EP.871 อัฐิแก้ว

ผู้ส่งเคสรู้สึกซาบซึ้งในหัวใจอันกว้างใหญ่ไพศาลของคุณครูไม่ใหญ่ และรายการที่ให้ชาวโลกได้รับรู้ความจริงของชีวิต ทำให้เกิดแรงบันดาลใจอย่างแรงกล้าที่จะเขียนเคสนี้มาส่ง เพื่อเป็นธรรมทานแก่ชาวโลกไม่มากก็น้อย ผู้ส่งเคสได้มาวัดครั้งแรกในงานรวมดวงใจถวายในหลวงเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2529 และมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนและงานบุญใหญ่อย่างสม่ำเสมอ ต่อมาในปี 2532 ได้สมัครเป็นอาสากัลยาณมิตร รู้สึกดีใจมากที่ได้พบคุณครูไม่ใหญ่ ผู้เป็นบุคคลสำคัญที่สุดในชีวิต ให้โอกาสได้ทำความดีสร้างบารมีอย่างหาที่สุดไม่ได้

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อคุณแม่ของผู้ส่งเคสมีลูกชาย 4 คน ลูกหญิง 2 คน รวม 6 คน ครั้งหนึ่งลูกชาย 1 คน และลูกหญิง 1 คน ป่วยเป็นไข้ตัวร้อนมาก คืนนั้นคุณแม่ฝันเห็นผู้หญิงรูปร่างท้วมใส่ชุดขาวมาพูดกับแม่ว่า "มึงเลี้ยงลูกตูไม่ดี ตูจะมาเอาลูกตูคืน" รุ่งเช้าลูกทั้งสองก็เสียชีวิต ทำให้จำนวนลูกของคุณแม่ลดลง คุณแม่จึงต้องการมีลูกเพิ่ม และได้บนบานกับอนุสาวรีย์ท้าวสุรนารี (คุณย่าโม) ไม่นานคุณแม่ก็ตั้งท้องและให้กำเนิดผู้ส่งเคส คุณแม่จึงเชื่อว่าผู้ส่งเคสมาจากคุณย่าโม

สมัยผู้ส่งเคสเรียนอยู่ประถมปีที่ 1 พี่สาวได้ส่งเข้าประกวดนางนพมาศที่งานวัดใกล้บ้าน ซึ่งมีสุสานและเมรุอยู่ในบริเวณวัด ผู้ส่งเคสได้ตำแหน่งที่ 3 แต่มีรางวัลขวัญใจช่างภาพพ่วงมาด้วย คุณแม่ทำธุรกิจหลายอย่าง ทั้งขายตรง (ขายของใช้ในชีวิตประจำวัน) และขายอ้อม (ขายหวยใต้ดิน) นอกจากนี้ คุณแม่ยังมีอาชีพเป็นหมอเจาะหูให้เด็กสาวๆ เพื่อใส่ตุ้มหู มีความลับดำมืดอย่างหนึ่งคือ ช่วงเทศกาลเกณฑ์ทหาร ชายไทยที่ไม่ต้องการเป็นทหารจะมาหาคุณแม่เพื่อขอสิ่งหนึ่งติดตัวไป ซึ่งคุณแม่ยืนยันว่าสิ่งนี้จะทำให้ไม่ติดทหาร ผู้ส่งเคสสังเกตว่าส่วนใหญ่ก็ไม่ติดจริงๆ

คุณแม่ชอบทำบุญและปฏิบัติธรรมเป็นประจำ ทุกวันพระจะไปถือศีล 8 ที่วัดป่าใกล้บ้าน และได้สร้างกุฏิหลังเล็กไว้ที่วัดนี้ด้วย เมื่อคุณแม่อายุมากขึ้น เริ่มดื่มยาดองเหล้าทุกวัน โดยบอกว่ากินข้าวไม่อร่อย ต้องกินเป็นกระสายยา ไม่ได้ติด แต่ก็ดื่มทุกวัน ผู้ส่งเคสต้องทำหน้าที่ไปซื้อเหล้าขาวและนำมาดองกับยาแผ่นตราเสือให้แม่เป็นประจำ แม่จะดื่มวันละก๊งเล็กๆ เท่านั้น

