EP.512 คนจริงเขียนข่าวจริง

ผู้ส่งเคสเป็นผู้ไม่ประสงค์จะเปิดเผยนาม แต่ได้พิจารณาไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วเห็นว่าเรื่องราวชีวิตของท่านจะเป็นประโยชน์แก่คนหมู่มากในยุคปัจจุบัน จึงนำมาเป็นกรณีศึกษาและธรรมทานครับ/ค่ะ เดิมท่านเคยเป็นคอลัมนิสต์ตัวเล็กๆ ในหนังสือพิมพ์รายวันฉบับหนึ่ง ซึ่งในช่วงนั้นวัดพระธรรมกายกำลังประสบปัญหาวิกฤตอย่างหนักจากการถูกสื่อมวลชนกลุ่มใหญ่โจมตีอย่างเป็นขบวนการ ท่านเฝ้าติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิดและพบว่าวัดพระธรรมกายไม่ได้รับความเป็นธรรม ด้วยความสำนึกในความจริงที่ประจักษ์ใจและได้รับการสนับสนุนทางใจจากหลวงเตี่ย พระผู้ใหญ่ที่ครอบครัวนับถืออย่างสูง ท่านจึงตัดสินใจเปิดคอลัมน์เพื่อนำเสนอข้อเท็จจริง หวังให้สังคมเกิดหูตาสว่างและไม่หลงเชื่อตามกระแสข่าวที่บิดเบือน

เรื่องราวของ ผู้ส่งเคส เริ่มต้นขึ้นในฐานะคอลัมนิสต์ที่หนังสือพิมพ์รายวันฉบับหนึ่ง ท่านได้เห็นสถานการณ์ที่วัดพระธรรมกายกำลังเผชิญกับวิกฤตจากการถูกสื่อมวลชนกลุ่มใหญ่รุมโจมตีและนำเสนอข่าวบิดเบือนอย่างเป็นกระบวนการ ด้วยความรู้สึกว่าวัดไม่ได้รับความเป็นธรรม ทั้งๆ ที่อยู่ในดินแดนพุทธศาสนา ท่านจึงตัดสินใจใช้พื้นที่คอลัมน์เล็กๆ ของตนเองนำเสนอความจริง หวังให้ผู้อ่านได้เปิดหูเปิดตาและไม่หลงเชื่อข่าวลวง การตัดสินใจครั้งนี้สร้างผลกระทบตามมาอย่างใหญ่หลวง ท่านได้รับทั้งคำชมและคำวิจารณ์อย่างท่วมท้นจนเปรียบเหมือนได้ทั้งก้อนอิฐและดอกไม้ มีจดหมายทั้งจากคนที่ชื่นชมและสาปแช่งหลั่งไหลมาที่โต๊ะทำงานเหมือนภูเขา ท่านเล่าว่าในช่วงเวลาเดียวกัน คุณครูไม่ใหญ่ก็เผชิญสถานการณ์เช่นนี้เหมือนกัน ถูกโจมตีจากทุกสื่อตลอดวันตลอดคืนเป็นเวลาปีครึ่ง

ต่อมา เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อผู้บริหารระดับสูงของหนังสือพิมพ์ที่ท่านทำงานอยู่เข้ามาบีบบังคับให้ท่านเขียนเปลี่ยนมุมมองกลับคำไป 180 องศา เหมือนหน้ามือเป็นหลังเท้า เพื่อนคอลัมนิสต์บางคนยอมทำตามเพื่อความอยู่รอด แต่ท่านไม่ยอม ท่านนึกถึงคำพูดของหลวงเตี่ยที่เคยบอกว่า "แกเดินมาถูกทางแล้ว วันนี้สังคมไทยถูกเมฆหมอกปิดบังหูตา ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าความจริงจะปรากฏ ขอให้ความจริงมายืนเถอะ และจงสู้ต่อไป" ด้วยสำนึกที่ประจักษ์ในความจริง ท่านรู้สึกว่าไม่สามารถฝืนใจเขียนในสิ่งที่ตรงข้ามกับความจริงได้ จึงตัดสินใจลาออกจากหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น

