EP.492 ไปดีเพราะมีดาวธรรม

ผู้ส่งเคสเป็นพี่คนโตในจำนวนพี่น้องสองคน คุณแม่ของผู้ส่งเคสรับราชการเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัย ท่านเป็นแบบอย่างของความเสียสละและอดทน เพราะชีวิตในวัยเด็กนั้นลำบากมาก เป็นลูกสาวคนโตในพี่น้องเจ็ดคน คุณแม่เคยไม่ได้รับความยุติธรรมจากอาม่า เพราะอยากเรียนหนังสือ แต่อาม่าซึ่งเป็นคนจีนและมองว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเรียนก็ไม่ให้เรียน แต่คุณแม่ก็ไม่ยอมแพ้ จนสามารถเรียนจบปริญญาตรีได้ และขณะที่กำลังเรียนปริญญาโท คุณแม่ก็ได้พบกับคุณพ่อผู้ให้กำเนิด คุณพ่อกับคุณแม่ได้แต่งงานและมีลูกด้วยกันสองคน คือ ผู้ส่งเคสและน้องชาย แต่ชีวิตแต่งงานไม่ราบรื่น มีปัญหาสารพัด ทั้งเรื่องเงินทอง ความเจ้าชู้ของคุณพ่อ และความไม่เข้าใจกันหลายอย่าง ทำให้มีปากเสียงกันตลอด บางครั้งถึงขั้นใช้กำลังทำร้ายกันต่อหน้าผู้ส่งเคสซึ่งยังเด็กมาก ภาพที่คุณพ่อซ้อมคุณแม่จนเข้าโรงพยาบาลเป็นภาพที่ผู้ส่งเคสจำไม่ลืม ผู้ส่งเคสจึงบอกคุณแม่ว่าให้เลิกกับคุณพ่อเถอะ เพราะสงสารคุณแม่มาก หลังจากคุณพ่อกับคุณแม่เลิกกันตามคำแนะนำของผู้ส่งเคส คุณแม่ก็แต่งงานใหม่กับคุณพ่อคนใหม่ตอนผู้ส่งเคสอายุเก้าขวบ คุณพ่อคนใหม่เลี้ยงดูอบรมสั่งสอนผู้ส่งเคสและน้องเหมือนลูกแท้ๆ ผู้ส่งเคสจึงรักและเคารพท่านเหมือนคุณพ่อแท้ๆ ด้วย เพราะคุณพ่อใหม่รักคุณแม่มาก

คุณพ่อคนใหม่และคุณแม่เริ่มทุกข์สุขกันมาตลอด มีช่วงหนึ่งตอนที่ผู้ส่งเคสเรียนอยู่มัธยมปลาย คุณพ่อคนใหม่ได้ป่วยเป็นโรคไต ต้องฟอกไตตลอด จนหมอต้องบอกให้ผ่าตัดเปลี่ยนไต ไม่เช่นนั้นอาจไม่รอด ครอบครัวโชคดีที่คุณพ่อและคุณแม่มีเลือดกรุ๊ปเดียวกันและเนื้อเยื่อเข้ากันได้พอดี คุณแม่จึงสละไตตัวเองหนึ่งข้างเพื่อให้คุณพ่อมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้

ต่อมา ในเดือนสิงหาคม ปี 2547 ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสขึ้นพนาวัฒน์เป็นครั้งแรก และรู้สึกประทับใจมาก ได้เข้าใจวัดมากขึ้น เข้าใจเรื่องเป้าหมายชีวิตและเส้นทางการสร้างบารมีของหมู่คณะ กัลยาณมิตรท่านหนึ่งบอกผู้ส่งเคสว่า การทดแทนบุญคุณพ่อแม่ที่ดีที่สุดคือการทำให้ท่านเป็นสัมมาทิฏฐิ ให้ท่านได้รู้เรื่องจริงของชีวิตเพื่อปิดอบายให้ท่าน ขณะนั้นคุณพ่อกับคุณแม่ยังไม่ค่อยเข้าใจวัดและไม่สนใจทำบุญ ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจโทรศัพท์จากพนาวัฒน์ชวนคุณแม่และคุณพ่อมาพนาวัฒน์ให้ได้ในเดือนพฤศจิกายน ซึ่งคุณแม่ก็ตอบตกลง ผู้ส่งเคสดีใจมาก เพราะลูกจะดีใจมากถ้าสิ่งที่แนะนำด้วยความรักเพื่อตอบแทนพระคุณท่านนั้นได้รับการตอบรับ แต่ความฝันของผู้ส่งเคสก็ไม่จริง เพราะเดือนเดียวหลังจากพนาวัฒน์ คุณพ่อคนใหม่เข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง

คุณพ่อปวดที่กระดูกเชิงกรานมาก หมอตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เริ่มที่ท่อไตและกระจายทั่วจนเข้ากระดูก หมอบอกว่าอยู่ได้อีก 6 เดือน หลังจากนั้น คุณพ่อก็อยู่โรงพยาบาลเรื่อยมา อาการทรุดลงเรื่อยๆ คุณแม่และผู้ส่งเคสเสียใจมาก แต่คุณแม่เข้มแข็งมาก สู้ทั้งให้กำลังใจและเฝ้าดูแลคุณพ่อตลอด อดนอนสารพัด แต่ก็ไม่ท้อด้วยความรักที่มีต่อคุณพ่อ ส่วนผู้ส่งเคสติดธุรกิจการงานจึงอยู่เฝ้าไม่ได้ จึงทำหน้าที่มาเลี้ยงเพลพระที่วัดทุกอาทิตย์ ปล่อยปลาเพื่อเอาบุญช่วยคุณพ่อ และทำหน้าที่กัลยาณมิตรไปติดจานดาวธรรมให้คุณพ่อดูที่โรงพยาบาล แต่คุณพ่อไม่ค่อยมีอารมณ์อยากดู คนที่ดูมากกว่ากลับเป็นคุณแม่ เพราะคุณพ่ออยากให้คุณแม่เล่าให้ฟังมากกว่า การได้ยินเสียงคุณแม่เล่าให้ฟังเป็นความอบอุ่น

เมื่อคุณแม่ดูจานดาวธรรมไม่นานก็เข้าใจเรื่องเส้นทางการสร้างบารมีและกฎแห่งกรรม ทำให้คุณแม่ทำใจได้มาก ไม่เครียดกับอาการป่วยของคุณพ่อ ไม่น้อยใจในโชคชะตา แต่เข้าใจว่าเป็นกรรมในอดีต และรู้ว่าสิ่งที่ต้องทำเพื่อคุณพ่อ นอกจากการดูแลรักษาทางการแพทย์แล้ว สิ่งสำคัญคือเรื่องบุญ ผู้ส่งเคสจึงนิมนต์พระอาจารย์ที่วัดมาเยี่ยมคุณพ่อที่โรงพยาบาล ท่านเมตตาสอนคุณพ่อนั่งสมาธิและเทศน์เรื่องบุญ จนคุณพ่อเริ่มเข้าใจวัดมากขึ้น หลังจากนั้น ครอบครัวก็แพ็คกันเป็นทีมช่วยเหลือคุณพ่อ คุณแม่ดูแลร่างกายและให้กำลังใจ ผู้ส่งเคสทำบุญเอาบุญมาให้ คุณแม่เปิดรายการจานดาวธรรมให้ดูตลอด คุณพ่อก็เริ่มดูและเข้าใจมากขึ้น แต่อาการทรุดลงเรื่อยๆ ทุกคนคิดว่าต้องให้คุณพ่อทำบุญใหญ่แล้ว เพราะถ้าโชคดีอาจหาย ถ้าไม่หาย ตายก็ไปดี ถูกหลักวิชชาเลย ผู้ส่งเคสอธิษฐานกับคุณยายและหลวงพ่อ ขอให้ขายที่ได้ ไม่นานก็มีคนมาเทคโอเวอร์ที่ ทำให้ครอบครัวสร้างเสาแก้วได้ 1 ต้น คุณพ่อถวายปัจจัยพระอาจารย์ด้วยมือตัวเองขณะอยู่บนเตียง ผู้ส่งเคสและครอบครัวปลื้มมาก คุณพ่อพูดกับเพื่อนสนิทด้วยความปิติว่า ดีใจมากที่ได้ทำบุญใหญ่สร้างมหารัตนวิหารคตก่อนตาย ปกติท่านไม่แสดงความปิติขนาดนี้

หลังจากนั้นเกิดความมหัศจรรย์ มีคนมาติดต่อขอซื้อที่ซึ่งประกาศขายนานมากแล้ว ทำให้ผู้ส่งเคสเชื่อมั่นในบุญใหญ่ที่หลวงพ่อให้ทำ คิดว่าเกิดจากอานุภาพบุญจริง ต่อมาผู้ส่งเคสให้น้องชายบวชสามเณรที่ศูนย์โคราชเพื่อเอาบุญให้คุณพ่อ น้องชายก็ยินยอมง่ายๆ วันที่น้องชายกราบขอขมาลาบวช คุณพ่อมอบผ้าไตรและคลิปผมให้ ภาพนี้ทำให้ผู้ส่งเคสและคุณแม่ปลาบปลื้มมาก คิดว่าได้ทำทุกอย่างให้คุณพ่อถึงที่สุดแล้ว อาการคุณพ่อทรุดลงเรื่อยๆ ปลายเดือนมีนาคม หมอบอกคงอยู่ได้ไม่เกิน 1 อาทิตย์ คุณแม่ให้คุณพ่อทำบุญครั้งสุดท้ายคือสร้างพระธรรมกายประจำตัวภายในให้ท่านหนึ่งองค์ คุณพ่อปิติในบุญมาก แม้เบลอเพราะฤทธิ์ยามอร์ฟีน แต่พอเพลงขึ้นในดาวธรรม คุณพ่อขยับตัวยกมือขึ้นพนมสาธุ เหมือนอยากอยู่ร่วมงานหล่อพระธรรมกายวันที่ 22 เมษายน 2548 แต่ไม่มีโอกาส เพราะมัจจุราชไม่เคยให้โอกาสใคร คุณพ่อจากไปอย่างสงบเช้าวันที่ 2 เมษายน 2548