EP.529 บ่จี๊ แต่มีเงินสร้างพระ

ผู้ส่งเคสเป็นชาวพุทธแต่เดิมเพียงแค่ในทะเบียนบ้าน ไม่เคยเข้าวัด และต่อต้านวัด ในวัยรุ่นท่านชอบดื่มเหล้า เที่ยวกลางคืน และคบคนพาล จนชีวิตเสเพล มีภรรยาคนแรก มีลูกด้วยกัน 2 คน แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกรากันไป ท่านต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูลูกทั้งสองเอง ซึ่งปัจจุบันลูกทั้งสองคนค่อนข้างเกเรและมีปัญหา และได้ขอแยกไปอยู่เอง ลูกสาวคนเล็กถึงกับมีลูกและเลิกกับแฟน แล้วนำหลานมาให้ท่านช่วยเลี้ยง ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสอยู่กินกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งท่านรู้สึกว่าเป็นคู่บุญคู่บารมี เพราะตั้งแต่พบเธอ ชีวิตของท่านก็เปลี่ยนไป ได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายพร้อมกับเธอ และชวนกันทำบุญมาโดยตลอด ปัจจุบันท่านมีอาชีพทนายความ ซึ่งแต่ก่อนตกอับ แต่หลังเข้าวัด ชีวิตก็ดีขึ้นเรื่อยๆ โดยท่านได้เห็นปาฏิหาริย์จากตะวันแก้ว ทำให้ท่านอยากสร้างพระอย่างมาก แม้จะไม่มีเงิน ท่านก็ทำตามหลักวิชชานั่งสมาธิและอธิษฐานจิตอย่างไม่ขาด จนได้รับเงินมาสร้างพระแกนกลางได้ถึง 3 องค์อย่างอัศจรรย์ ท่านจึงตัดสินใจเลิกเหล้า เลิกเที่ยวกลางคืน และเลิกอบายมุขทั้งหมด ชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องราวชีวิตของ ผู้ส่งเคส และครอบครัวเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ชวนขบคิดถึงผลของบุญและบาป เริ่มต้นจากพี่ชายของท่านที่ป่วยเป็นโรคประหลาด หมอหาสาเหตุไม่พบ ได้แต่สันนิษฐานว่าแพ้ยา มีอาการผิวหนังไหม้ไปทั้งตัวเหมือนโดนไฟคลอก มีแผลลามเข้าปาก เยื่อบุช่องปากเปื่อยยุ่ย ดวงตาอักเสบ แฉะ มองอะไรก็พร่ามัว มีน้ำเหลืองไหลทางจมูก นอนครวญครางอย่างทรมานจากความปวดแสบปวดร้อน แม้แต่การใส่ยาก็ยิ่งปวดแสบปวดร้อนมากขึ้นไปอีก อาการของพี่ชายหนักหนาจนทุกคนคิดว่าคงไม่รอด พี่น้องจึงพากันแนะนำให้ทำบุญ ทั้งถวายผ้าไตรและร่วมบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว ในช่วงวันที่ 22 เมษายน 2548 ทุกคนคิดว่าไม่มีอะไรช่วยได้อีกแล้วนอกจากบุญ

ในตอนแรก พี่ชาย ซึ่งมีชื่อว่า วิชา รู้สึกต่อต้านวัด แต่ด้วยความกลัวตาย จึงยอมทำบุญสร้างพระจารึกชื่อของตัวเอง แต่ทำเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น เพราะทำเพื่อเหนียวไว้ก่อน ยังไม่เข้าใจเรื่องบุญอย่างแท้จริง ส่วนที่เหลือพี่น้องก็ช่วยกันออกเงินทำให้ ซึ่งสุดท้ายก็ยังสร้างไม่เต็มองค์ แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์คือ แม้จะสร้างพระยังไม่เต็มองค์ อาการของพี่ชายกลับดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด ภายในเวลาเพียง 5 วัน แผลก็แห้ง และสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ แม้จะยังต้องใช้ยาหยอดตาเพื่อช่วยในการมองเห็นอยู่ ลึกๆ แล้วพี่ชายรู้สึกว่าที่รอดชีวิตมาได้เป็นเพราะบุญที่ทำ ทั้งที่ยังไม่เข้าใจเรื่องวัดมากนัก เขาให้สัญญาว่าจะมาวัด แต่จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่ยอมมา คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่าไม่เป็นไร สักวันเขาก็คงต้องมา จะเดินเข้ามาเอง หรือสุดท้ายก็ต้องให้คนหามเข้ามา ก็แล้วแต่จะเลือก