คุณแม่เสียชีวิตด้วยอาการไข้ ไม่มีแรงทรงตัว ถูกนำส่งโรงพยาบาลและไม่รู้สึกตัว ตัวมีรอยเขียวช้ำ มีเลือดซึมออกทางปากและมีกลิ่นเหม็น ต้องคอยเช็ดและช้อนออกตลอดเวลา แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นโรคโลหิตเป็นพิษ เกิดจากการกินยาชุดแก้ปวดจากร้านขายยาเป็นประจำนาน ก่อนเสียชีวิต คืนนั้นผู้ส่งเคสฝันว่าคุณแม่รู้สึกตัวขึ้น จึงรีบเข้าไปประคอง แต่ท่านไม่พูดอะไร เช้าวันต่อมาจึงทราบว่าแม่สิ้นลมแล้ว เวลาประมาณเที่ยงคืน อายุได้ 59 ปี

หลังจากจัดงานศพคุณแม่เสร็จ คุณพ่อขอออกบวช ท่านตั้งใจจะบวชไม่สึกมาตั้งแต่หนุ่มๆ แต่ต้องแต่งงานเสียก่อน พี่สาวผู้ส่งเคสไม่เห็นด้วยเพราะพ่ออายุมากแล้วกว่า 70 ปี จึงให้ผู้ส่งเคสไปห้าม แม้ผู้ส่งเคสยังไม่รู้จักวัดพระธรรมกายในขณะนั้น แต่ก็รู้ว่าการบวชเป็นสิ่งประเสริฐ จึงไม่ห้ามและสนับสนุนเงียบๆ จนพ่อได้บวช

ต่อมาคุณพ่อป่วยหนักด้วยโรคหัวใจโต พี่ชายโทรแจ้ง ผู้ส่งเคสจึงรีบไปเยี่ยม ช่วงนั้นวัดกำลังมีบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวพอดี ก่อนไปจึงทำบุญให้พ่อแบบสะสมปัจจัย และอธิษฐานกับพระธรรมกายและหลวงปู่ขอให้พ่อหายป่วยอย่างอัศจรรย์ เมื่อไปถึงก็ช่วยกันดูแลพ่ออย่างดี อาการท่านก็ดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

ในปี 2546 คุณพ่อเริ่มไม่มีแรงฉัน นอกจากโรคหัวใจโตก็เป็นโรคเก๊าท์เพิ่มอีก พี่ๆ ขอให้ท่านสึกมาพักรักษาตัวที่บ้าน แต่ท่านยืนยันจะตายในผ้าเหลืองที่วัด อาการหนักมากจึงถูกอ้อนวอนให้กลับบ้านโดยไม่ต้องสึก ท่านยอม สักพักก็ขอให้กลับวัดอีก เป็นเช่นนี้สองครั้ง คืนหนึ่งพี่สะใภ้โทรมาบอกว่าพ่ออยู่โรงพยาบาล เที่ยงคืนวันนั้นท่านก็มรณภาพ

ในวันชำระร่างคุณพ่อ เจ้าอาวาสวัดนั้นตั้งใจนิมนต์พระมาสวดมาติกาบังสุกุล 100 รูป ท่านตระเวนไปนิมนต์ทั้งในเมืองและต่างอำเภอครบ 100 รูป แต่ลืมรวมพระที่วัดตัวเองไปด้วย จึงมีพระมารวมสวดถึง 105 รูป

หลังจากชำระร่างเสร็จ ผู้ส่งเคสแบ่งอัฐิออกเป็น 5 ส่วนตามจำนวนลูก ส่งห่อผ้าขาวใส่ถุงฝากพี่ชายคนที่ 3 ไว้ ประมาณ 5 วัน พี่ชายคนที่ 3 โทรมาเล่าอย่างตื่นเต้นว่าเห็นอัฐิบางส่วนเปลี่ยนเป็นแก้วเกือบใส ผู้ส่งเคสรีบไปดูและพบว่าเป็นจริง อัฐิที่เคยสีขาวขุ่นเปลี่ยนเป็นสีขาวใสได้ ไปดูบ้านพี่น้องคนอื่นก็เปลี่ยน มีเพียงบ้านพี่ชายคนโตที่เคยรับหลวงพ่อหรือพระไปพักรักษาตัวที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย พี่ชายคนโตน้อยใจว่าเขาดูแลพระไม่ดีหรืออย่างไร อัฐิท่านจึงไม่เปลี่ยนเหมือนคนอื่น ยังมีเรื่องเหมือนกันคือพี่ทุกคนซื้อโกศทองเหลืองรูปทรงคล้ายกัน

