พี่ชายตรวจสุขภาพเป็นประจำทุกปีและออกกำลังกายทุกวัน พี่ชายคนนี้เคยมาสร้างพระธรรมกายประจำตัวและร่วมบุญสร้างมหาวิหารหลวงปู่ฯ โดยมีผู้ส่งเคสและหลานๆ เป็นกัลยาณมิตรให้

ในอดีต วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2531 เตี่ยของผู้ส่งเคสผูกคอตายที่บ้าน โดยไม่ทราบสาเหตุ