EP.851 ถอดจิต

กราบเท้า คุณครูไม่ใหญ่ ที่เคารพ

เรื่องราวจาก ผู้ส่งเคส ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ชีวิตและการเข้าวัดพระธรรมกายของเธอ รวมถึงเรื่องราวของกัลยาณมิตรและบุคคลรอบข้างที่น่าสนใจยิ่งนัก ผู้ส่งเคส ได้เข้าวัดเมื่อปี พ.ศ. 2539 ภายหลังจากที่ได้พบกับ พระเดชพระคุณหลวงพ่อ เธอรู้สึกปลาบปลื้มปิติอย่างท่วมท้นกับคำสอนที่เรียบง่าย แต่ทรงพลังของท่าน คำสอนที่ไม่เคยตำหนิผู้ใดที่ทำผิดพลาด แต่จะแจกแจงถึงโทษของความผิด เพื่อให้หักดิบ ไม่ทำอีก และให้ลืมความผิดพลาดทั้งหมด แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำแต่กรรมดี คำสอนเหล่านี้ ผู้ส่งเคสไม่เคยได้รับฟังจากที่อื่นเลย นอกจากที่วัดพระธรรมกายแห่งนี้

ก่อนจะเข้าวัด ผู้ส่งเคสได้เล่าย้อนไปถึงช่วงที่เธอยังรับราชการอยู่ในกรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2530 ณ ที่ทำงาน เธอได้พบกับเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งซึ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด และมีอายุน้อยกว่าเธอ 12 ปี เมื่อเพื่อนร่วมงานคนนี้ถึงแก่กรรม เธอจึงได้สนิทสนมกับกัลยาณมิตรผู้แนะนำให้เธอรู้จักวัดพระธรรมกายคนนี้ กัลยาณมิตรคนนี้มักจะเล่าเรื่องราวชีวิต การปฏิบัติธรรม และประสบการณ์ทางจิตวิญญาณให้ ผู้ส่งเคสฟังเสมอ ครั้งหนึ่ง กัลยาณมิตรผู้นี้เล่าว่า เธอสามารถออกจากร่างไปปรากฏตัวในห้องนอนลูกศิษย์เพื่อปลุกให้ไปหุงข้าวใส่บาตรได้ ลูกศิษย์ก็เห็นเธอจริงและยืนยันเรื่องนี้ เธอยังเคยหลุดไปยืนอยู่บนหลังคาโรงเรียน และมีเพื่อนครูพละเห็นเธอด้วย บางครั้ง เธอยังรู้ถึงวาระจิตของเด็กนักเรียน รู้ว่าใครคิดอะไร ได้ยินเสียงคนโทรศัพท์ที่ยืนอยู่ห่างไกล หรือมองเห็นและบอกได้อย่างถูกต้องว่าคนในห้องอื่นกำลังทำอะไรอยู่ บางทีก็รู้ว่านกกำลังคุยอะไรกัน ประสบการณ์ทั้งหมดนี้ เธอเล่าให้เฉพาะ ผู้ส่งเคสฟังเท่านั้น ไม่ได้ต้องการอยากดัง

นอกจากนี้ พวกเธอยังใช้เวลาช่วงวันเสาร์-อาทิตย์รักษาโรคให้ผู้ป่วยด้วย โดยกัลยาณมิตรผู้นี้จะอัญเชิญเทวดาที่เรียกว่า "ปู่ฤาษี สวนะ" ปู่ฤาษีจะไม่เข้าทรง แต่ติดต่อทางจิตกับกัลยาณมิตร ผู้ป่วยจะเล่าอาการให้ปู่ฤาษีฟังผ่านกัลยาณมิตร จากนั้นปู่ฤาษีก็จะบอกวิธีรักษาหรือตำรายา แล้วกัลยาณมิตรก็จะเป็นผู้ถ่ายทอดให้ผู้ป่วย ผู้ส่งเคสเองก็มีประสบการณ์ตรงกับปู่ฤาษี เมื่อปี พ.ศ. 2526 เธอได้รับการผ่าตัดมะเร็งเต้านมและฉายรังสี 9 ปีต่อมาในปี พ.ศ. 2535 หมอพบความผิดปกติที่ตับ แต่ไม่สามารถวินิจฉัยได้ จึงนัดผ่าตัด แต่ ผู้ส่งเคสไม่ได้ไปหาหมอ เพราะกัลยาณมิตรผู้นี้พาไปนั่งสมาธิและเดินจงกรม 7 วัน จากนั้นจึงพาไปบ้านเพื่อนและอัญเชิญปู่ฤาษีลงมา เมื่อ ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องที่หมอตรวจพบให้ปู่ฤาษีฟัง ปู่ฤาษีก็สั่งให้ทานน้ำว่านหางจระเข้ ถั่วงอก และน้ำสับปะรด ติดต่อกัน 3 เดือน ผู้ส่งเคสทำตาม และเมื่อไปหาหมออีกครั้ง ผลเอกซเรย์ไม่พบสิ่งผิดปกติทั้งในตับและถุงน้ำดี หมอจึงจำหน่าย ผู้ส่งเคสออกจากบัญชีผู้ป่วยตั้งแต่วันนั้น นี่เป็นเรื่องที่ ผู้ส่งเคสอัศจรรย์ใจมาก

ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 กัลยาณมิตรผู้นี้หันมาสร้างบารมีกับวัดพระธรรมกายอย่างเต็มที่ ช่วงเวลานี้เอง เธอเริ่มพบก้อนเนื้อที่เต้านมข้างซ้าย หมอผ่าตัดและพบว่าเป็นมะเร็งลุกลามไปต่อมน้ำเหลือง หมอสั่งให้ไปฉายแสงและคีโม แต่เธอปฏิเสธ เพราะกลัวร่างกายรับไม่ไหว จึงออกจากโรงพยาบาลและรักษาด้วยสมุนไพร 8 เดือน ช่วงนั้นเธอสดชื่นและแข็งแรงขึ้น

ในปี พ.ศ. 2543 คณะของ ผู้ส่งเคสเดินทางด้วยรถตู้ไปรับบุญจัดดอกไม้ที่วัดท่ากระดาน จังหวัดกาญจนบุรี เส้นทางต้องขึ้นเขาตับเต่าซึ่งสูงมาก รถตู้ไม่สามารถขึ้นเนินได้ คนขับจึงเปลี่ยนเกียร์เพื่อชะลอรถลง แต่รถกลับเริ่มถอยหลังลงอย่างรวดเร็วและควบคุมไม่ได้ กำลังจะพุ่งตกเหว เพื่อนที่นั่งคุยกับคนขับร้องตะโกนเสียงหลงว่า "คุณยายขา ช่วยด้วย!" ทันใดนั้นเอง รถที่กำลังจะตกเหวกลับถูกดึงถอยหลังอย่างแรง จนท้ายรถอัดเข้ากับเชิงเขาจนยุบ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อ ผู้ส่งเคสตะโกนขอความช่วยเหลือ กัลยาณมิตรผู้เป็นกัลยาณมิตรของ ผู้ส่งเคสพลัดตกจากเบาะ ศีรษะกระแทกแผ่นกระดานที่บรรทุกมาจนหมดสติ ศีรษะของเธอพลาดอยู่บนตักของ ผู้ส่งเคสพอดี เธอพักโรงพยาบาล 1 คืน หมดสติ และเอกซเรย์พบว่าสมองปลอดภัยดี จึงกลับมารักษาตัวต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยการฝังเข็ม หลังจากนั้น ร่างกายเธอก็เริ่มอ่อนแอและทรุดโทรมลง รับประทานอาหารได้น้อยลงจนต้องส่งโรงพยาบาลอีกครั้ง หมอแนะนำให้ฉายแสงและคีโม แต่เธอก็ปฏิเสธอีก เพราะร่างกายรับไม่ไหว

โรคภัยไข้เจ็บเป็นทุกข์ การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ คุณครูไม่ใหญ่จึงแนะนำให้อธิษฐานให้ร่างกายแข็งแรง อายุยืนยาว จะได้สร้างบารมีไปนานๆ

ในวันครูธรรมกาย ปี 2544 มีพิธีชุบตัวน้ำที่สระมงคลเศรษฐี ซึ่งอยู่ที่หน้ามหาธรรมกายเจดีย์ ลูกสาวของกัลยาณมิตรได้ไปร่วมงานนี้ ส่วนกัลยาณมิตรนอนป่วยอยู่ที่คอนโดฯ แต่มีผู้นำบุญท่านหนึ่งเห็นกัลยาณมิตรไปร่วมงานที่วัดด้วย ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลกใจ

จนกระทั่งวันที่ 4 กันยายน 2544 กัลยาณมิตรผู้นี้ก็จากไปด้วยอาการสงบ ด้วยใบหน้าที่อิ่มเอิบ ผ่องใส คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า เธอเตรียมตัวมาอย่างดีแล้ว จึงไม่ตกใจแม้ความตายจะไม่มีนิมิตหมาย และพร้อมเสมอ

ในส่วนของครอบครัว ผู้ส่งเคส เธอเป็นกำพร้าแม่ตั้งแต่อายุ 4 ขวบ เพราะแม่เป็นโรคเหน็บชา ไม่มีแรงช่วยเหลือตัวเอง เสียชีวิตเมื่ออายุประมาณ 32 ปี ผู้ส่งเคสมีพี่น้อง 2 คน คือตัวเธอเองกับพี่ชาย นอกจากพ่อแล้ว ยังมีป้า 4 คนและน้า 1 คนที่ช่วยเลี้ยงดู เมื่อ ผู้ส่งเคสอายุ 8 ขวบ ป้าคนโตจึงให้พ่อแต่งงานใหม่กับคนข้างบ้าน เพื่อป้องกันสาวคนอื่นที่จะมาเป็นแม่เลี้ยง

เมื่อ ผู้ส่งเคสและพี่ชายโตขึ้น ก็ได้เข้ามาเรียนหนังสือและตั้งครอบครัวที่กรุงเทพฯ จนถึงปัจจุบัน ผู้ส่งเคสแต่งงานเมื่อปี พ.ศ. 2510 สามีของเธอเป็นคนจิตใจดี แต่ชอบสูบบุหรี่และดื่มของมึนเมา ผู้ส่งเคสขอร้องหลายครั้งแต่ไม่เป็นผล ท้ายที่สุด ประมาณเดือนตุลาคม พ.ศ. 2532 สามีไปตรวจที่โรงพยาบาลและพบว่าเป็นมะเร็งปอด ได้ทำการผ่าตัดและฉีดคีโม ต่อมาอีก 3 เดือนก็เสียชีวิต อายุน้อยเพียง 53 ปี

พ่อของ ผู้ส่งเคสเคยเป็นนักบินประจำการอยู่ที่กองบินน้อยโคกกระเทียม จังหวัดลพบุรี ครั้งหนึ่ง ก่อนขึ้นเครื่องบินฝึก นักบินรุ่นน้องขอแลกเที่ยวบินและเปลี่ยนเครื่องบิน พ่อตกลง เครื่องบินลำที่หนึ่งที่นักบินรุ่นน้องขึ้นบิน กลับตกทันที นักบินเสียชีวิต พ่อจึงรอดตายอย่างปาฏิหาริย์ นั่นคือครั้งที่ 1 อีกครั้งหนึ่ง พ่อไปฝึกบินที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เครื่องเกิดขัดข้องขณะบิน พ่อต้องบังคับเครื่องลงทะเล ขณะที่เครื่องกระแทกน้ำ เข็มขัดนิรภัยของพ่อนักบินขาด ร่างพ่อกระเด็นออกจากเครื่องบิน พ่อจึงรอดชีวิตมาได้อีกครั้ง แม้จะรอดตายมาได้หลายครั้ง แต่สุดท้ายพ่อก็เสียชีวิตเมื่ออายุ 80 ปี ด้วยโรคเส้นเลือดในสมองตีบ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าไม่ว่าใครก็ต้องตาย

น้าของ ผู้ส่งเคสเป็นคนขยัน ซื่อสัตย์ ชอบทำบุญ ใจดี ไม่ค่อยปฏิเสธใครที่ขอความช่วยเหลือ โดยเฉพาะลูกหลาน จะให้ทุกอย่าง น้าไม่มีปัญหาเรื่องสุขภาพจนกระทั่งอายุ 96 ปี ก็เริ่มทานอาหารน้อยลง กำลังถอยลง จนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ อยู่มาได้อีก 1 ปีก็เสียชีวิตเมื่ออายุ 97 ปี

ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านี้