EP.618 ฆ่าตัวตายกับใบอนุโมทนา

ผู้ส่งเคสเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ย้อนกลับไปเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2541 สมัยที่ผู้ส่งเคสและน้องชายยังเรียนอยู่ชั้นประถม ได้มีโอกาสไปบวชสามเณรที่ธุดงคสถานพิษณุโลก ติดอกติดใจจนได้บวชกับน้องชายอีกหลายครั้งในช่วงปิดเทอม การบวชนี้เองทำให้ผู้ส่งเคสและน้องชายได้รู้จักวัดพระธรรมกาย พระเดชพระคุณหลวงปู่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อ และคุณยายอาจารย์ ครอบครัวของผู้ส่งเคสจึงได้ร่วมทำบุญหลายๆ บุญมาตลอดและเข้าวัดอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ผู้ส่งเคสจึงกราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่เพื่อฝันในฝันเรื่องราวของครอบครัวครับ

เรื่องราวเริ่มต้นด้วย คุณปู่ ของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนเจ้าชู้มาก มีภรรยาหลายคน และมีลูกกับภรรยาหลายคน แต่คุณปู่ก็ยกความรับผิดชอบในการเลี้ยงดูลูกและภรรยาให้ภรรยาแต่ละคนรับผิดชอบไปเอง คุณย่าของ ผู้ส่งเคส เป็นภรรยาคนสุดท้ายของคุณปู่ คุณปู่มีลูกกับคุณย่า 4 คน โดยคุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 3 หลังจากนั้นคุณย่าก็ได้แยกออกไปอยู่ตามลำพัง โดยทิ้งลูกทั้ง 4 คนไว้ให้ญาติและคุณปู่เลี้ยงดู เมื่อลูกๆ โตมีงานทำมีครอบครัวกันหมดแล้ว คุณย่าก็ได้กลับมาอยู่กับลูกๆ ในวัยชรา คุณย่าช่วยเลี้ยงหลาน โดยเฉพาะผู้ส่งเคสและน้องชายที่คุณย่าเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด หลังจากกลับมาอยู่บ้าน คุณย่าก็เริ่มเข้าวัดอยากทำบุญและได้ทำบุญเป็นระยะๆ จนต่อมาท่านป่วยเป็นมะเร็งในถุงน้ำดีและติดเชื้อในกระแสเลือดจนเสียชีวิตในวัย 63 ปี

ส่วนคุณปู่ หลังจากเกษียณอายุแล้วก็ได้ออกบวชอยู่ใกล้วัดใกล้บ้าน คุณปู่ปฏิบัติตามกิจของสงฆ์ ดูแลรับผิดชอบงานที่ได้รับมอบหมายจากเจ้าอาวาสและดูแลวัดได้เป็นอย่างดี สุขภาพของคุณปู่ดีมาตลอดไม่เคยต้องเข้าโรงพยาบาลเลย จนกระทั่งอายุ 74 ปี คุณปู่ก็หลับมรณภาพไปเฉยๆ ในกุฏิขณะที่ยังครองเพศสมณะอยู่

มาถึงเรื่องราวของคุณตา ของ ผู้ส่งเคส คุณตาเป็นคนเรียนดี อ่านบาลีคล่อง เขียนหนังสือสวย คุณตาเคยบวชเรียนจนจบระดับหนึ่งและอยากบวชต่อไปเรื่อยๆ แต่คุณแม่ของคุณตาต้องการให้ท่านออกมาช่วยทำนา คุณตาจึงจำใจต้องลาสิกขาออกมาช่วยแม่ทำนา การลาสิกขาออกมาฆ่าสัตว์ทำอาหารถือว่าผิดหลักวิชชาสำหรับผู้ที่เคยบวช คุณตาไม่ดื่มเหล้าแต่สูบบุหรี่และฆ่าสัตว์ทำอาหารเป็นประจำ อย่างไรก็ตาม ทั้งคุณตาและคุณยายก็ชอบทำบุญ เข้าวัดเป็นประจำ คุณตาผูกพันกับวัดมาก คอยไปดูแลพัฒนาวัด เป็นกรรมการในการก่อสร้างศาลาวัด ถึงเวลาทำนาก็ไปทำนา ว่างจากนาก็เข้าวัด เมื่อมีงานวัด คุณตาก็จะไปช่วยงานวัดทุกงาน ตอนที่คุณตาเสียชีวิต เส้นเลือดในสมองตีบ นอนโรงพยาบาลคืนเดียวก็เสียชีวิตไป