คุณครูไม่ใหญ่เล่าว่าอัฐิธาตุของคุณยายอาจารย์ก็เคยเป็นแบบนี้ เดิมเป็นอัฐิธาตุธรรมดา แต่เปลี่ยนเป็นธาตุใสบ้าง ขุ่นบ้าง คุณครูไม่ใหญ่รำพึงว่ายายทำได้อย่างไร และอัฐิธาตุได้เปลี่ยนเป็นทองคำทั้งชิ้น เป็นเพชร เป็นทับทิมสีแดงก็มี เปลี่ยนเป็นทองคำบริสุทธิ์ไล่ขึ้นไปทั้งชิ้น นี่เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์

ต่อมาในปี 2548 พี่ชายคนที่ 3 ขณะรับราชการที่เชียงราย ช่วงเย็นวันอาทิตย์ อยู่ๆ ก็มีอาการชาตั้งแต่แขนขึ้นไปถึงศีรษะ เพื่อนร่วมงานนำส่งโรงพยาบาล พยาบาลแจ้งว่าความดันต่ำมาก ลิ้นแข็งพูดไม่ได้ และให้ญาติเยี่ยมด่วน ผู้ส่งเคสขอให้พยาบาลนำโทรศัพท์แนบหูพี่ชายเพื่อพูดฝ่ายเดียว เมื่อพยาบาลนำไปแนบหู มีเสียงพี่ชายอือๆ ตอบมา ผู้ส่งเคสรีบทบทวนบุญทั้งหมดให้พี่ชาย ตั้งแต่บุญบวช บุญสร้างพระแกนกลาง ทุกบุญที่ทำมา นึกถึงพระธรรมกาย มหาปูชนียาจารย์ แล้วถามว่านึกออกไหม เขาก็อือกลับมา ผู้ส่งเคสบอกว่าจะไปทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้อีก 1 องค์ เขาก็อือ

ผู้ส่งเคสรีบไปที่ห้องปัญญาเพื่ออธิษฐานขอพรบารมีหลวงปู่องค์ทองคำ ให้พี่ชายหายป่วยเป็นอัศจรรย์ เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ขณะนั่งกินข้าวรอขึ้นไปเยี่ยมตามเวลาที่พยาบาลแจ้งไว้ (บ่ายโมง) มีโทรศัพท์เข้ามา "อยู่ไหน" เสียงพี่ชายเอง ผู้ส่งเคสถามว่าพูดได้แล้วหรือ เขาบอกว่าใช่ แล้วทำไม จากเสียงอือๆ กลายเป็นเสียงปกติ เขาบอกให้ขึ้นไปหาที่ห้อง ICU เดี๋ยวนี้ จะเล่าอะไรให้ฟัง

พอไปถึง เขาเล่าว่า พอผู้ส่งเคสบอกให้นึกถึงองค์พระ ก็เหมือนมีใครนำองค์พระมาให้ เขาเล่าไปก็มองหาว่าองค์พระองค์นั้นอยู่ไหน ทั้งหัวหน้างานและเพื่อนร่วมงานที่มาเยี่ยมก็ช่วยกันหาแต่ไม่เจอ มองทุกหนทุกแห่ง เงยหน้ามองก็ไม่เห็น ทุกคนสงสัยว่าอาการดีขึ้นอย่างอัศจรรย์ได้อย่างไร โดยเฉพาะแพทย์ผู้ดูแล เดินรำพึงเข้ามาว่า "มันเป็นไปได้ไงเนี่ย มันเป็นไปได้ไงเนี่ย" หมอไม่เข้าใจเลยว่าหายปกติได้อย่างไร เคสแบบนี้ทำเป็นต้องผ่าตัดสมอง และอาจเป็นอัมพาตได้สถานเดียว ผู้ส่งเคสบอกหมอว่าเป็นเพราะบุญช่วย แพทย์ตอบกลับว่าเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ ผู้ส่งเคสจึงส่งหนังสืออยู่ในบุญซึ่งเป็นหนังสือที่มีผู้อ่านมากที่สุดในโลกให้ดู บอกให้หมอเอาไปอ่าน

เรื่องราวเหล่านี้เป็นที่มาของคำถามที่ผู้ส่งเคสได้กราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ต่อไป