หลังจากที่ท่านลาออก มีคนบางคนได้นำคอลัมน์เก่าของท่านและใช้นามปากกาเดียวกับท่านไปเขียนโจมตีวัดพระธรรมกาย โดยดัดแปลงสำนวนให้เหมือนกับท่าน การกระทำนี้ทำให้กัลยาณมิตรของวัดพระธรรมกายจำนวนมากเข้าใจผิด และทำให้ท่านกลายเป็นคนอกตัญญูต่อพระผู้ใหญ่หลายท่าน อย่างไรก็ตาม ท่านยังโชคดีที่มีกัลยาณมิตรรุ่นพี่ 3 ท่านคอยให้กำลังใจและให้ความเข้าใจอยู่เสมอ ท่านไปทำงานกับหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่

แล้วคืนวันที่ 6-7 ตุลาคม 2547 ขณะขับรถกลับบ้าน ท่านอ่อนเพลียมากจนหลับใน ทำให้ประสบอุบัติเหตุอย่างรุนแรงจนรถพังยับเยิน อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้ข้อมือซ้ายหัก กะโหลกระหว่างตาซ้ายและตาขวาร้าว และที่ร้ายแรงที่สุดคือท่านต้องสูญเสียดวงตาทั้ง 2 ข้าง เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ถนนประชาราช สาย 1 ใกล้สถานีตำรวจเตาปูน ท่านถูกนำส่งโรงพยาบาลเกษมราษฎร์และฟื้นคืนสติในเช้าวันที่ 7 ตุลาคม แพทย์นำดวงตาที่ห้อยออกมากลับเข้าที่ เย็บแผลหลายชั้น แต่แจ้งว่าดวงตาได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากแรงกระแทกและกระจกบาด หมดโอกาสมองเห็น ญาติพี่น้องต่างสิ้นหวัง

เพื่อนของท่านได้ติดต่อแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านจักษุที่โรงพยาบาลศิริราช ท่านถูกส่งตัวไปดูแลโดยอาจารย์นายแพทย์ตั้งแต่วันที่ 8 ตุลาคม มีการรักษา ลดการอักเสบ และทดสอบสายตาเป็นระยะ แพทย์แจ้งว่าสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือรักษาสภาพตาไม่ให้เหลือกถลนออกมา ส่วนโอกาสมองเห็นริบหรี่มาก นอกจากจะมีปาฏิหาริย์ ท่านพร้อมอุทิศตนให้การแพทย์ทดลอง แต่แพทย์ไม่คิดนำคนไข้มาเป็นหนูทดลอง ท่านยืนยันว่าชีวิตจะอยู่ในความมืดอยู่แล้ว เสี่ยงผ่าตัดอาจมีหวัง ถ้าไม่สำเร็จก็ไม่มีอะไรจะขาดทุน ในที่สุด วันที่ 2 พฤศจิกายน 2547 แพทย์จึงทำการผ่าตัด ก่อนผ่าตัด ท่านนึกถึงคุณพระพุทธเจ้า ช่วงวางยาสลบ จิตใจท่านได้สัมผัสกับหลวงปู่ทองคำองค์ใหญ่ จากนั้นก็กระจายเป็นองค์เล็กระยิบระยับก่อนหายไปพร้อมกับเข้าสู่ภวังค์ หลังผ่าตัด ท่านต้องนอนคว่ำหน้า 24 ชั่วโมงนานถึง 2 สัปดาห์ สร้างความทุกข์ทรมานอย่างใหญ่หลวง วันที่ 16 พฤศจิกายน 2547 แพทย์อนุญาตให้นอนหงายและเปิดผ้าปิดตาข้างขวา ท่านเริ่มมองเห็นคนใกล้ๆ เป็นเงารางๆ เหมือนคนตาดีมองในที่มืดสนิท ภาพที่เห็นสร้างความดีใจให้ทุกคน รวมถึงนายแพทย์ผู้ผ่าตัดที่บอกว่าฟ้าประทานความอัศจรรย์มาให้