ส่วนน้องสาวของ ผู้ส่งเคส ทำธุรกิจรีสอร์ท ประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนัก มีหนี้สินมากมาย ถึงขั้นทะเลาะกับสามีอย่างรุนแรง เธอรู้สึกว่าสามีไม่เคยเข้าใจ เป็นที่ปรึกษาไม่ได้ แถมยังดื่มเหล้า ทำให้เธอรู้สึกเคว้งคว้าง เหมือนอยู่ตัวคนเดียว หันไปทางไหนก็ไม่มีใครเป็นที่พึ่ง เธอทำได้เพียงร้องไห้ หลบเข้าไปในห้องพระ จมอยู่กับความทุกข์ คิดสับสนวนไปวนมาตั้งแต่ 6 โมงเย็นถึง 2 ทุ่ม เธอรู้สึกมืดมนหาทางออกไม่ได้ จนคิดว่าคงจะต้องตาย เผื่อว่าถ้าตายไป สามีถึงจะยอมเข้าใจ และคิดต่อไปว่าเมื่อไม่มีใครเป็นที่ปรึกษา ก็อยากไปอยู่กับแม่ ซึ่งแม่เสียชีวิตไปนานแล้ว การจะไปอยู่กับแม่ได้ก็ต้องตายตามไป เธอคิดว่าถ้าปล่อยให้ตายเองคงนานเกินไป จึงตัดสินใจย่นระยะเวลาด้วยการฆ่าตัวตาย เธอคิดสั้นเพียงวูบเดียว

เธอคิดจะดื่มยาพิษ แต่ก่อนจะดื่มก็มีความคิดแวบเข้ามาว่าขอเข้าห้องน้ำก่อน เธอจึงเปลี่ยนใจ ไปคว้ามีดปอกผลไม้ และแทงเข้าที่ท้อง หวังจะตายไปอยู่กับแม่ตามที่ตั้งใจ เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด เธอเอามือกุมมีดไว้ ร่างกายแข็งเกร็งไปทั้งตัว หน้ามืดเพราะเสียเลือดมาก ตกอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น แล้วก็หมดสติไป

เวลาผ่านไปจนถึงเวลาทานข้าว สามีเห็นเธอไม่ออกมา ทั้งที่ปกติถึงจะทะเลาะกันอย่างไรก็มักจะทานข้าวด้วยกัน จึงเข้าไปตามและเห็นเหตุการณ์ รีบนำเธอส่งโรงพยาบาลทันที เธอถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน หมอทำการวางยาสลบและบล็อกหลัง ก่อนจะค่อยๆ ดึงมีดออก ในสภาพที่ย่ำแย่มาก ตอนนั้นเธอสะลึมสะลือแต่ก็ยังรู้ตัวอยู่บ้างว่ายังไม่ตาย ในภาวะนั้นเอง เธอได้เห็นภาพองค์พระนั่งขัดสมาธิสีทองแวบขึ้นมา ทำให้เธอได้สติ ฉุกคิดได้ว่าไม่อยากตายแล้ว หมดอารมณ์ที่จะฆ่าตัวตายแล้ว เธอรู้สึกเสียใจที่คิดสั้นเช่นนั้น เพราะยังไม่ได้ทำบุญใหญ่ๆ อะไรเลยในชีวิต

