EP.507 พกไว้ไม่เสียหลาย อีดาบคมกริบๆ ยังฟันไม่เข้า

ผู้ส่งเคส เข้าวัดเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยมีพระน้องชายเป็นกัลยาณมิตร ปัจจุบันเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาอย่างเต็มตัวแล้วค่ะ ผู้ส่งเคส ได้เล่าเรื่องราวชีวิตครอบครัวของตนเองให้คุณครูไม่ใหญ่ฟัง โดยเริ่มจากชีวิตของคุณพ่อ คุณแม่ พี่ชายคนโต น้องชายบุญธรรม และพระน้องชายของตนเอง

ผู้ส่งเคส เริ่มต้นเล่าถึงคุณพ่อ ซึ่งเป็นลูกคนจีนที่พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ยังเด็ก ท่านและพี่น้องรวม 3 คนจึงแยกกันไปอาศัยอยู่กับญาติ คุณพ่อไปอยู่กับคุณลุงที่มีอาชีพทำประมง ท่านจึงต้องช่วยคุณลุงทำประมงมาตั้งแต่เด็กจนโต คุณพ่อมีอุปนิสัยพูดจาดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ แต่เป็นคนเจ้าชู้ มีภรรยาหลายคน ในบรรดาภรรยา คุณพ่อได้จดทะเบียนสมรสกับภรรยาคนสุดท้ายคือคุณแม่ของผู้ส่งเคส คุณพ่อเป็นคนดี ไม่เคยทะเลาะกับคุณแม่เลย และท่านเสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2532 ด้วยโรคมะเร็งที่ไตและโรคความดันโลหิตสูง สิริอายุ 56 ปี หลังจากท่านเสียชีวิตไปแล้ว 7 ปี ผู้ส่งเคสได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อคุณพ่อ และทำบุญทุกบุญที่วัดอุทิศส่วนกุศลไปให้ท่าน

คุณแม่ของผู้ส่งเคส มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ท่านเป็นพี่สาวคนโตจึงต้องช่วยคุณพ่อคุณแม่เลี้ยงน้อง ท่านเสียสละให้น้องๆ ได้เรียนหนังสือ โดยที่ตัวเองไม่ได้เรียน คุณแม่เป็นคนขยัน พูดเก่ง คุยเก่ง ช่างเจรจา ท่านเข้าวัดเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยการชักชวนของพระน้องชาย คุณแม่มีความเข้าใจเรื่องบุญและรักการปฏิบัติธรรมมาก ทุกวันเสาร์ท่านจะเดินทางมาวัดเพื่อปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิ นั่งเนสัชชิกังคะ (นั่งสมาธิตลอดคืน) จนถึงเช้าวันอาทิตย์ก็มาทำบุญต่อที่วัดตลอดทั้งวัน นอกจากนี้ ท่านยังขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ทุกปี ปีละ 1 ครั้ง ในช่วงที่คุณแม่เพิ่งเข้าวัด ผู้ส่งเคสและพระน้องชายได้ช่วยกันสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวบนโดมให้คุณแม่ 2 องค์ และบอกให้ท่านอนุโมทนาบุญ

ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ก่อนถึงวันฉลองมหาธรรมกายเจดีย์เพียง 2 วัน ขณะที่คุณแม่กำลังเตรียมตัวเดินทางมาร่วมงานบุญที่วัด ท่านได้ประสบอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์ล้ม ได้รับบาดเจ็บสาหัส ฟันทั้งข้างล่างและข้างบนหักหมดทุกซี่ ปากฉีก สมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก แต่ไม่ต้องผ่าตัด คุณแม่นอนสลบตั้งแต่ 18:00 น. ถึง 20:00 น. จนหลานชายมาพบและนำส่งโรงพยาบาล เมื่อฟื้นขึ้นมาท่านจำใครไม่ได้เลย เรื่องน่าแปลกคือเมื่อผู้ส่งเคสนำรูปหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย และพระน้องชายมาให้ดู คุณแม่กลับจำได้ และเมื่อมีคนไปเยี่ยมแล้วถามชื่อ คุณแม่กลับบอกชื่อญาติพี่น้องที่เสียชีวิตไปแล้วทั้งหมด หลังรักษาตัวระยะหนึ่ง อาการคุณแม่ดีขึ้น ความทรงจำเริ่มกลับคืน แต่ผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนได้คุณแม่คนใหม่ คือท่านไม่ค่อยพูด พูดไม่เก่งเหมือนแต่ก่อน ถามคำตอบคำ น้อยใจเก่ง ร้องไห้เก่ง พูดน้อยมาก ถัดมาอีก 1 ปี ในปี พ.ศ. 2544 คุณแม่ประสบอุบัติเหตุอีกครั้ง ลื่นหกล้มในห้องน้ำ กระดูกไหปลาร้าหัก ต้องเข้าเฝือกอยู่ถึง 3 เดือนจึงดีขึ้น

พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคส เมื่อปี พ.ศ. 2541 ขณะทำงานที่จังหวัดภูเก็ต ได้ป่วยเป็นโรคมะเร็งที่ต่อมน้ำเหลืองระยะเริ่มต้น พี่ชายเดินทางมารักษาตัวที่กรุงเทพฯ พระน้องชายได้ไปเยี่ยม มอบเหรียญหลวงปู่ วัดปากน้ำให้ และแนะนำให้สวดมนต์ นั่งสมาธิ ผู้ส่งเคสและพระน้องชายก็ช่วยกันสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวให้พี่ชายและให้พี่ชายอนุโมทนาบุญ พี่ชายได้อธิษฐานจิตกับหลวงปู่ว่าถ้าหายป่วยจะบวชที่บ้านเกิด 19 วัน สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คือพี่ชายหายป่วยจริง จึงได้บวชตามที่อธิษฐานไว้ หลังลาสิกขา ได้ไปแต่งงานมีครอบครัวกับหญิงชาวญี่ปุ่น ช่วงแรกที่ไปอยู่ญี่ปุ่น พี่ชายไม่สบาย เป็นไข้หวัด ไปหาหมอ หมอบอกว่าอาจเป็นมะเร็งที่เดิม พี่ชายไม่มั่นใจ ให้หมอตรวจซ้ำ พบว่าหมอตรวจผิด เป็นแค่ก้อนไขมันธรรมดาไม่เป็นอันตราย ปัจจุบันโรคมะเร็งไม่มากวนพี่ชายอีกเลย พี่ชายได้นำเหรียญหลวงปู่และพระของขวัญรุ่นดูทรัพย์ ที่พระน้องชายและผู้ส่งเคสร่วมกันสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวให้ ติดตัวไปที่ญี่ปุ่นจนถึงปัจจุบัน

น้องชายบุญธรรมของผู้ส่งเคส ในอดีตมักสร้างปัญหาให้ผู้ส่งเคสเดือดร้อนขึ้นโรงขึ้นศาล ทำให้ผู้ส่งเคสต้องรับผิดชอบเสมอ น้องชายบุญธรรมคนนี้เคยมาบวชที่วัด เมื่อลาสิกขาแล้วก็มาเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัด ต่อมาก็หันมาทำงานส่วนตัว เปิดร้านขายของกิ๊ฟช้อป ในขณะนั้นเขาได้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว 1 องค์ และเกิดเรื่องมหัศจรรย์ขึ้นในวันเปิดร้านกิ๊ฟช้อป น้องชายบุญธรรมได้ขอพระมหาสิริราชธาตุ กล่องพญานาคของผู้ส่งเคสไปใส่ เพราะเห็นว่าสวยกว่าพระของขวัญของตนเอง หวังว่าของจะขายดี ในวันเปิดร้าน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาช่วยแนะนำการขายให้ เพราะเห็นว่าน้องชายบุญธรรมยังไม่ชำนาญ วัยรุ่นแถวนั้นซึ่งแอบชอบผู้หญิงคนนี้อยู่ก่อนแล้ว คิดว่าน้องชายบุญธรรมจะเป็นคู่แข่งแย่งสาว จึงนัดน้องชายบุญธรรมไปคุยกันส่วนตัวในซอยมืด น้องชายบุญธรรมไปตามนัดคิดว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรง แต่ไปถึงยังไม่ทันได้เจรจา วัยรุ่นคนนั้นใช้มีดขนาดยาวคล้ายมีดดาบ ทั้งคมทั้งแหลม ฟันลงไปที่แขนของน้องชายบุญธรรมอย่างเต็มแรง น้องชายบุญธรรมตกใจไม่ทันตั้งตัว ได้แต่ใช้มือและแขนเปล่าๆ ยกขึ้นรับใบมีดป้องกันตัวอย่างเต็มที่ มีดที่ฟันลงมากระเด็นหลุดจากมือวัยรุ่นตกไปที่พื้น น้องชายบุญธรรมตกใจ รีบหันไปมองที่แขนของตัวเองที่โดนฟัน พบว่ามีรอยถลอกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนวัยรุ่นคนนั้น เห็นว่าฟันไม่เข้า จากความกล้ากลายเป็นความกลัวอย่างมาก วิ่งหนีไปอย่างไม่เป็นท่า