คุณยาย (ภรรยาคุณตา) ในวัยชราของท่าน ป่วยด้วยโรคมะเร็งเต้านม เจ็บปวดทรมานอยู่หลายปี แต่ท่านก็สวดมนต์ ฟังรายการธรรมะ นึกถึงพระตามความเข้าใจของท่านจนกระทั่งเสียชีวิตในวัย 66 ปี

คุณพ่อ ของ ผู้ส่งเคส มีอาชีพรับราชการครูและทำธุรกิจส่วนตัวควบคู่ไปด้วย คุณแม่ ของ ผู้ส่งเคส ก็มีอาชีพรับราชการครูและทำธุรกิจส่วนตัวกับแม่ (ของคุณพ่อ) มาระยะหนึ่ง ชีวิตการงานของคุณพ่อและคุณแม่ไม่ค่อยราบรื่นนัก คุณพ่อไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขใดๆ ยกเว้นอย่างเดียวคือเจ้าชู้ แต่คุณแม่ไม่ยอมให้คุณพ่อเจ้าชู้ ทำให้ความเข้าใจกันระหว่างคุณพ่อกับคุณแม่ไม่ตรงกันหลายเรื่อง จนระยะหนึ่งคุณพ่อกับคุณแม่ก็แยกกันอยู่ คุณพ่อไปอยู่กับภรรยาคนใหม่ ส่วนผู้ส่งเคสกับน้องชายอยู่กับคุณแม่ ถึงแม้จะแยกกันอยู่ คุณพ่อก็คิดถึงคุณแม่ และทำเป็นว่ามาหาผู้ส่งเคสกับน้องชาย คอยดูแลรับผิดชอบความเป็นอยู่เสมอ แม้ตอนที่ผู้ส่งเคสและน้องชายบวชสามเณรที่พิษณุโลก คุณพ่อก็มาร่วมบุญอนุโมทนาและเห็นดีเห็นชอบด้วย

ในปีนั้นเอง คุณพ่อเริ่มมีอาการป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เครียด เบื่อ กลุ้ม ได้รักษาตัวเป็นระยะๆ ตลอดหลายปี ทุกครั้งที่ป่วยคุณพ่อมักไม่พูดคุยกับใคร ชอบบ่นว่าเบื่อตัวเอง เซ็งชีวิต อาการเป็นๆ หายๆ ทำให้คุณพ่อเกิดความท้อแท้

ในเดือนมีนาคม 2548 ผู้ส่งเคสและน้องชายได้มีโอกาสบวชสามเณรภาคฤดูร้อนที่วัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสคิดว่าบุญบวชครั้งนี้จะส่งผลให้คุณพ่อคุณแม่มีความสุขและอยากให้คุณพ่อหายป่วย ในวันบวช 15 เมษายน 2548 คุณพ่อได้มาร่วมบุญ วันนั้นผู้ส่งเคสได้พูดกับคุณพ่อเรื่องอานิสงส์การสร้างพระธรรมกายประจำตัว เพราะคุณพ่อไม่เคยสร้างพระเลย ผู้ส่งเคสชวนคุณพ่อมาร่วมพิธีหล่อองค์พระในวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน 2548 คุณพ่อบอกว่าอาการไม่ดีคงมาไม่ไหว ผู้ส่งเคสก็ไม่ละความพยายาม ชวนคุณพ่ออีก จนในที่สุดคุณพ่อก็ตัดสินใจควักเงิน 15,000 บาทออกมาแล้วบอกว่าจะสร้างพระ ผู้ส่งเคสตกใจอึ้งตะลึงคิดว่าหูฝาด ถามซ้ำคุณพ่อก็ยิ้มและตอบว่าพ่อจะสร้างพระ