เมื่อเห็นภาพพระแล้วเกิดความคิดนี้ขึ้นมา เธอตั้งใจว่าหากรอดชีวิตในครั้งนี้ จะไปสร้างพระ และถ้าบุญมีจริง ขอให้ได้สร้างพระสีทองแบบที่เห็นตอนนี้ จากนั้นเธอก็สลบและหมดสติไป จนกระทั่งหมอผ่าตัดเสร็จและเย็บแผล เธอพักรักษาตัวจนหายและรอดตาย ได้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ หลังออกจากโรงพยาบาล เธอได้ตระเวนไปสร้างพระตามวัดต่างๆ กว่า 10 วัด จนกระทั่งทราบข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัว จึงได้มาสร้างพระธรรมกายประจำตัว และเข้าวัดปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังตั้งแต่นั้นมา

ผู้ส่งเคสเองก็มีเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมามากมาย ก่อนหน้านี้ท่านต่อต้านวัดอย่างมาก เป็นชาวพุทธเพียงในทะเบียนบ้าน เมื่อมีคนชวนเข้าวัดก็ไม่ยอม ซ้ำยังตอบกลับไปว่าตัวเองเป็นอิสลาม ตั้งแต่วัยรุ่นท่านดื่มเหล้า เที่ยวกลางคืน จนมีภรรยาคนแรกและมีลูกสองคน สุดท้ายก็เลิกกัน ท่านต้องรับผิดชอบเลี้ยงลูกเอง ลูกๆ ค่อนข้างเกเรและมีปัญหา และขอแยกกันอยู่ ลูกสาวคนเล็กมีลูกและเลิกกับแฟน ก็เอาหลานมาให้ท่านเลี้ยง ปัจจุบันท่านอยู่กับภรรยาคนปัจจุบัน ที่รู้สึกว่าเป็นคู่บุญคู่บารมี เพราะทำให้ท่านได้เข้าวัดและทำบุญร่วมกันมาตลอด และมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน ท่านประกอบอาชีพทนายความ ซึ่งแต่ก่อนตกอับ แต่ดีขึ้นหลังเข้าวัด ท่านได้เห็นปาฏิหาริย์จึงอยากสร้างพระมาก แม้ไม่มีเงิน ท่านก็อธิษฐานและได้เงินมาสร้างพระถึง 3 องค์อย่างอัศจรรย์ ท่านจึงเลิกอบายมุขทั้งหมดและมีชีวิตที่ดีขึ้น

ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสก็ลำบาก แม่ต้องตระเวนขายของตามตลาด ส่วนพ่อมีภรรยาน้อย สูบบุหรี่ และชอบตบตีทำร้ายแม่เป็นประจำ โดยเฉพาะหลังเสียพนัน ลูกๆ ไม่มีใครกล้าห้าม ทำได้แค่ดูแม่ร้องไห้และร้องไห้ตาม บางครั้งพ่อเอาเงินไปเล่นพนันจนหมดทั้งบ้าน ไม่มีเงินกินข้าว ต้องกินข้าวกับน้ำปลา แม่เป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมาก แม่เสียชีวิตด้วยโรคเบาหวานในวัย 62 ปี ปัจจุบันพ่อป่วยด้วยเหตุในสมองแตก เดินขาไม่ปกติ ผู้ส่งเคสพยายามแนะนำเรื่องบุญให้พ่อ ไม่ต้องการให้ท่านตกนรกจากกรรมเล่นพนันและทำร้ายแม่ ปัจจุบันพ่อดีขึ้นมากแล้ว ยอมเข้าวัดพระธรรมกายและเข้าใจเรื่องบุญมากขึ้น

ด้วยเรื่องราวชีวิตของครอบครัวเช่นนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายเกี่ยวกับบุพกรรม และวิถีชีวิตที่ถูกต้อง เพื่อนำไปปรับใช้และแนะนำคนในครอบครัวให้เดินบนเส้นทางบุญ