พระน้องชายของผู้ส่งเคส ชีวิตในวัยเยาว์ลำบากกว่าพี่ๆ มาก ตั้งแต่อายุ 5-6 ขวบ ช่วยพ่อแม่ทำงานหนัก แบก ขนสับปะรดในไร่ของตัวเอง อายุ 12 ปี ออกรับจ้างในไร่สับปะรดคนอื่น แบก ขนตะกร้าบนบ่า พระน้องชายจะแบกสับปะรดไม่ต่ำกว่า 20-30 กก. ท่านทำงานเหมือนผู้ใหญ่ ได้ค่าจ้างเท่ากับค่าแรงผู้ใหญ่ ทำให้ปวดหลังมาตลอด แต่ท่านเรียนหนังสือเก่งมาก ขยันเรียน ไม่เคยเกเร ตอนเรียนอยู่ ม.5 ท่านสอบติดที่มหาวิทยาลัยมหิดล คณะวิทยาศาสตร์ แต่ท่านไม่เรียน เลือกเรียน ม.6 ต่อ แล้วสอบเข้าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะวิทยาศาสตร์ และตัดสินใจเรียนที่นี่ ปีต่อมา ท่านลองสอบเข้าคณะแพทย์ จุฬาฯ เล่นๆ ก็ติดอีก แต่ก็กลับมาเรียนคณะวิทยาศาสตร์เหมือนเดิม เรียนได้แค่ 2 ปี ก็เข้าอบรมพระธรรมทายาทภาคฤดูร้อนปี 2539 แล้วไม่กลับไปเรียนต่ออีกเลย ท่านเห็นว่าเรียนทางโลกก็งั้นๆ เลยบวชต่อจนถึงปัจจุบันนี้ คุณแม่ก็อนุโมทนาบุญกับพระลูกชายด้วย

ส่วนตัวผู้ส่งเคสเอง เมื่อวันมาฆบูชา ปี พ.ศ. 2545 ได้เดินทางมาร่วมงานบุญที่วัดตั้งแต่ตักบาตรตอนเช้าจนตลอดทั้งวัน และจุดมาฆประทีปตอนค่ำ วันนั้นเดินทางกลับบ้านด้วยความเบิกบาน อิ่มบุญตลอดทั้งวัน แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น คือหูข้างขวาอื้อผิดปกติ ไม่ได้ยินเสียงใดๆ เลย ไปหาหมอ หมอบอกว่าเส้นประสาทหูข้างขวาเสื่อมเฉียบพลัน คงไม่หาย ผู้ส่งเคสพยายามรักษาเกือบปีก็ไม่หาย เหนื่อยใจมากจึงหยุดหาหมอ หันมาใช้วิธีรักษาใหม่ คือนั่งสมาธิ ทำบุญทุกบุญที่วัด และอธิษฐานจิตให้หาย จนถึงปัจจุบัน อาการดีขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ยังไม่ปกติ

ผู้ส่งเคส มีคำถามหลายข้อที่อยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อให้ได้ทราบถึงเหตุแห่งกรรม และบุญที่ได้ทำไปนั้นส่งผลอย่างไร