ในวันที่ 21 เมษายน 2548 คุณพ่อก็เดินทางมากับคุณแม่มาร่วมพิธีหล่อพระ คุณแม่พาคุณพ่อไปกราบหลวงปู่ คุณยาย และนั่งสมาธิ คุณพ่อได้กราบมหาธรรมกายเจดีย์อย่างใกล้ๆ และเข้าฟังฝันในฝันในโรงเรียน วันบุญใหญ่ 22 เมษายน 2548 คุณพ่อได้ร่วมบุญนั่งปฏิบัติธรรมช่วงเช้า ถึงช่วงพิธีหล่อพระก็อธิษฐานจิตและหย่อนมหาสุวรรณนิธิด้วยมือตัวเอง

ก่อนลาสิกขา ผู้ส่งเคสได้ไปรับใบอนุโมทนาบัตรที่พ่อสร้างองค์พระไว้ ตั้งใจจะนำกลับไปให้พ่อเห็นและอนุโมทนาบุญหลังลาสิกขา หลังจากผู้ส่งเคสและน้องชายลาสิกขาและกลับบ้าน ได้พบคุณพ่อแต่ยังไม่ได้ให้ใบอนุโมทนาบัตร เวลาผ่านไป 1 สัปดาห์ ถึงวันอาทิตย์ที่ 8 พฤษภาคม 2548 ผู้ส่งเคสดูจานดาวธรรม สวดมนต์ นั่งปฏิบัติธรรมกับหลวงพ่อช่วงเช้า นึกได้ว่าต้องเอาใบอนุโมทนาบัตรไปให้พ่อ ช่วงบ่ายไปหาพ่อที่บ้านแต่ไม่เจอ แฟนใหม่ของพ่อบอกว่าพ่อไปข้างนอกตั้งแต่เที่ยง จึงกลับบ้านคิดว่าจะกลับมาหาตอนเย็น

เย็นประมาณ 18.30 น. ไปอีกครั้งแต่ไม่เจอพ่อ เจอแต่คุณยาย (แม่ของแฟนใหม่พ่อ) ตอนแรกผู้ส่งเคสคิดจะกลับบ้านแล้วค่อยเอาใบอนุโมทนาบัตรมาให้พ่อวันจันทร์ สักพักคุณพ่อก็โทรศัพท์เข้ามือถือ ผู้ส่งเคสบอกว่าจะเอาใบอนุโมทนาบัตรไปให้และบอกให้นึกถึงบุญ นึกถึงพระ คุณพ่อถามกลับมาว่า จะเอาไว้ให้พ่อเป็นที่พึ่งใช่ไหมลูก ผู้ส่งเคสตอบว่าใช่ เอาไว้ให้นึกถึงบุญที่สร้างองค์พระ และให้อธิษฐานจิตทุกวัน ผู้ส่งเคสตั้งใจจะรอพ่อ แต่คิดอยากไปหาเพื่อนจึงไม่รอ ฝากใบอนุโมทนาบัตรไว้บนจักรเย็บผ้า ก่อนกลับนึกอยากตอกย้ำให้พ่อนึกถึงบุญ จึงเอาดินสอเขียนที่หน้าซองว่า ให้พ่อนึกถึงบุญนะ นึกถึงองค์พระด้วย และเขียนอวยพรว่า พ่อเก่ง พ่อเข้มแข็ง พ่อต้องหาย พ่อต้องสู้

คืนนั้นเองประมาณ 1:00 น. คุณพ่อก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับ คุณพ่อตัดสินใจดื่มยาฆ่าตัวตาย ผู้ส่งเคสตกใจและเสียใจมาก ทราบจากแฟนใหม่ของพ่อว่าตอนที่พ่อนอนเสียชีวิต มีใบอนุโมทนาบัตรที่ผู้ส่งเคสเอาไปให้พ่อนึกถึงบุญสร้างพระอยู่ข้างๆ ลำตัวคุณพ่อ ผู้ส่งเคสรู้สึกอุ่นใจ คิดว่าคุณพ่อนึกถึงบุญก่อนจากไป เป็นที่พึ่งสุดท้ายและเป็นสิ่งที่ผู้ส่งเคสคิดว่าได้ทำหน้าที่ลูกถึงที่สุดแล้ว